บทที่ 35: เคล็ดวิชาบ่มเพาะพลัง

บทที่ 35: เคล็ดวิชาบ่มเพาะพลัง

ในไม่ช้า พนักงานขายก็นำถุงมิติใบหนึ่งกลับมา

จินหยวนเป่ารับถุงมิติมา โยนเล่นในมือสองสามครั้งตามความเคยชิน แล้วจึงยื่นให้เฉินฟาน

"น้องชายเฉินฟาน ตรวจสอบจำนวนดูหน่อยว่าถูกต้องหรือไม่"

เฉินฟานรับถุงมิติมาแต่ไม่ได้นับ ณ ตรงนั้น แต่เก็บมันเข้าไปในแหวนของเขาทันที

"ผมยังเชื่อมั่นในชื่อเสียงของหอของวิเศษอยู่ครับ ดังนั้นผมจะไม่นับ"

"ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจครับน้องชายเฉินฟาน วางใจได้เลย ถ้าหากมีข้อผิดพลาดใดๆ คุณสามารถกลับมาหาผม จินหยวนเป่า ได้ทุกเมื่อ" จินหยวนเป่าดีใจมากที่เห็นเฉินฟานไว้ใจเขาและหอของวิเศษมากขนาดนี้

"จริงสิครับพี่หยวนเป่า ไม่ทราบว่าที่นี่พอจะมีเคล็ดวิชาต่อสู้หรือวิชาบ่มเพาะขายบ้างไหมครับ?"

"เคล็ดวิชาต่อสู้กับวิชาบ่มเพาะ? มีสิครับ ที่นี่เรามีเยอะเลย ไม่ทราบว่าน้องชายเฉินฟานกำลังมองหาแบบไหนอยู่ครับ?"

"อืมม... พอจะแนะนำให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

"แน่นอนครับ เอาอย่างนี้เป็นไง เดี๋ยวผมให้คนนำเคล็ดวิชามาให้น้องชายดูสักสองสามเล่ม" พูดจบ จินหยวนเป่าก็บอกให้พนักงานขายไปนำเคล็ดวิชามา

ในไม่ช้า หลังจากที่เฉินฟานกับจินหยวนเป่าคุยกันได้สักพัก พนักงานขายก็นำเคล็ดวิชาหลายเล่มมาให้เขาเลือก

เฉินฟานรับมาแล้วค่อยๆ เปิดดูอย่างละเอียด มีทั้งหมดประมาณ 10 เล่ม ในจำนวนนี้เป็นเคล็ดวิชาต่อสู้ 8 เล่ม และที่เหลือ 3 เล่มเป็นวิชาบ่มเพาะพลัง

เคล็ดวิชาที่นำมาครั้งนี้ได้แก่ เพลงหมัดสยบพยัคฆ์, เพลงหมัดเจ็ดวิหค, เพลงดาบกิ่งหลิว, เพลงเตะวายุหมุน, เพลงทวนพิรุณคลั่ง, วิชาตัวเบาอสรพิษ, เพลงกระบี่พิรุณโปรย, และเพลงดาบจ้าวยุทธ์แท้จริง

ส่วนวิชาบ่มเพาะพลังได้แก่ วิชาห้าธาตุแท้จริงขั้นต้น, วิชาพลังจ้าวอสูร, และคัมภีร์ยุทธ์แท้จริง

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเคล็ดวิชาสายยุทธ ไม่ได้ทรงพลังเหมือนคาถาบ่มเพาะเซียน ชื่อของมันอาจฟังดูน่าเกรงขาม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าวิชาบ่มเพาะเซียนที่แท้จริงแล้ว ก็ล้วนเปราะบางทั้งสิ้น

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของตัวเองแล้ว ในที่สุดเฉินฟานก็เลือกเคล็ดวิชาต่อสู้มาสองเล่มและวิชาบ่มเพาะพลังอีกหนึ่งเล่ม

เคล็ดวิชาที่เขาเลือกคือ 'วิชาตัวเบาอสรพิษ' และ 'เพลงดาบจ้าวยุทธ์แท้จริง' ส่วนวิชาบ่มเพาะพลังคือ 'วิชาห้าธาตุแท้จริงขั้นต้น'

'วิชาตัวเบาอสรพิษ' เป็นเคล็ดวิชาสายเคลื่อนไหว หลังจากฝึกฝนแล้ว จะเคลื่อนไหวได้ราวกับอสรพิษ ทำให้คาดเดาได้ยาก

