บทที่ 25: จอมเวทมืออาชีพ

บทที่ 25: จอมเวทมืออาชีพ

อารมณ์ของกู้มู่หยางดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เจียงอวี่เหยาที่เดินอยู่ข้างๆ กลับมีสายตาตัดพ้อแง่งอน ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าก็ดังเข้ามากระทบหูของพวกเขา

"โฮ่ นี่มันกู้มู่หยางไม่ใช่เหรอ? ไม่เจอกันไม่กี่วัน... มีแฟนแล้วรึไง?"

กู้มู่หยางมองไปยังชายตรงหน้า เขาเป็นคนร่างสูงใหญ่กำยำ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ควรไปตอแยด้วย

"เส้าจือนิว นายมาทำอะไรที่นี่?" กู้มู่หยางถามพร้อมรอยยิ้ม

ชายร่างยักษ์นามว่าเส้าจือนิวหัวเราะหึๆ

"ก็แค่พาพวกลูกน้องมาพ่นควัน 'ราชาสติมโมรอล' กันนิดหน่อยน่ะ"

พูดจบ เส้าจือนิวก็ก้าวฉับๆ เข้ามา กอดคอกู้มู่หยางอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะทำมือเป็นสัญญาณบางอย่าง

มันอยากให้ฉันส่งบุหรี่ให้สินะ... กลุ่มลูกน้องที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างพากันเหยียดยิ้มดูแคลน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้เห็นกู้มู่หยางอยู่ในสายตาเลยสักนิด

หากเป็นกู้มู่หยางคนเก่าที่ไร้สมอง เขาคงจะยื่นส่งให้โดยไม่คิดอะไร แตตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

"ฉันเริ่มเลิกราชาสติมโมรอลแล้วล่ะ ตอนนี้ในกระเป๋ามีแต่เงินสด ไม่มีอย่างอื่นเลย" กู้มู่หยางยักไหล่

ใบหน้าของเส้าจือนิวฉายแววเย็นชาขึ้นวูบหนึ่งเมื่อได้ยินว่ากู้มู่หยางไม่มีของให้ แต่หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงยิ้มออกมา

"ฉันกับพวกพี่น้องได้ยินมานานแล้วว่าบ้านนายรวย และในเมื่อเราไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน ทำไมวันนี้ไม่เลี้ยงพวกเราหน่อยล่ะ..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ สายตาของเส้าจือนิวก็เหลือบไปเห็นเจียงอวี่เหยา

ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ไม่อาจละสายตาไปได้เลย เด็กสาวตรงหน้าสวยราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดลออประดุจดอกบัวโผล่พ้นน้ำ เปล่งประกายชวนมอง ดวงตาของเธอสดใสมีชีวิตชีวาราวกับดวงดาวและสื่อความหมายได้เหมือนจะพูดได้ ให้ความรู้สึกใสซื่อและดูเหมือนจะรังแกได้ง่าย

ทว่า สายตาของเส้าจือนิวกลับเลื่อนต่ำลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาเห็นรูปร่างที่อวบอัดเย้ายวนของเด็กสาว แรงผลักดันบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้ก็พลุ่งพล่านขึ้นภายในตัวเขา ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงฟืดฟาดราวกับเครื่องเป่าลม ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับจะมีไฟพุ่งออกมา

เส้าจือนิวแบฝ่ามือออกแล้วทำท่าตะปบกลางอากาศสองครั้ง... ในใจของเขาแอบทึ่งอย่างลับๆ

"เสี่ยวกู้ นายไปหาเด็กคนนี้มาจากไหน? เธอสวยหยดย้อยจริงๆ" เส้าจือนิวกล่าวพร้อมรอยยิ้มหื่นกาม

"สวยใช่ไหมล่ะ? นี่ลูกน้องคนใหม่ของฉันเอง~" กู้มู่หยางพูดอย่างภาคภูมิใจ

เจียงอวี่เหยารู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจจากสายตาที่แทะโลมอย่างเปิดเผยของเส้าจือนิว เธอลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า และค่อยๆ ขยับตัวไปหลบข้างหลังกู้มู่หยางอย่างเงียบเชียว

เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเจียงอวี่เหยา ตัณหาในใจของเส้าจือนิวก็ยิ่งโหมกระพือมากขึ้น

"เสี่ยวกู้... ฉันรู้ว่านายไม่ชอบรับลูกน้อง แต่ฉันน่ะต่างออกไป ฉันชอบรับลูกน้องที่สุดเลย! เอาแบบนี้ไหม... นายยกแม่ลูกน้องตัวน้อยคนนี้ให้ฉันดูแลสักสองสามวัน? ฉันรับรองเลยว่าจะไม่มีใครกล้ารังแกเธอเด็ดขาด!"

