บทที่ 9: อย่าทิ้งหนูไปนะ... ว่าแต่ทำไมยัยคนนี้ทำตัวเหมือน 'ผู้เล่นช่วงทดสอบระบบ' เลยล่ะ?

บทที่ 9: อย่าทิ้งหนูไปนะ... ว่าแต่ทำไมยัยคนนี้ทำตัวเหมือน 'ผู้เล่นช่วงทดสอบระบบ' เลยล่ะ?

อวิ๋นเสี่ยวหนิงเลิกคิ้วขึ้น

เจียงหลีนอกจากจะสูงกว่า หุ่นดีกว่า และดูฉลาดกว่าเธอนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่ได้ต่างจากเธอสักเท่าไหร่เลยนี่นา!

ทำไมถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้ล่ะ?

ในขณะที่เธอถูกมอนสเตอร์ล้อมหน้าล้อมหลังจนขยับไปไหนไม่ได้ แต่ดูเหมือนเจียงหลีจะกลายเป็นตัวตนไร้เทียมทานไปทั่วทั้งโรงเรียนแล้ว!

หลังจากเปรียบเทียบข้อมูลของทั้งสองฝ่ายอย่างละเอียด อวิ๋นเสี่ยวหนิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าการยอมสยบให้เจียงหลีแล้วเกาะกินไปวันๆ ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร... ในชั่ววินาทีนั้น เธอเลือกที่จะปลง ยอมรับ และเข้าใจมัน

ดังนั้น ขั้นตอนต่อไปจึงชัดเจนยิ่งขึ้น... จะทำยังไงให้ผูกติดกับเจียงหลีได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อไม่ให้เจียงหลีมองว่าเธอเป็นตัวถ่วงและเขี่ยทิ้งในอนาคต

อวิ๋นเสี่ยวหนิงเกาหัวแกรกๆ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าหน้าต่างระบบในปัจจุบันยังสามารถเลื่อนลงมาดูได้อีก

[ค่าความประทับใจของผู้สนับสนุนหลักในปัจจุบัน: 54 (สนอกสนใจ)]

[ตารางเทียบระดับความประทับใจ: 0-45 ติดลบ, 45-55 คนแปลกหน้า/เฉยๆ, 55-100 รู้สึกดี]

เป็นระบบวัดค่าความประทับใจนี่เอง

สะดวกดีเหมือนกันที่จะคอยตรวจสอบความรู้สึกที่ 'ผู้สนับสนุนหลัก' มีต่อเธอได้ตลอดเวลา

ดูเหมือนว่าถ้าอยากจะเกาะติดเจียงหลีให้แน่น เธอต้องพยายามปั่นค่าความประทับใจให้พุ่งกระฉูดเสียแล้ว

[หมายเหตุ: โฮสต์ต้องพยายามรักษาค่าความประทับใจของผู้สนับสนุนหลักให้อยู่ในระดับอย่างน้อย 60 (เชื่อใจ) มิฉะนั้นอาจเกิดผลลัพธ์ร้ายแรงถึงขั้นถูกทอดทิ้งได้ทุกเมื่อ]

!!!

เมื่อเห็นข้อความนี้ อวิ๋นเสี่ยวหนิงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือน "ติ๊ง" ของระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ตรวจพบค่าความประทับใจของผู้สนับสนุนหลักที่มีต่อโฮสต์ต่ำกว่า 60 (เชื่อใจ) ระบบจึงออกภารกิจด่วนชั่วคราว โปรดตรวจสอบ]

หือ???

ภารกิจด่วนเหรอ?

[ภารกิจด่วน: เพิ่มค่าความประทับใจของผู้สนับสนุนหลักให้สูงกว่า 60 (เชื่อใจ)]

[ระยะเวลา: ภายใน 3 วัน]

[รางวัลภารกิจ: แหล่งจ่ายไฟพกพาระดับเทคโนโลยีทมิฬ x1, โทเคนระบบ x100]

ทันทีที่อวิ๋นเสี่ยวหนิงอ่านรายละเอียดภารกิจด่วนจบและกำลังจะครุ่นคิดหาวิธีรับมือ

ทันใดนั้น แรงดึงที่ต้นแขนก็เพิ่มขึ้นจนเธอแทบจะล้มคะมำ

"วะ... ว่าไงนะ?"

