บทที่ 24 แม่เลี้ยงคบชู้สวมเขาพ่อ

"แล้วรอยตบพวกนั้นล่ะ...?" ตู้เสี่ยวเหมยยังจำภาพใบหน้าของจี้ฉางอันและคนอื่นๆ ที่บวมแดงเพราะรอยฝ่ามือได้แม่น

เซี่ยซือเซิงแสร้งทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบ "คงเป็นเพราะคุณพ่อจับได้ว่าแม่เลี้ยงสวมเขาให้ ท่านเลยทะเลาะตบตีกันยกใหญ่น่ะค่ะ"

หา?! หลัวชางเจวียนคบชู้สู่ชายลับหลังจี้ฉางอันงั้นหรือ?!

พอได้ยินเรื่องฉาวโฉ่ระดับนี้ ตู้เสี่ยวเหมยก็หูผึ่งด้วยความตื่นเต้นสุดขีด!

"เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่? ซือเซิง รีบเล่าให้พวกป้าฟังเดี๋ยวนี้เลย!"

บรรดาป้าๆ ข้างบ้านต่างตาลุกวาว จ้องมองเซี่ยซือเซิงด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

"ใช่ๆ หนูซือเซิง เล่ามาเถอะ ป้าสัญญาว่าจะไม่ไปบอกใคร!"

เซี่ยซือเซิงกัดริมฝีปาก ทำท่าอึกอักมองตู้เสี่ยวเหมยสลับกับป้าคนอื่นๆ แถมยังแกล้งหันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง

"พวกป้าจะไม่บอกใครจริงๆ นะคะ? ห้ามเอาไปพูดต่อนะ?"

ตู้เสี่ยวเหมยรีบรับคำแข็งขัน "ป้าสัญญา! สาบานเลยว่าจะไม่บอกใคร ไม่เอาไปพูดต่อแน่นอน!"

ป้าคนอื่นๆ ก็รีบพยักหน้าสนับสนุนเป็นเสียงเดียวกัน "พวกป้าก็สัญญา! เหยียบให้มิดเลย!"

เซี่ยซือเซิงทำท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยเสียงเบา

"ตอนนั้นหนูกลัวคุณพ่อมากเลยรีบวิ่งหนีกลับเข้าห้อง ก็เลยได้ยินเสียงจากห้องนั่งเล่นไม่ค่อยถนัดนักค่ะ"

"ได้ยินแค่คุณพ่อตะโกนลั่นว่าน้องชายหน้าตาไม่เหมือนท่านเลยสักนิด"

"จากนั้นแม่เลี้ยงก็เริ่มเถียง คุณพ่อขู่ว่าจะพาน้องชายไปตรวจดีเอ็นเอ แต่แม่เลี้ยงไม่ยอม ทั้งคู่เลยลงไม้ลงมือกัน"

"น้องสาวคงเข้าไปห้ามเลยโดนลูกหลงไปด้วย สุดท้ายหนูก็ได้ยินเสียงโครมคราม แล้วก็เสียงคนตะโกนว่าคุณพ่อเป็นลมล้มพับไป"

"พอหนูลงมาข้างล่าง ทุกคนก็หายไปหมดแล้วค่ะ"

ตายจริง! ตู้เสี่ยวเหมยเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน!

มิน่าล่ะ เจ้าเถิงเฟยถึงหน้าตาไม่เหมือนจี้ฉางอันเลยสักนิด!

ลองนึกดูดีๆ ก็จริงแฮะ! ทั้งคิ้ว ตา จมูก ปาก ไม่มีส่วนไหนเหมือนจี้ฉางอันเลย!

มิน่าจี้ฉางอันถึงได้ระแวง!

แถมหลัวชางเจวียนยังร้อนตัวไม่ยอมให้ตรวจพิสูจน์... หรือว่าจี้เถิงเฟยจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของจี้ฉางอันจริงๆ?!

หลัวชางเจวียนนี่ช่างกล้าบ้าบิ่นนัก!

สวมเขาผัวแล้วยังให้ผัวเลี้ยงลูกชู้ ช่างหน้าด้านไร้ยางอายสิ้นดี!

ใครจะไปคิด ภายนอกหลัวชางเจวียนดูอ่อนหวานเรียบร้อย ปากก็พร่ำบอกว่าดีกับลูกเลี้ยงอย่างเซี่ยซือเซิง ที่แท้ก็แค่สร้างภาพ!

ถึงขั้นคิดจะแย่งคู่หมั้นลูกเลี้ยงไปให้ลูกแท้ๆ ของตัวเอง

พอลูกตัวเองไม่อยากไปลำบากที่ชนบท ก็วางแผนจะส่งลูกเลี้ยงไปแทนสินะ?

โชคดีที่เรื่องแดงขึ้นมา จี้ฉางอันถึงได้ตาสว่างว่าลูกชายหน้าไม่เหมือนตัวเอง

ไม่อย่างนั้นหนูซือเซิงคงต้องเสียทั้งคู่หมั้น แถมยังต้องระเห็จไปตกระกำลำบากในชนบทแทนน้องสาวต่างแม่!

ช่างน่าเวทนาจริงๆ น่าสงสารเหลือเกิน!

ตู้เสี่ยวเหมยและป้าๆ คนอื่นมองเซี่ยซือเซิงด้วยสายตาที่ผสมปนเปไประหว่างความอยากรู้อยากเห็นและความเห็นอกเห็นใจ

เซี่ยซือเซิงไม่ได้กุเรื่องนี้ขึ้นมาลอยๆ

จี้เถิงเฟยไม่ใช่ลูกของจี้ฉางอันจริงๆ

ในนิยายต้นฉบับ เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในภายหลัง ตอนที่จี้เถิงเฟยไปเล่นซนข้างนอกจนเกิดเรื่อง ถูกมีดบาดที่ต้นขาตัดเข้าเส้นเลือดใหญ่

แม้จะส่งโรงพยาบาลทันเวลาและรอดชีวิตมาได้ แต่ก็เสียเลือดมากจนต้องได้รับการถ่ายเลือดด่วน

จี้ฉางอันมีลูกชายคนเดียว ย่อมรักดั่งแก้วตาดวงใจ เขาจึงรีบอาสาบริจาคเลือดให้ลูกทันที

แต่พอหมอตรวจกรุ๊ปเลือดกลับพบความผิดปกติ

จี้ฉางอันเลือดกรุ๊ป A จี้เถิงเฟยเลือดกรุ๊ป O ส่วนหลัวชางเจวียนเคยผ่าตัดเล็กมาก่อน จี้ฉางอันจำได้แม่นว่าเธอเลือดกรุ๊ป B

คนเลือดกรุ๊ป A กับกรุ๊ป B จะมีลูกเลือดกรุ๊ป O ได้อย่างไร?

จี้ฉางอันจึงเค้นถามความจริงจากหลัวชางเจวียนทันที ถึงขนาดไม่ยอมให้หมอรักษาจี้เถิงเฟยต่อด้วยความโกรธแค้น