บทที่ 58: แบ่งกันไม่พอ จะให้ทำยังไง?

"พูดจริงนะครับอาสาม ผมไม่ได้โกหก เมื่อกี้รีบกินไปหน่อยเลยยังไม่ทันรู้รส ถ้าอย่างนั้นอาให้ผมอีกเม็ดได้ไหมครับ? คราวนี้ผมสัญญาว่าจะค่อย ๆ เคี้ยว"

หลี่เสี่ยวเทาเกาหัวแกรก ๆ ดวงตาใสซื่อคู่นั้นฉายแววคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น

พี่สะใภ้ใหญ่มองลูกชายจอมทึ่มของตัวเองด้วยความอ่อนใจจนหลุดขำ "ไปให้พ้น ๆ เลยไป๊! เจ้าเด็กทึ่ม ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือไง!"

"สะใภ้ใหญ่ พูดจาอะไรแบบนั้นกับลูกฮะ?"

ย่าหลี่ได้ยินหลานสะใภ้ว่าเหลนก็ชักสีหน้าไม่พอใจ ถึงแม้หลี่เสี่ยวเทาจะหัวช้าไปหน่อย ชอบทำเรื่องขายขี้หน้า และพูดจาเพ้อเจ้ออยู่บ่อย ๆ แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลี่

พี่สะใภ้ใหญ่โดนย่าทวดดุเข้าให้ ก็ไม่กล้าเถียง ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แก้เก้อ

"เจ้าเทามานี่มา เดี๋ยวทวดย่าให้ลูกอม"

ย่าหลี่เรียกเหลนชายเข้ามาหา คว้าลูกอมนมสองเม็ดยัดใส่มือ แล้วลูบหัวอย่างเอ็นดู "กินวันนี้เม็ดนึง พรุ่งนี้เม็ดนึง เข้าใจไหมลูก?"

หลี่เสี่ยวเทากำลูกอมไว้ในมือ ทำหน้าลังเล "ทวดย่าครับ เมื่อกี้ผมกินไปเม็ดนึงแล้ว งั้นวันนี้ผมยังกินอีกเม็ดได้ไหมครับ?"

ย่าหลี่ถอนหายใจ "กินเถอะ กินไปเลย"

"ผมยังไม่กินตอนนี้หรอกครับทวดย่า รอคืนนี้ตอนพี่ใหญ่โดนตีผมค่อยกิน ผมไปเล่นก่อนนะครับ"

พูดจบ หลี่เสี่ยวเทาก็กำลูกอมแน่น วิ่งตื๋อออกไปนอกห้อง

ย่าหลี่มองตามหลังเหลนชายไปด้วยความกังวล "เจ้าเทานี่ โตไปจะทำยังไงดีนะ"

หลี่เซี่ยงตงเห็นบรรยากาศในห้องเริ่มอึมครึม จึงส่งลูกสาวคืนให้โจวอวี้ฉิน แล้วเดินกลับไปที่เตียงเตา หยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา 5 ซอง

"เสี่ยวเหมย เสี่ยวหลาน อาสามจะทำของอร่อยให้กิน ไปช่วยอาสามติดเตาไฟหน่อยเร็ว"

หลี่เสี่ยวหลานถามขึ้น "อาสามถืออะไรมาคะ?"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากเซี่ยงไฮ้จ้ะ"

หลี่เซี่ยงตงยื่นซองบะหมี่ให้หลานสาวดู

หลี่เสี่ยวเหมยและหลี่เสี่ยวหลานรู้จักบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปดี เคยเห็นวางขายที่เคาน์เตอร์ในห้างสรรพสินค้า

เพียงแต่ที่นั่นขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อปักกิ่ง ซองไม่เหมือนกับที่อาสามถือมา พวกเธอเลยจำไม่ได้

"เจ้าตง รีบเก็บไปเถอะ เก็บไว้ให้เสี่ยวไห่กิน"

"เจ้าตง อย่ามาทำใจป้ำตอนนี้ พวกเด็ก ๆ ได้กินลูกอมนมไปแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่ไม่ต้องให้กินหรอก"

พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองรีบเข้ามาขวางหลี่เซี่ยงตง ไม่ยอมให้เขาออกจากห้อง บังคับให้เอาบะหมี่ไปเก็บ

หลี่เซี่ยงตงโดนพี่สะใภ้ทั้งสองรุมล้อมจนขยับไม่ได้ "เสี่ยวเหมย เสี่ยวหลาน พวกหนูไปติดไฟรอก่อนเลย"

"แม่ดูซิว่าใครกล้าไป!"

พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองจ้องเขม็งไปที่ลูกสาวตัวเอง

"พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รองครับ ผมเก็บไว้ให้หลี่เสี่ยวไห่แล้ว พอให้เขากินแน่นอน 5 ซองนี้ผมตั้งใจเอามาแบ่งให้ทุกคนชิม พี่ไม่ให้ลูกพี่กิน งั้นผมทำให้ปู่กับย่ากินแทนได้ไหมครับ?"

หลี่เซี่ยงตงยอมใจพี่สะใภ้จริง ๆ แค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่กี่ซอง ถึงขนาดขวางทางไม่ให้น้องสามีออกจากห้อง

ย่าหลี่หัวเราะ "ปล่อยน้องไปเถอะ ย่าก็อยากจะชิมเหมือนกันว่ารสชาติมันเป็นยังไง"

เมื่อย่าหลี่เอ่ยปาก พี่สะใภ้ทั้งสองจำต้องหลีกทางให้

หลี่เซี่ยงตงกวักมือเรียกหลี่เสี่ยวเหมยและน้องสาว ทั้งสามเดินออกจากห้องไปด้วยกัน

หลี่เสี่ยวเจียงและน้องชายอีกสามคนที่กำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน เห็นของในมืออาสามก็รีบถาม "อาสามถืออะไรมาครับ?"

"ของอร่อยอะไรอีกเหรอครับ?"

หลี่เสี่ยวหลานตื่นเต้น "อาสามจะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้พวกเรากิน!"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! อาสามใจดีที่สุดเลย!"

"อาสาม ผมรักอาที่สุด!"

หลี่เซี่ยงตงถูกฝูงลิงทะโมนรุมล้อมเดินมาที่เตาไฟหน้าเรือนหลัก

เห็นสายตาละห้อยของเด็ก ๆ เขาก็แกะซองบะหมี่ทีละซอง แยกซองเครื่องปรุงไว้ต่างหาก แล้วเอาเส้นบะหมี่ใส่รวมกันในกระจาดใบสะอาด

เขาถือซองเปล่า 5 ซองไว้ในมือ มองหลานคนโตหลี่เสี่ยวเจียงแล้วถามว่า "ในซองพวกนี้ยังมีเศษบะหมี่เหลืออยู่นิดหน่อย แต่พวกหลานมีกัน 6 คน แบ่งกันไม่พอ หลานเป็นพี่ใหญ่ ไหนลองบอกซิว่าจะทำยังไง?"

หลี่เสี่ยวเจียงกลืนน้ำลายเอือก "ผมเข้าใจครับอาสาม ผมไม่กินก็ได้ ให้พวกน้อง ๆ กินเถอะ"

"รู้ความดีมาก"

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าชม แล้วแจกซองเปล่าให้พวกหลี่เสี่ยวเทาคนละซอง

"พ่อครับ ของผมไม่มีเลย"

หลี่เสี่ยวไห่เงยหน้าขึ้น แบะซองบะหมี่ออกให้พ่อดูข้างใน

หลี่เซี่ยงตงก้มลงดู ก็เห็นว่าไม่มีจริง ๆ มีแค่เศษผงเล็ก ๆ นิดเดียว

เขาจึงบิเส้นบะหมี่จากในกระจาดออกมาหน่อยนึง ใส่ลงไปในซองของลูกชาย แล้วขยำให้แตก

"เย้! ผมมีบะหมี่กินแล้ว~"

หลี่เสี่ยวไห่ดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งไปอวดพี่ ๆ

หลี่เซี่ยงตงตักน้ำใส่กระทะใบใหญ่หลายกระบวย คนในบ้านเยอะ บะหมี่ไม่พอแบ่งก็ต้องเน้นซดน้ำเอา

พอน้ำเดือด เขาใส่เส้นบะหมี่และเครื่องปรุงลงไป น้ำเยอะไปหน่อยเลยต้องเติมเกลือเพิ่ม

ในยุคที่อาหารรสชาติจืดชืด กลิ่นหอมของเครื่องปรุงรสต้นหอมเจียวนั้นช่างยั่วยวนใจนัก!

ปู่หลี่ไม่รู้ว่าใส่เสื้อโค้ทหลานชายไปเดินเล่นที่ไหนมา พอเดินเข้าลานบ้านก็ได้กลิ่นหอมเตะจมูกทันที

แกยืนอยู่กลางลานบ้าน ตะโกนถาม "เจ้าตง ทำอะไรกินน่ะ? หอมฟุ้งไปหมด!"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปครับ"

หลี่เซี่ยงตงเห็นปู่กอดเสื้อโค้ทไว้ในอ้อมแขน "ปู่ไปเดินเล่นที่ไหนมาครับเนี่ย?"

ปู่หลี่เห็นหลานชายมองด้วยสายตาแปลก ๆ "ฉันจะไปไหนได้? ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย!"

หลี่เซี่ยงตงมองตามหลังปู่ที่เดินเข้าห้องปีกตะวันตกไปโดยไม่หันมามอง ถึงปู่ไม่บอกเขาก็เดาได้

ต้องไปอวดเพื่อนเดินหมากรุกมาแน่ ๆ!

"อาสาม บะหมี่สุกหรือยังครับ?"

หลี่เสี่ยวเจียงไม่ได้กินเศษบะหมี่ เลยยืนเฝ้าอยู่หน้าเตาไม่ไปไหน

หลี่เซี่ยงตงใช้ตะเกียบคนในกระทะ ชิมรสชาติดู

"สุกแล้ว กินได้แล้ว เสี่ยวเหมย เสี่ยวหลาน หยุดเติมฟืนได้แล้วลูก เสี่ยวเจียง หลานลองนับดูซิว่าที่บ้านมีกี่คน ไปเตรียมชามกับตะเกียบมาให้ครบนะ ไม่ต้องนับเสี่ยวชี น้องกินกับอาเอง"

"รับทราบครับอาสาม"

หลี่เสี่ยวเจียงรับคำสั่งแล้วรีบกุลีกุจอไปจัดเตรียม

เห็นพวกเด็ก ๆ วิ่งกรูกันเข้ามามุงหน้าเตาอีกรอบ หลี่เซี่ยงตงก็หันไปบอกหลี่เสี่ยวเทา "ไปเรียกทวดย่า กับคนอื่น ๆ ออกมากินบะหมี่เร็ว"

ตักบะหมี่ใส่ชามเรียบร้อย

หลี่เซี่ยงตงช่วยยกชามบะหมี่เข้าไปวางบนโต๊ะอาหารในเรือนหลัก

ปู่ย่าและคนอื่น ๆ เข้ามานั่งล้อมวงที่โต๊ะ มองดูชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ส่งกลิ่นหอมฉุยอยู่ตรงหน้า

นอกจากหลี่เซี่ยงตงแล้ว ทุกคนต่างกลืนน้ำลายกันดังเอือก ช่วยไม่ได้ กลิ่นมันยั่วน้ำลายจริง ๆ!

ปู่หลี่อมลูกอมนมไว้ในปาก มองดูชามบะหมี่ตรงหน้า แล้วรำพึงรำพัน "มีบุญจริง ๆ ใครจะไปคิดว่าแก่ป่านนี้จะได้เสพสุขเพราะหลานชาย"

"เจ้าตงกตัญญูขนาดนี้ วันหน้าเราสองตายายสบายแน่"

ย่าหลี่ยกชามขึ้นซดน้ำซุปไปคำหนึ่ง ยิ้มตาหยี "บะหมี่นี่น้ำมันลอยฟ่องเลย มิน่าถึงหอมขนาดนี้"

พี่สะใภ้ใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย "ฉันว่าน้ำซุปนี่ต่อให้เอาพื้นรองเท้ามาต้มก็ยังหอมเลยมั้ง"

"ก็ไม่แน่หรอกพี่"

พี่สะใภ้รองหัวเราะคิกคัก "พ่อเจ้าเสี่ยวโป๋หมกตัวอยู่ในห้องต้มน้ำทั้งวัน เท้าเหม็นบรรลัยกัลป์ เครื่องปรุงแค่นี้เอาไม่อยู่หรอก อย่างน้อยต้องเพิ่มอีกสักสองซอง"

จู่ ๆ ปู่หลี่ก็ถามขึ้นมา "เจ้าตง แม่แกไปไหน?"