'เพลงดาบจ้าวยุทธ์แท้จริง' เป็นเพลงดาบที่ค่อนข้างรุนแรง ต้องใช้พละกำลังอย่างมหาศาล และเน้นการ 'ทะลายสิ้นหมื่นพันเคล็ดวิชาด้วยพละกำลัง'

'วิชาห้าธาตุแท้จริงขั้นต้น' เป็นวิชาบ่มเพาะที่อ่อนโยนในช่วงแรก เน้นการบำรุงเส้นลมปราณเป็นหลัก ดังนั้นพลังในช่วงแรกจึงแทบไม่มีเลย แต่ข้อดีของมันคือในอนาคตจะสามารถเปลี่ยนไปฝึกวิชาบ่มเพาะอื่นใดก็ได้โดยง่าย

"ผมเอาสามเล่มนี้ครับ ทั้งหมดเท่าไหร่?"

จินหยวนเป่ามองดูเคล็ดวิชาทั้งสามเล่มที่เฉินฟานเลือกแล้วพูดว่า "น้องชายเฉินฟาน เคล็ดวิชาขั้นต่ำพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก ข้าจะมอบให้ท่านเป็นของขวัญ ถือว่าเป็นการผูกมิตรกัน"

"จะได้อย่างไรกันครับ? เราเป็นเพื่อนกันได้ แต่พี่น้องต้องชัดเจนเรื่องเงินทอง ธุรกิจก็คือธุรกิจ มิตรภาพก็คือมิตรภาพ พี่หยวนเป่าช่วยคำนวณราคามาเถอะครับ"

"ฮ่าๆๆๆ ได้เลยครับ เล่มละ 2,000 หินวิญญาณระดับต่ำก็แล้วกันครับน้องชายเฉินฟาน โปรดชำระ 6,000 หินวิญญาณครับ" จินหยวนเป่าหัวเราะอย่างเต็มเสียงเมื่อเห็นเขายืนกราน

เฉินฟานจ่าย 6,000 หินวิญญาณระดับต่ำทันทีแล้วพูดว่า "ขอบคุณครับพี่หยวนเป่า งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"น้องชายเฉินฟาน เดินทางช้าๆ นะครับ ถ้าในอนาคตมีของดีอะไรอีก โปรดมาที่หอของวิเศษของผมนะครับ ผมรับประกันว่าจะให้ราคาที่ดีที่สุด" จินหยวนเป่ารีบลุกขึ้นยืนเพื่อส่งเขา

เฉินฟานพยักหน้า "ได้ครับ ถ้ามีของดีอีก ผมจะมาที่นี่ทันที" พูดจบเขาก็เดินออกจากหอของวิเศษไป

จินหยวนเป่าเดินไปส่งเขาจนพ้นประตู แล้วจึงกลับเข้ามาในห้องรับรองเดิม

ในขณะนั้น พนักงานขายคนเดิมก็กลับเข้ามาแล้วพูดว่า "นายน้อยครับ"

"ไป บอกให้ยอดฝีมือในสังกัดสองคนแอบตามเขาไป"

"ครับ นายน้อย" พนักงานคนนั้นจึงจากไปก่อน

...

หลังจากออกจากหอของวิเศษ เฉินฟานก็ไปที่ร้านขายของชำเพื่อซื้อขวดแก้วบางส่วน แล้วจึงกลับบ้าน

เมื่อเขากลับถึงบ้าน ก็เห็นพ่อกับแม่ยังคงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ดูเหมือนจะยังไม่หายจากอาการตกตะลึงดี

"พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"

"เสี่ยวฟาน กลับมาแล้วรึลูก เป็นยังไงบ้าง? แลกเปลี่ยนทรัพยากรบ่มเพาะพลังที่ต้องการมาได้รึเปล่า?" ฟางปิงเวยเป็นคนถามขึ้นก่อน และเฉินกั๋วเทาก็มองมาที่เขาเช่นกัน

เฉินฟานยิ้มแล้วพูดว่า "แลกมาได้แล้วครับ แล้วก็ขายของไปได้เยอะเลย จากนี้ไปพ่อกับแม่ไม่ต้องออกไปรับจ้างคนอื่นอีกแล้วนะครับ"

"ขายได้เท่าไหร่กัน?"

"ทายสิครับ" เฉินฟานพูดอย่างอวดดีเล็กน้อย

ฟางปิงเวยยกมือขึ้นตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "เจ้าเด็กคนนี้นะ ได้ทีแล้วอวดใหญ่เลย รีบๆ บอกมา"

"หนึ่งพันกว่าล้านเหรียญมังกรคราม กับอีกหลายแสนหินวิญญาณระดับต่ำครับ" เฉินฟานบอกเพียงส่วนเล็กๆ ของหินวิญญาณที่ได้มา เพราะกลัวว่าถ้าพูดมากไปพ่อแม่จะเป็นกังวล

"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?" ฟางปิงเวยและเฉินกั๋วเทาต่างก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

หนึ่งพันกว่าล้านเหรียญมังกรครามก็เรื่องหนึ่ง แต่หลายแสนหินวิญญาณระดับต่ำนั้นเป็นสิ่งที่ทั้งสองคนไม่สามารถจินตนาการได้เลยจริงๆ... หนึ่งก้อนก็เท่ากับสิบล้านเหรียญแล้วนะ!

เฉินฟานพูดว่า "แม่ครับ พ่อครับ นี่มันแค่น้ำจิ้มครับ ในอนาคตจะมีมากกว่านี้อีก จริงสิแม่ ทำกับข้าวรึยังครับ? เดี๋ยวน้องๆ ก็จะกลับจากโรงเรียนแล้ว"

ฟางปิงเวยตบขาตัวเองแล้วอุทาน "อุ๊ยตาย แม่ลืมไปเลย! เดี๋ยวแม่จะรีบไปทำเดี๋ยวนี้แหละ"

เฉินฟานรีบดึงแม่ไว้ "แม่ครับ ถ้ายังไม่ได้ทำก็ไม่ต้องลำบากหรอกครับ เดี๋ยวเราไปกินข้าวข้างนอกกัน"

ฟางปิงเวยพูดว่า "กินข้าวนอกบ้านมันแพงนะลูก ทำเองประหยัดและดีกว่า"

เฉินฟานจับมือแม่ไว้แล้วพูดว่า "แม่ครับ ตอนนี้ลูกชายของแม่มีเงินเยอะแล้ว ไม่สนใจเงินเล็กๆ น้อยๆ นั่นหรอกครับ หลังจากกินข้าวเสร็จ เราจะไปซื้อบ้านใหม่กัน ที่นี่ความปลอดภัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"แม่เจ้าหนู ก็ฟังลูกมันบ้างเถอะ พอหาเงินได้ก็ควรจะใช้ให้มีความสุข ไม่อย่างนั้นจะหาเงินไปทำไม?" เฉินกั๋วเทานั่งสบายๆ บนโซฟา หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"คุณนี่นะ! พอเสี่ยวฟานหาเงินได้หน่อยเดียวก็ทำเป็นอวดใหญ่เลย"

"ฮ่าๆ นั่นก็เพราะลูกชายของข้าเก่ง ข้าจะภูมิใจบ้างไม่ได้รึไง?"

"ดูท่าทางไม่เอาไหนของคุณสิ ความสามารถของลูกก็ไม่ใช่ความสามารถของคุณ แล้วจะภูมิใจอะไรนักหนา?"

"แต่เขาเป็นลูกชายของข้านี่นา ข้าก็ต้องภูมิใจสิ!"

"คุณนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ..."

...

เฉินฟานมองดูพ่อกับแม่ที่กำลังเถียงกันแล้วก็ยิ้ม จากนั้นก็พูดกับฟางปิงเวยว่า "แม่ครับ พ่อพูดถูกนะ ผมหาเงินมาก็เพื่อให้พวกท่านไม่ต้องลำบากและได้มีความสุข ไม่อย่างนั้นผมจะหาเงินมามากมายขนาดนี้ไปทำไมล่ะครับ?"

"ก็ได้ๆๆ แม่เถียงสู้พวกเจ้าสองคนพ่อลูกไม่ไหวหรอก เดี๋ยวแม่ไปเตรียมตัวออกไปข้างนอก" ฟางปิงเวยพูดแล้วก็เดินเข้าไปในห้อง

ถึงแม้ปากของเธอจะด่าสามี แต่ในฐานะแม่คนหนึ่ง เมื่อลูกชายประสบความสำเร็จขนาดนี้ แล้วเธอจะไม่ภูมิใจได้อย่างไร? ต่อให้พวกเขาสองคนสามีภรรยาจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่การเลี้ยงดูลูกชายที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาได้ ก็คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาแล้ว