"ถึงแล้ว"

อาคารหอพักหลังจากเลิกเรียนช่วงเที่ยง ถือเป็นพื้นที่ที่มีคนหนาแน่นเป็นอันดับสองรองจากโรงอาหารในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

เนื่องจากเป็นวิทยาลัยการแพทย์ นักศึกษาหญิงจึงมีจำนวนมากกว่านักศึกษาชายมาก ทำให้จำนวน 'ผู้ติดเชื้อ' ในหอพักหญิงมีมากเป็นพิเศษ

แต่โชคดีที่พื้นที่แถวนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ติดเชื้อระดับพื้นฐาน ยังไม่มีพวกตัวกลายพันธุ์

อันที่จริง ตลอดทางที่ผ่านมาอวิ๋นเสี่ยวหนิงแทบไม่เห็นพวกกลายพันธุ์เลย เธอรู้สึกเหมือนพวกมันถูกเจียงหลีฟันเละไปหมดแล้วตั้งแต่ตอนที่ล้อมพวกเธอในห้องเรียน

ผู้ติดเชื้อธรรมดาพวกนี้ พลังการต่อสู้ไม่ได้ต่างจากมนุษย์ปกติมากนัก

เพียงแต่พวกมันมีลักษณะพิเศษคือไม่กลัวตาย และกัดทีเดียวก็แพร่เชื้อได้ ทำให้ยังคงเป็นปัญหาใหญ่สำหรับคนธรรมดาอยู่ดี

"ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

เมื่ออวิ๋นเสี่ยวหนิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกลุ่มผู้ติดเชื้อจำนวนมากกำลังรุมล้อมทางเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตใต้หอพักอย่างบ้าคลั่ง

ประตูหน้าต่างของซุปเปอร์มาร์เก็ตค่อนข้างแข็งแรง แถมยังมีประตูเหล็กม้วนป้องกัน แต่การที่ผู้ติดเชื้อจะพังเข้าไปได้ก็คงเป็นแค่เรื่องของเวลา

"ดูเหมือนจะมีคนเข้าไปข้างในก่อนแล้วนะ"

"มีคนชิงตัดหน้าพวกเราไปก่อนซะได้ ปฏิกิริยาไวใช้ได้เลยนี่"

เจียงหลีจับคางทำท่าครุ่นคิด ในขณะที่ผู้ติดเชื้อบางส่วนที่กำลังรุมล้อมซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ไกลๆ ก็เริ่มสังเกตเห็นการมาของอวิ๋นเสี่ยวหนิงและเจียงหลีเช่นกัน

จากนั้น พวกมันก็เริ่มหันหัวกลับมาทีละตัว อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเลือดหันมาทางทั้งสองคน

"พวกมันมาแล้ว"

"กรี๊ด!"

"ทะ... ทำยังไงดี?"

เมื่อเห็นผู้ติดเชื้อหันขวับมามอง อวิ๋นเสี่ยวหนิงก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง เธอดันตัวเข้าหาเจียงหลีโดยไม่รู้ตัว มือเล็กๆ กำเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น

ตอนนี้ ก่อนจะแก้ปัญหาเรื่องค่าความประทับใจของเจียงหลี อวิ๋นเสี่ยวหนิงต้องเอาชีวิตให้รอดก่อน

"เคียวของฉันยังใช้ไม่ได้อีกสักพัก เราจะเสียเวลากับพวกมันไม่ได้ ขืนสู้กันเสียงดังจะยิ่งดึงดูดพวกมันมาเพิ่ม ทีนี้ล่ะปัญหาไม่จบไม่สิ้นแน่"

"แถมเดี๋ยวฉันต้องใช้พลังขนย้ายเสบียงอีก"

"ดังนั้น อวิ๋นเสี่ยวหนิง ตอนนี้เธอใช้พลังอีกรอบได้ไหม?"

"เอ๊ะ?"

"ฉันเหรอ?"

อวิ๋นเสี่ยวหนิงก้มมองท้องที่ว่างเปล่าของตัวเองอย่างไม่มั่นใจนัก

ตอนที่หิวจนตาลายเมื่อกี้ เธอใช้พลังจิตไม่ได้เลยจริงๆ

แต่หลังจากนั้นก็ได้กินบะหมี่ไปสองสามคำ อาการดีขึ้นมาหน่อย ไม่รู้ว่าจะเรียกใช้พลังสำเร็จไหม

"จะ... จะลองดูนะ"

"ไม่ใช่ 'ลอง' แต่ต้องทำให้ได้"

"ถ้าเธอไม่อยากตาย!"

"ห๊ะ!?"

อวิ๋นเสี่ยวหนิงชะงักกึก ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นเห็นฝูงผู้ติดเชื้อกำลังวิ่งปรี่เข้ามาอย่างบ้าคลั่งไม่คิดชีวิต ขณะเดียวกัน เคียวยักษ์ของเจียงหลีก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่ข้างหน้าไม่กี่เมตร

จำนวนผู้ติดเชื้อเยอะมากเกือบร้อยตัว ยากที่จะฆ่าให้หมดในเวลาสั้นๆ... ทะ... ทำยังไงดี?

