บทที่ 5 สถานะเขยแต่งเข้าแห่งตระกูลเซี่ย!

"ลืมไปแล้วหรือไงว่าจี้ฉางอันมีสถานะเป็นอะไร? เขาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลเซี่ยนะ!"

"กินข้าวบ้านตระกูลเซี่ย ซุกหัวนอนในบ้านตระกูลเซี่ย ข้าวของทุกชิ้นล้วนเป็นของตระกูลเซี่ยทั้งนั้น!"

"พอเซี่ยหมิงเยว่ตาย สองผู้เฒ่าตระกูลเซี่ยก็จากไป สมบัติพัสถานทั้งหมดก็ตกไปอยู่ในมือจี้ฉางอัน!"

"เขาเสวยสุขในคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ผลาญเงินทองของตระกูลเซี่ย แล้วยังหน้าด้านรับหลัวชางเจวียนเข้ามาเชิดหน้าชูตา"

"ตอนนังหลัวชางเจวียนแต่งเข้ามา พวกหล่อนก็เห็นกันเต็มสองตานี่ สภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งติดตัวมาแค่สองชิ้น"

"แล้วก็จี้เจียวเจียว... อ้อ ไม่สิ ตอนนั้นยังชื่อหลินเจียวเจียว ยังไม่ได้เปลี่ยนแซ่ด้วยซ้ำ"

"พ่อแท้ๆ ไม่เอา นังหลัวชางเจวียนเลยหอบหิ้วลูกติดมาด้วย ตอนนั้นผอมแห้งหัวโตเหมือนลูกลิง หาเนื้อหนังไม่ได้สักขีดเดียว!"

"แล้วดูตอนนี้สิ"

"หลัวชางเจวียนยังเหลือเค้าเดิมไหม? เสื้อผ้ากางเกงที่ใส่ล้วนเป็นของดีมียี่ห้อจากร้านสหกรณ์ทั้งนั้น!"

"รองเท้าหนังที่ใส่อยู่คู่ละเป็นร้อยหยวน พวกเราใครจะมีปัญญาซื้อ? ส่วนจี้เจียวเจียวก็ผิวพรรณผุดผ่อง ใครจะดูออกว่าเคยเป็นลูกลิงผอมโซ? นี่มันเลี้ยงด้วยเงินตระกูลเซี่ยทั้งนั้น!"

"ใส่รองเท้าหนัง ใส่ชุดกระโปรงสวยๆ ยังจะไปสงสารพวกมันอีก แล้วใครจะสงสารพวกเราล่ะ?"

สิ้นเสียงตวาดของตู้เสี่ยวเหมย ฝูงชนที่กำลังจับกลุ่มนินทาก็เงียบกริบ

จริงด้วย...

พวกเขาไปหลงสงสารหลัวชางเจวียนกับจี้เจียวเจียว แต่ใครจะมาเวทนาพวกเขากันเล่า?

สองแม่ลูกนั่นกินอิ่มนอนอุ่น อยู่บ้านหลังใหญ่ มีเนื้อกินทุกวัน แถมยังมีเสื้อผ้าใหม่ใส่ไม่ซ้ำ

แล้วพวกเราล่ะ?

เงินเดือนแค่สิบยี่สิบหยวน ในจานข้าวแทบไม่เห็นวิญญาณเนื้อ แต่ละบ้านต้องรัดเข็มขัดจนกิ่ว

สภาพแบบนี้ยังจะมีหน้าไปสงสารเศรษฐีอย่างหลัวชางเจวียนกับจี้เจียวเจียวอีกหรือ?

เหอะ!

สมองกลับกันไปหมดแล้วแน่ๆ!

ชาวบ้านที่ได้สติรีบเก็บความสงสารกลับคืนแทบไม่ทัน สีหน้าเจื่อนๆ กันไปหมดด้วยความกระดากอาย

"เฮ้อ ใครจะไปนึกถึงเรื่องพวกนี้กันล่ะ"

"ถ้าเธอไม่พูดเตือนสติ พวกเราก็ลืมไปแล้วจริงๆ"

"ถ้าจะพูดว่าใครน่าสงสาร ก็พวกเรานี่แหละที่น่าสงสาร"

"ฉันว่าซือเซิงนั่นแหละน่าสงสารที่สุด แม่แท้ๆ ก็ตาย พ่อก็ไปคว้าแม่เลี้ยงมาเสวยสุข"

"จี้ฉางอันเอาเงินเมียเก่ามาเลี้ยงลูกเมียใหม่ ถ้าเซี่ยหมิงเยว่รู้คงลุกจากโลงมาข่วนหน้าแหกแน่!"

"ถ้าตายายตระกูลเซี่ยยังอยู่ จี้ฉางอันคงไม่กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้!"

"นั่นสิ จริงที่สุด"

"เอาเถอะๆ แยกย้ายกันได้แล้ว กลับบ้านไปทำกับข้าวให้ลูกเต้ากินกันดีกว่า"

ฝูงชนค่อยๆ สลายตัว ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปทำหน้าที่ของตน

ณ โรงพยาบาล

นายแพทย์มองฝ่ามือของจี้ฉางอันที่ถูกตะเกียบแทงทะลุคาอยู่ด้วยความตกตะลึง จนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

"คุณ... ไปทำอีท่าไหนมาเนี่ย?"

เขาเป็นหมอมานาน ไม่เคยเห็นบาดแผลลักษณะนี้มาก่อน

มันช่างพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว

จี้ฉางอันกัดฟันทนความเจ็บปวด ตอบเลี่ยงๆ ไปว่า "ผมพลาดทำแทงมือตัวเองครับ หมอช่วยรักษาก่อนเถอะ ดึงตะเกียบออกได้ไหม?"

เขาอับอายเกินกว่าจะบอกความจริงว่าถูกลูกสาวตัวเองแทง

ขืนพูดไปคงเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไม่ได้

หมอกล่าวเสียงเครียด "รักษาได้ แต่จะดึงออกตรงๆ ไม่ได้หรอก"

หมอหันไปหยิบคีมออกมา

เริ่มจากใช้อาโอดีนฆ่าเชื้อที่ปลายตะเกียบทั้งสองด้านที่โผล่พ้นฝ่ามือออกมา แล้วจัดการฆ่าเชื้อที่คีมด้วย

"เจ็บหน่อยนะ อดทนไว้ล่ะ"

หมอกำชับพลางใช้คีมคีบตะเกียบส่วนที่คาอยู่ในมือเขาอย่างมั่นคง