เส้าจือนิวตบหน้าอกตัวเองเสียงดังปึก พลางให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น

พูดจบ เส้าจือนิวก็พยายามจะดึงตัวเจียงอวี่เหยาออกมาจากหลังกู้มู่หยาง ทว่ามือของเขากลับถูกกู้มู่หยางคว้าไว้แน่นตั้งแต่ออกแรงไปได้เพียงครึ่งทาง

"นายรู้ไหมว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่?" ใบหน้าของเส้าจือนิวเริ่มดูดุดัน

กู้มู่หยางจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว สีหน้าเคร่งขรึม

"เธอเป็นลูกน้องของฉัน ไม่ใช่หน้าที่ของนายที่จะมาสั่งสอน"

หลังจากพูดจบ กู้มู่หยางก็หันไปมองเจียงอวี่เหยา พยักพะเยิดไปทางอีกด้านของอาคารเรียน ส่งสัญญาณให้เธอรีบหนีไป ทว่าเจียงอวี่เหยากลับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเป็นห่วงและลังเลที่จะขยับเขยื้อน

"เธออยู่ไปก็มีแต่จะเป็นภาระ รีบไปซะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้มู่หยาง เจียงอวี่เหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็ยอมหันหลังวิ่งหนีไป

"ฉันจะไปตามอาจารย์มานะ!" จากนั้นเธอก็รีบซอยเท้าวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นทั้งสองคนทำตัวสอดประสานกัน เส้าจือนิวก็โกรธจนหัวเราะออกมา

"พวกเรามีกันตั้งเก้าคน นายยังจะกล้าอวดดีอีกเหรอ?"

"โอ้ พับผ่าสิ... ฉันมันก็เทพมาตั้งแต่เด็กแล้ว จะให้ทำยังไงได้ล่ะ?"

พูดจบ โดยไม่รอให้เส้าจือนิวเป็นฝ่ายเริ่มก่อน หมัดของกู้มู่หยางก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง เนื่องจากหมัดของกู้มู่หยางนั้นรวดเร็วและมาในมุมที่คาดไม่ถึง เส้าจือนิวที่กำลังจะลงมือถึงกับหน้าหงาย ทันทีที่เขาก้มหัวลงก็ปะทะเข้ากับหมัดขนาดเท่าถุงทรายของกู้มู่หยางพอดี

ปัง!

เส้าจือนิวโซเซถอยหลังไปสองก้าว เขาเอามือกุมใบหน้าด้วยความตกใจและโกรธแค้น

หยดเลือดสีแดงสดไหลติ๋งๆ ลงบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ กระเซ็นเป็นดอกดวงสีเลือด เลือดเหล่านี้ไหลออกมาจากจมูกของเส้าจือนิวและอาบไปตามแก้ม

เหล่าลูกน้องของเส้าจือนิวต่างพากันอึ้งกับภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้มู่หยางจะเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน

"แกหาที่ตายเองนะ!"

ใบหน้าของเส้าจือนิวบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดน่าชังทันที เขาส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่า ก่อนจะพุ่งเข้าใส่กู้มู่หยางเหมือนวัวกระทั่งที่บ้าคลั่ง ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วมากจนถึงตัวกู้มู่หยางในชั่วพริบตา

กู้มู่หยางรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ยังถูกเส้าจือนิวคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่

"จับได้แล้ว..." เส้าจือนิวมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม เขาอาศัยพละกำลังมหาศาลค่อยๆ ยกตัวกู้มู่หยางขึ้น หมายจะทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง

หัวใจของกู้มู่หยางบีบคั้น เขารู้ดีว่าหากถูกทุ่มลงพื้นเขาต้องบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ เขาดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อสลัดให้พุดจากการเกาะกุมของเส้าจือนิว ทันใดนั้น กู้มู่หยางก็ตัดสินใจโน้มตัวกอดหัวของเส้าจือนิวไว้ แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีแทงเข่าเข้าที่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างแรง

เส้าจือนิวถูกแทงเข่าจนสติเริ่มพร่าเลือน แต่เขายังคงกัดฟันเหวี่ยงร่างกู้มู่หยางลงกระแทกพื้นอย่างหนัก กู้มู่หยางรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังและอวัยวะภายในสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดพลางส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ

แต่เขาก็ยังฝืนทนความเจ็บปวด รีบลุกขึ้นยืนและถอยห่างออกมาสองสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่างจากเส้าจือนิว เส้าจือนิวสะบัดหัวไปมา มองกู้มู่หยางด้วยสายตาระแวดระวัง

ให้ตายเถอะ ไม่นึกเลยว่าไอ้เด็กกู้มู่หยางนี่จะใจเด็ดขนาดนี้... ตอนนี้กู้มู่หยางรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว และการเคลื่อนไหวเริ่มดูอืดอาดลง

"แก..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ลูกน้องคนหนึ่งของเส้าจือนิวดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง จึงตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงลนลาน

"ลูกพี่! อาจารย์ฝ่ายปกครองมาแล้วครับ!"

เส้าจือนิวได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองกู้มู่หยางแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังทิศทางที่ไกลออกไป

"เหอะ ไปกันเถอะ!"

หลังจากพวกนั้นจากไป อาจารย์ฝ่ายปกครองและเจียงอวี่เหยาก็มาถึงที่เกิดเหตุในที่สุด

"แฮ่ก... แฮ่ก... พวกนั้นอยู่ไหน?!" อาจารย์ฝ่ายปกครองถามพลางหอบหายใจ

"ไปแล้วครับ" กู้มู่หยางตอบอย่างไม่ยี่หระ

"เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" อาจารย์ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เจียงอวี่เหยารีบกวาดสายตาสำรวจร่างกายของกู้มู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังวล เสื้อผ้าของกู้มู่หยางมีรอยยับจากการถูกยื้อยุดและดูเปรอะเปื้อนเล็กน้อย...

เจียงอวี่เหยามองกู้มู่หยางที่ทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกครั้ง เธออ้าปากจะพูดและเหลือบมองอาจารย์ฝ่ายปกครองที่อยู่ข้างๆ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา