บทที่ 4: สะเทือนตลาดกลาง

เฉินฟานเดินลึกเข้าไปในป่าหลายสิบเมตร ก็เจอเข้ากับเห็ดสีขาวอมเทากลุ่มหนึ่งใต้ต้นไม้ เขาจึงรีบเข้าไปเด็ดมันขึ้นมา

[ได้รับเห็ดปลวก 1 ดอก, จำนวนเพิ่มขึ้น 50 เท่า, ได้รับเห็ดปลวก 50 ดอก]

[เห็ดปลวก]: กินได้หลังจากปรุงสุก

เฉินฟานรู้จักเห็ดปลวกและเคยกินมันมาก่อน มันอร่อยมาก ไม่ว่าจะเอาไปผัดหรือทำซุปก็สดและอร่อยอย่างเหลือเชื่อ เมื่อเห็นว่าบนพื้นยังมีอีกสองสามดอก เขาก็รีบเก็บมันให้หมด

[ได้รับเห็ดปลวก 1 ดอก, จำนวนเพิ่มขึ้น 10 เท่า, ได้รับเห็ดปลวก 10 ดอก]

[ได้รับเห็ดปลวก 1 ดอก, จำนวนเพิ่มขึ้น 30 เท่า, ได้รับเห็ดปลวก 30 ดอก]

[ได้รับเห็ดปลวก 2 ดอก, จำนวนเพิ่มขึ้น 60 เท่า, ได้รับเห็ดปลวก 120 ดอก]

หลังจากขยายผลทั้งหมด เขาก็ได้เห็ดปลวกมารวม 210 ดอก ถือว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยม เฉินฟานเอาเห็ดปลวกทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้แล้วมองไปยังดวงอาทิตย์ที่เห็นได้ลางๆ บนท้องฟ้า เขาคาดว่าน่าจะประมาณเที่ยงแล้ว และบ้านไม้ก็น่าจะสร้างเสร็จแล้ว เขาจึงเตรียมตัวกลับ

เฉินฟานกลับมายังบริเวณโต๊ะประดิษฐ์และตรวจสอบดู ก็พบว่าบ้านไม้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาหยิบมันออกมา และบ้านไม้ขนาดจิ๋วเท่าโมเดลก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

[บ้านไม้]: บ้านที่ทำจากไม้ทั้งหลัง สามารถป้องกันลมฝนและสัตว์ร้ายได้ สามารถวางในตำแหน่งที่เลือก และเมื่อวางแล้วจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้

เฉินฟานมองไปรอบๆ และพบว่ามีเพียงพื้นที่ใต้ต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่าเท่านั้นที่ค่อนข้างราบเรียบ อาจเป็นเพราะต้นไม้ต้นนี้ใหญ่มาก ก่อนที่จะถูกฟ้าผ่า แสงแดดจึงส่องไม่ถึงพื้น ทำให้ไม่มีต้นไม้เล็กๆ อื่นๆ เติบโตขึ้นมา

เฉินฟานนำบ้านไม้ไปยังพื้นที่ใต้ต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่าและเลือก 'วาง' ทันใดนั้น บ้านไม้หลังหนึ่งก็ผุดขึ้นจากพื้นดินโดยมีด้านหลังพิงอยู่กับต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่า ตัวบ้านดูไม่ใหญ่มากนัก แต่กลับดูแข็งแรงมาก รูปร่างเหมือนกล่องไม้ขีดไฟ

เฉินฟานเปิดประตูไม้แล้วเดินเข้าไป ก็พบว่าภายในเป็นโครงสร้างแบบหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องโถง และมีห้องน้ำเล็กๆ เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งห้อง ทุกส่วนไม่ใหญ่มาก ห้องนอนพอดีสำหรับวางเตียงกับตู้หนึ่งใบ ห้องโถงก็มีขนาดใกล้เคียงกัน ส่วนห้องน้ำนั้นเล็กยิ่งกว่า

ตอนนี้บ้านไม้ยังว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย เฉินฟานเดินออกมาแล้วย้ายโต๊ะประดิษฐ์เข้าไปไว้ในห้องโถง และยังขนไม้ครึ่งหนึ่งเข้าไปไว้ข้างในด้วย เพราะถ้าทิ้งไว้ข้างนอก ก็ไม่รู้ว่าตอนกลางคืนมันจะหายไปรึเปล่า อย่างน้อยย้ายเข้ามาในบ้านก็ยังปลอดภัยกว่า

ถ้าถามว่าทำไมไม่ย้ายเข้ามาทั้งหมด... ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก แต่ห้องโถงมันใส่ไม่พอต่างหาก!

ตอนนี้พอมีบ้านแล้ว เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่นอนตอนกลางคืนอีกต่อไป เพราะไม่มีใครรู้ว่าในป่าตอนกลางคืนจะต้องเจอกับอันตรายอะไรบ้าง แม้ว่าบ้านหลังนี้จะไม่สามารถป้องกันสัตว์ร้ายได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยป้องกันได้ระดับหนึ่ง เขาคงไม่โดนสัตว์ร้ายคาบไปกินตอนหลับโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

พอคิดถึงเรื่องสัตว์ร้าย เฉินฟานก็นึกขึ้นได้ว่าเขาได้พิมพ์เขียวสำหรับสร้างคันธนูกับลูกธนูมา เขาเรียนรู้มันไปแล้ว แต่ยังไม่ได้ดูเลยว่าต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง เขาตัดสินใจว่าจะต้องตรวจสอบดูก่อนเพื่อจะได้ออกไปหามา

เฉินฟานเดินไปที่โต๊ะประดิษฐ์และพบกับตัวเลือกการสร้าง

[คันธนูไม้]: ใช้ไม้ 1 ท่อน, ใยแมงมุม 10 ชิ้น

[ลูกธนูเหล็ก]: ใช้กิ่งไม้ 1 อัน, ขนนก 2 ชิ้น, แท่งเหล็ก 1 แท่ง

เมื่อเห็นวัสดุที่ต้องใช้ เฉินฟานก็ปวดหัวขึ้นมาทันที เขามีแค่ไม้ อย่างอื่นไม่มีเลย ดูเหมือนว่ายังไงก็ต้องออกไปหาอยู่ดี เขาคำนวณเวลาดูคร่าวๆ ตอนนี้น่าจะประมาณบ่ายสองโมง ยังเหลือเวลาอีกประมาณสองสามชั่วโมงกว่าจะมืด เขายังพอออกไปได้อีกรอบหนึ่ง

เฉินฟานจึงเตรียมตัวออกไปอีกครั้งเพื่อดูว่าจะหาวัสดุสำหรับทำธนูได้หรือไม่ เขาเปลี่ยนทิศทางแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบอีกครั้ง

คราวนี้เขาวางแผนว่าจะสำรวจรอบๆ บ้านไม้ของเขาก่อน อย่างน้อยก็เพื่อดูว่ามีอันตรายอยู่ใกล้ๆ หรือไม่ เขาเลือกทิศทางแบบสุ่มแล้วเดินเข้าไปในป่า แต่ครั้งนี้เขาไม่เจออะไรเลย เขาไม่กล้าไปไกลเกินไปเพราะกลัวว่าจะกลับบ้านไม่ทันตอนกลางคืน

ตอนนี้รอบๆ บ้านไม้ยังไม่เจอสัตว์ร้าย อาจเป็นเพราะเคยมีฟ้าผ่าลงมาที่นี่ สัตว์ร้ายทั้งหมดจึงหนีไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าประมาท

เมื่อเฉินฟานกลับมาถึงบ้านไม้ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เฉินฟานล็อกประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา เขากินขนมปังไปสองก้อน ดื่มน้ำไปครึ่งขวด แล้วตามด้วยราสเบอร์รี่ทองแดงระดับหนึ่งหนึ่งลูก เขารู้สึกได้ว่าสมรรถภาพทางกาย ความแข็งแกร่ง และความว่องไวของเขาดีขึ้น

เมื่อตกกลางคืน การอยู่คนเดียวในป่าเปลี่ยวแบบนี้มันก็รู้สึกเหงาและไม่สบายใจอยู่บ้าง เฉินฟานจึงเปิดช่องแชทขึ้นมาดู

[8687]: มืดจัง! น่ากลัวมากเลย มีใครใจดีให้หนูไปอยู่ด้วยมั้ยคะ ฮือๆๆๆ

[220]: หิวมาก ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว ขออาหารจากผู้ใจบุญหน่อยครับ จะตอบแทนอย่างงามแน่นอน

[1760]: โชคดีที่เจอโพรงไม้ ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนสัตว์คาบไปกินตอนหลับแล้ว

[45]: โพรงไม้มันจะดีอะไร? ข้ามีบ้านไม้แล้วเฟ้ย สบายจะตาย

[1666]: พี่ใหญ่! ท่านมีบ้านไม้ด้วยเหรอ! ขอเกาะหน่อยครับพี่ใหญ่!

[8888]: รับซื้อพิมพ์เขียวโต๊ะประดิษฐ์ ใครมีทักส่วนตัวมาเลย

[4321]: ขายไม้ แลกอาหารทุกชนิด

[8721]: ช่วยด้วย! เหมือนผมจะโดนสัตว์ร้ายตามตัวอยู่ พี่ใหญ่ช่วยผมด้วย!

[45]: โดนตามตั้งแต่วันแรก ถ้าไม่มีที่ซ่อนก็รอวันตายได้เลย

[8888]: จริง! อย่างน้อยก็ควรหาที่ซ่อนปลอดภัยๆ ก่อนมืด ไม่งั้นออกมาตอนกลางคืนก็ไม่ต่างอะไรกับฆ่าตัวตาย

เฉินฟานมองดูช่องแชทแล้วก็แอบคิดในใจ 'โชคดีจริงๆ ที่เรามีบ้าน ไม่งั้นตอนกลางคืนข้างนอกคงอันตรายมาก' เมื่อเห็นว่ามีคนประกาศซื้อของ เขาจึงเปิดตลาดกลางขึ้นมาดูบ้าง

...

• ไม้ 10 ท่อน แลกอาหาร 1 ส่วน (อาหารอะไรก็ได้)
• แท่งเหล็ก 2 แท่ง แลกอาหารและน้ำ
• หิน 5 ก้อน แลกอาหาร 1 ส่วน

เฉินฟานดูข้อมูลการค้าในตลาดกลาง ส่วนใหญ่เป็นการแลกเปลี่ยนอาหารและน้ำ แสดงว่าทั้งสองอย่างนี้ยังคงขาดแคลนอยู่มาก เขาตรวจสอบข้อมูลราคาคร่าวๆ และพอจะรู้แล้วว่าควรจะตั้งราคาสินค้าของตัวเองอย่างไร

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในกระเป๋าของเขายังมีขนมปังเหลืออยู่ 390 กว่าก้อน เขาตัดสินใจเอาออกมา 200 ก้อนก่อนเพื่อแลกกับทรัพยากรบางอย่าง เฉินฟานตั้งขายขนมปัง โดยตั้งราคา ขนมปัง 1 ก้อน แลกแท่งเหล็ก 2 แท่ง, ขนมปัง 1 ก้อน แลกใยแมงมุม 5 ส่วน, และ ขนมปัง 1 ก้อน แลกขนนก 10 ชิ้น นี่คือวัสดุที่เขาต้องการ เขาจึงแลกของพวกนี้ก่อน จากนั้นก็พิมพ์ข้อความทิ้งท้ายไว้ว่า: (มีทรัพยากรหายากหรือพิมพ์เขียวอื่นๆ ทักส่วนตัวมาได้)

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีพิมพ์เขียวโต๊ะประดิษฐ์เหลืออีก 9 ใบ และพิมพ์เขียวคันธนูไม้อีก 9 ใบ เขาจึงเอาพิมพ์เขียวทั้งหมดลงขาย โดยระบุว่า: (แลกกับพิมพ์เขียวทุกชนิดและทรัพยากรหายาก)

หลังจากตั้งขายเสร็จ เฉินฟานก็ปิดตลาดกลางแล้วล้มตัวลงนอน บอกตามตรงว่าตอนกลางคืนมันค่อนข้างหนาว เขายังไม่มีกองไฟ พรุ่งนี้ต้องหาทางทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นหวัดเอาได้ ถึงแม้ร่างกายของเขาจะแข็งแรงขึ้นแล้ว แต่ใครๆ ก็อยากใช้ชีวิตให้สบายขึ้นไม่ใช่เหรอ?

เฉินฟานหลับไปแล้ว แต่ในเวลานั้น ตลาดกลางและช่องแชทกลับคึกคักเป็นพิเศษ ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินฟานได้นำขนมปัง 200 ก้อนออกมาขายในคราวเดียวนั่นเอง

ช่องแชท:

[8967]: เชี่ย! รีบไปดูตลาดกลางเร็ว พี่ใหญ่เบอร์ 1967 เอาขนมปังมาลงขายทีเดียว 200 ก้อน อย่างป๋า!

[4321]: จริงดิ? โอ้โห 200 ก้อน ของจริงของปลอมวะนั่น?

[45]: ของจริงโว้ย! ไม่ใช่แค่ขนมปังนะ แต่มีพิมพ์เขียวด้วย!

[8888]: จริงด้วย! พี่ใหญ่ครับ ผมอยากได้พิมพ์เขียวโต๊ะประดิษฐ์! แลกกับผมเถอะ!

[220]: พี่ใหญ่ ได้โปรดแบ่งอาหารให้ผมบ้าง ผมหิวมาทั้งวันแล้ว ท่านมีอาหารเยอะแยะ แบ่งให้ผมหน่อยเถอะครับ

[45]: ไอ้เบอร์ 220 นี่มันหน้าด้านจริงๆ คิดจะขอฟรี ฝันไปรึเปล่า?

[6666]: นั่นดิ! อยากได้ฟรีเหรอ? ไม่มีทางหรอก! พี่ใหญ่คะ หนูไม่ขอฟรีนะ หนูเป็นผู้หญิง ถ้าพี่ให้อาหารหนู พี่จะให้ทำอะไรก็ได้นะคะ หนูปลดล็อกทุกท่าแล้วนะ อิอิ

[1987]: ไอ้คนข้างบนสาวดุ้นแน่นอน ฟันธง!

[4321]: พวกแกคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปแลกอาหารกับพี่ใหญ่ก่อน เดี๋ยวหมดไม่รู้ด้วย

...

เฉินฟานไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาก่อให้เกิดความฮือฮาขนาดไหน ในตอนนี้เขาหลับไปจนถึงเช้า เมื่อเขาตื่นขึ้นก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว คงเป็นเพราะนอนบนพื้น ถึงแม้จะมีพื้นไม้รองอยู่ แต่มันก็ยังเย็นอยู่ดี

เฉินฟานลุกขึ้น เอาน้ำครึ่งขวดที่เหลือจากเมื่อวานมาบ้วนปาก แล้วกินขนมปังไปสองก้อน ราสเบอร์รี่อีกสองลูก และราสเบอร์รี่ทองแดงระดับหนึ่งอีกหนึ่งลูก เขาเพิ่งจะนึกถึงของที่ลงขายไว้ในตลาดกลางเมื่อวาน ไม่รู้ว่ามีใครมาแลกไปบ้างรึยัง

ก่อนที่เขาจะได้เปิดตลาดกลาง ก็เห็นว่ามีข้อความส่วนตัวในช่องแชทส่งเข้ามามากมาย เขาจึงต้องเปิดอ่านทีละข้อความ

[ข้อความจาก 8888]: พี่ใหญ่ ท่านต้องการทรัพยากรอะไรครับ? ผมอยากได้พิมพ์เขียวโต๊ะประดิษฐ์ของท่าน

[ข้อความจาก 220]: พี่ใหญ่ ได้โปรดแบ่งอาหารให้ผมบ้าง ท่านมีอาหารเยอะแยะ แบ่งให้ผมหน่อยเถอะครับ

[ข้อความจาก 5321]: พี่ชาย ผมอยากได้พิมพ์เขียวคันธนูไม้ ท่านต้องการอะไรเหรอครับ?

[ข้อความจาก 7777]: พี่ใหญ่ครับ ผมมีแร่มิธริลชิ้นหนึ่ง แลกกับขนมปัง 2 ก้อนได้ไหมครับ?

[ข้อความจาก 5666]: พี่ชายขา หนูเป็นผู้หญิงนะคะ! ขออาหารหน่อยได้มั้ยค้าา~ หนูไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย หิวจะตายอยู่แล้ว ฮือๆๆๆ

...

หลังจากที่เฉินฟานอ่านข้อความส่วนตัวทั้งหมด เขาก็บล็อกพวกที่คิดจะมาขอของฟรีทิ้งไปทันที เขาไม่สนใจว่าจะเป็นสาวน้อยน่ารักหรือสาวใหญ่ทรงโต... ถ้าคิดจะมาขอของฟรีจากเฉินฟานล่ะก็... ฝันไปเถอะ!