บทที่ 15 ซื้อเนื้อหมูป่าและแม่ไก่แก่ในตลาดมืด

"ตกลง ห่อทั้งหมดให้ฉันเลย"

เซี่ยซือเซิงควักเงินจ่ายอย่างไม่ลังเล

พ่อค้ารับเงินไป แล้วจัดการแพ็กเนื้อหมูป่าพร้อมกระดูกท่อนที่แถมให้ลงในตะกร้า ก่อนจะส่งให้เซี่ยซือเซิง โดยที่ก้นตะกร้ามีหญ้าแห้งรองกันกระแทกไว้ให้ด้วย

เซี่ยซือเซิงรับตะกร้ามาลองกะน้ำหนักดู

อืม...

น้ำหนักใกล้เคียงกับที่คาดไว้ เผลอๆ อาจจะหนักกว่านิดหน่อยด้วยซ้ำ ดูท่าเนื้อหมูป่านี่น่าจะเกินห้าจิน

พ่อค้าคนนี้ซื่อสัตย์ใช้ได้เลย

หลังจากรับเงินและขายเนื้อหมูป่าจนเกลี้ยงแผง พ่อค้าก็รีบเก็บข้าวของมุดหายไปในตรอกอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซือเซิงหิ้วตะกร้ากวาดตามองไปรอบๆ อีกครั้ง

ผู้คนแถวนั้นเห็นเธอซื้อเนื้อหมูป่าก้อนโตก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวกระเป๋าหนัก ต่างพากันชูสินค้าของตนขึ้นมานำเสนอ ถามไถ่ว่าเธออยากได้อะไรเพิ่มอีกหรือไม่

เซี่ยซือเซิงกวาดตามองผ่านๆ แต่ก็ไม่เห็นของที่ถูกใจ จึงส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะเดินตรงไปยังพ่อค้าคนหนึ่งที่มีตะกร้าสานวางอยู่ตรงหน้า

เธอเอ่ยถาม "ขายอะไรหรือคะ?"

พ่อค้าคนนั้นดูเชื่องช้าเล็กน้อย เขารีบเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก เผยให้เห็นแม่ไก่อยู่ด้านใน

"ไก่ครับ แม่ไก่แก่ หนึ่งหยวนหกเหมาต่อจิน ไม่ต้องใช้คูปอง"

แม่ไก่แก่ในตะกร้าตัวนี้น่าจะหนักเกินสามจิน แต่คงไม่ถึงสี่จิน ขาและปากของมันถูกมัดเอาไว้แน่น

เซี่ยซือเซิงถามต่อ "ไก่ตัวนี้หนักเท่าไหร่?"

พ่อค้าตอบว่า "สามจินแปดเหลียง ผมคิดคุณแค่สามจินครึ่งก็พอ จ่ายมาห้าหยวนหกเหมาครับ"

เป้าหมายหลักในการออกมาครั้งนี้ของเซี่ยซือเซิงคือการหาซื้อไก่อยู่แล้ว เธอจึงไม่คิดต่อรองราคา ควักเงินจ่ายทันที "ตกลงค่ะ"

หลังจ่ายเงินเสร็จ เธอหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าย่าม ห่อตัวไก่ไว้จนเหลือแค่ส่วนหัวโผล่ออกมา แล้ววางลงในตะกร้าใบเดียวกับเนื้อหมูป่า

มีผ้าห่อกันไว้แบบนี้ เธอจึงไม่กังวลว่าไก่จะทำเนื้อหมูสกปรก

รอให้ออกไปพ้นเขตตลาดมืดค่อยโยนเข้ามิติก็ยังไม่สาย

เมื่อได้ไก่แล้ว เซี่ยซือเซิงก็ไม่คิดจะอ้อยอิ่งต่อ รีบหิ้วตะกร้าเดินจากไปทันที

เมื่อออกจากตลาดมืด เธอเดินวนเวียนตามตรอกซอกซอยอยู่หลายรอบเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม

เมื่อสบโอกาสเธอจึงลองเอามือแตะที่แม่ไก่แล้วส่งกระแสจิต

ทว่าแม่ไก่กลับไม่หายไป

เซี่ยซือเซิงหยิบแม่ไก่ออกมา แล้วถือตะกร้าไว้ด้วยมือข้างเดียว พลางส่งกระแสจิตอีกครั้ง

คราวนี้ตะกร้าพร้อมกับเนื้อหมูป่าและกระดูกหมูข้างในหายวับไปโผล่ในมิติของเธอ

เซี่ยซือเซิงจัดการหักคอแม่ไก่จนตาย แล้วส่งกระแสจิตซ้ำ

คราวนี้แม่ไก่หายวับเข้าไปอยู่ในมิติเรียบร้อย

เซี่ยซือเซิงเข้าใจกฎเกณฑ์แล้ว

นอกจากตัวเธอเอง สิ่งมีชีวิตอื่นไม่สามารถเข้าไปในมิติได้ แต่สิ่งไม่มีชีวิตหรือตายแล้วสามารถนำเข้าไปได้

เธอจะได้ถือโอกาสทดสอบดูด้วยว่าซากแม่ไก่และเนื้อหมูป่าจะเก็บรักษาไว้ในนั้นได้นานแค่ไหน

เซี่ยซือเซิงหายตัวเข้าไปในมิติ เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิม แล้วถักเปียใหม่ให้เรียบร้อย

ส่วนแป้งที่พอกหน้าอำพรางไว้ เธอเดินตรงไปที่บ่อน้ำเล็กๆ วักน้ำขึ้นมาล้างมือจนสะอาด แล้วจึงล้างหน้าล้างตา

น้ำที่ใช้แล้วตกลงสู่พื้นดินและซึมหายไปเองโดยอัตโนมัติ

ดูเหมือนว่าน้ำพุวิญญาณในมิตินี้จะมีระบบชำระล้างตัวเองได้ด้วย

เยี่ยมไปเลย

ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการใช้น้ำสิ้นเปลืองอีกแล้ว

หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอก็วักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่หลายอึก

สมกับที่เป็นน้ำพุวิญญาณ รสชาติหวานล้ำชุ่มคอ

เซี่ยซือเซิงรู้สึกได้เลยว่าร่างกายเบาสบายและกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตา

ตัดภาพมาที่โรงพยาบาล

จี้เจียวเจียวหิ้วปิ่นโตเดินเข้ามา หลังจากสอบถามหมายเลขห้องพักฟื้นของจี้ฉางอันแล้ว เธอก็รีบจ้ำอ้าวตรงไปทันที

เมื่อผลักประตูห้องเข้าไป ก็เห็นหลัวชางเจวียนและจี้เถิงเฟยนั่งเฝ้าอยู่บนเก้าอี้ ส่วนจี้ฉางอันยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้

ที่หลังมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บมีสายน้ำเกลือระโยงระยางเจาะคาอยู่

"แม่คะ"

จี้เจียวเจียวเดินเข้ามาแล้วปิดประตูลง

เธอก้มมองรอยเปื้อนบนกระโปรงตัวเองที่เลอะเทอะจากการเช็ดโต๊ะถูพื้น แววตาฉายชัดถึงความขุ่นเคืองและคับแค้นใจ!

ปล่อยให้เธอต้องงกๆ เงิ่นๆ เช็ดโต๊ะถูพื้นอยู่บ้านคนเดียว ในขณะที่หลัวชางเจวียนกับจี้เถิงเฟยมานั่งสบายใจเฉิบอยู่ที่โรงพยาบาล!

ช่างเป็นแม่บังเกิดเกล้าและน้องชายที่ประเสริฐเสียจริง!