อวิ๋นเสี่ยวหนิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่สัมผัสอุ่นๆ จากมือของเจียงหลีที่จับแขนเธอไว้แน่นทำให้เธอได้สตินึกขึ้นมาได้... ฉันเพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่ถึงสามวัน จะมายอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง!

เสียงคำรามโหยหวนดังใกล้เข้ามาทุกทีในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

คลื่นซอมบี้ที่ถาโถมเข้ามาแทบจะกลืนกินอวิ๋นเสี่ยวหนิงได้ทั้งตัวในวินาทีถัดไป

แต่ตอนนี้ คนที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่มีทางให้ถอยแล้ว... เธอก็เช่นกัน

เพื่อที่จะรอดชีวิต คนเราต้องกล้าหาญ ต้องดิ้นรน!

ความขี้ขลาดที่ติดตัวมากับร่างโลลินี้ถูกอวิ๋นเสี่ยวหนิงสลัดทิ้งไปชั่วคราว เธอหลับตาลง กัดฟันแน่น และค้นหาความรู้สึกตอนที่ใช้พลังสำเร็จในห้องเรียนเมื่อครู่

ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นและกะพริบถี่ที่ปลายนิ้วชี้ขวา!

"ได้แล้ว!"

อวิ๋นเสี่ยวหนิงลืมตาโพลงและตวาดมือวาดออกไปทันที!

เส้นแสงสีทองล้อมรอบอวิ๋นเสี่ยวหนิงและเจียงหลีอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นวงกลมปลอดภัยสมบูรณ์บนพื้น

ปึง ปึง ปึง ปึง ฉึก ฉึก ฉึก... ผู้ติดเชื้อนับไม่ถ้วนพุ่งชนกำแพงอากาศที่พุ่งขึ้นจากวงกลมสีทองอย่างบ้าคลั่ง จนหัวร้างข้างแตกเลือดสาดกระจาย

บางตัวถึงกับกระเด็นกลับไปเพราะแรงกระแทก แล้วถูกเพื่อนฝูงเหยียบย่ำจนเละคาเท้า

กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเน่าเหม็นตลบอบอวลจนน่าสะอิดสะเอียน

ผู้ติดเชื้อที่เดิมทีรุมล้อมซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ ตอนนี้เปลี่ยนเป้าหมายมาวิ่งกรูล้อมรอบอวิ๋นเสี่ยวหนิงกันหมดแล้ว

"อึก..."

หลังจากใช้พลัง อวิ๋นเสี่ยวหนิงไม่มีอารมณ์มาชื่นชมผลงานตัวเองด้วยซ้ำ

เธอรู้สึกเวียนหัว ตาลาย แล้วทิ้งตัวลงนั่งกองกับพื้น

"ทะ... ทรมานชะมัด"

ราวกับวิญญาณถูกสูบออกไปครึ่งหนึ่ง เด็กสาวยันแขนกับพื้นพยุงตัวอย่างอ่อนแรง ท่าทางดูมึนงงสับสน

"ไหวไหม อวิ๋นเสี่ยวหนิง?"

"มะ... ไม่เป็นไร ฉัน... ฉันยังไหว อึก"

ก้อนแป้งน้อยผมขาวขดตัวเป็นก้อนกลม ผมยาวสีขาวราวหิมะแผ่สยายอยู่บนวงกลมสีทอง เธอก้มหน้าหอบหายใจถี่

"งั้นก็ทนหน่อยนะ ฉันจะไป 'ช้อปปิ้งฟรี' ในซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อน เดี๋ยวกลับมารับ"

"หือ??"

อวิ๋นเสี่ยวหนิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจียงหลีจับด้ามเคียวยักษ์ แล้วค่อยๆ ลอยตัวขึ้นไปพร้อมกับเคียวเล่มนั้น

"หา!?"

เธอ... เธอบินขึ้นไปได้ยังไง?

อวิ๋นเสี่ยวหนิงขยี้ตา แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

จากนั้นเธอก็เห็นเจียงหลีทำท่าเหมือนคนขี่กระบี่บิน เหยียบขึ้นไปบนเคียว แล้วพุ่ง 'ฟิ้ว' ข้ามหัวฝูงผู้ติดเชื่อนับร้อย ตรงดิ่งไปทางซุปเปอร์มาร์เก็ต

เธอ... เธอไปแล้ว!?

"ดะ... เดี๋ยวสิ!"

"ไม่นะ!"

"อย่าไปนะ..."

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านขึ้นในใจ เด็กสาวตะเกียกตะกายลุกขึ้น ยื่นมือน้อยๆ ออกไปทางที่เจียงหลีจากไป

"อย่าไปนะ!"

"อย่าทิ้งหนูไปนะ... อย่าทิ้งหนูนะ ได้โปรด..."

"..."