ตอนที่ 77 เกือบตาย

ตอนที่ 77 เกือบตาย

แก๊งง!

เมื่อซู่เฮาเที่ยนคิดว่าตนนั้นจะต้องตาย จู่ๆมีดบินนั้นก็ส่งเสียงออกมาและกลายเป็นฝุ่นก่อนที่มันจะสัมผัสเข้ากับเสื้อผ้าของเขาด้วยซ้ำ

ในขณะเดียวกัน ชายร่างสูงใหญ่สองคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากทั้งสองข้างของเขา นั่นคือสิงโตเก้าหัวและหลี่กุย

ซู่เฮาเที่ยนเหลือบมองทั้งสองคนนั้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หางตาของเขาเห็นผู้ฝึกตนในชุดขาวที่ยืนอยู่ในห้องใต้หลังคาสูงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร

“อะไรกัน เจ้าเป็นใครกันทำไมถึงได้ทำลายมีดบินของข้าได้!?1”

ผู้ฝึกตนในชุดขาวส่งเสียงตะโกนออกมาใส่ซู่เฮาเที่ยนก่อนที่เขากระโดดลงมาจากด้านบนของอาคาร และหลังจากนั้นก็ปรากฎตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

“เฮอะ เจ้ากล้าลอบโจมตีข้าเลยงั้นนึ ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ! จัดการมันเลยหลี่กุย!”

ซู่เฮาเที่ยนตะโกนออกมาด้วยความโกรธและความรู้สึกที่เขากลัวตายเป็นครั้งแรก ซึ่งตอนนั้นเขารู้สึกกลัวมากจริงๆ

“ข้ากำลังรออยู่เลยนายท่าน!”

ดวงตาของหลี่กุยนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหาร และเขาก็เหวี่ยงขวานเหล็กคู่ของเขาไปที่ผู้ฝึกตนชุดขาวทันที

อะไรกัน!

ผู้ฝึกตนในชุดขาวตะโกนออกมาอย่างเย็นชา เขาได้ตรวจสอบรายละเอียดของซู่เฮาเที่ยนก่อนที่จะเริ่มแผนลอบสังหารแล้วโดยเฉพาะผู้พิทักษ์ที่อยู่รอบตัวเขา เพราะขาสนใจแต่ชายร่างใหญ่ที่มีใบหน้าสีทองเท่านั้น

คนที่เหลือนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลย ส่วนผู้ชายร่างสูงใหญ่ผิวดำคนนั้นเขาเองก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่คิดเรื่องนี้แล้ว เขาก็รับขวานคู่ที่พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยฝ่ามือ

บู้มมมม!

ขวานเหล็กคู่ที่หนักสองตันพุ่งไปที่ฝ่ามือของเขาและหักแขนของเขาทันที ผู้ฝึกตนในชุดขาวนั้นรู้สึกเจ็บปวดที่ร่างกายของเขาราวกับจะระเบิดออกมา

ก่อนที่เขาจะมีเวลาได้ส่งเสียงเจ็บปวดออกมานั้น เขาก็กระอักเลือดที่อยู่เต็มปากออกมา เขาไม่อยากจะเชื่อว่าขวานคู่นั้นจะสามารถทำให้เขาบาดเจ็บหนักได้ขนาดนี้

“อั่ก เป็นไปได้ยังไงกัน! มันเป็นใครกัน!”

เมื่อทุกคนได้เห็นสิ่งนี้ต่างก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับซู่เฮาเที่ยน ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะโทษตัวเองอย่างไร

โดยเฉพาะไป๋ซู่เจินและจือเสียที่กำลังสะอื้นด้วยความกลัว

ซู่เฮาเที่ยนนั้นไม่ได้สนใจที่จะปลอบพวกเธอทั้งสองคน เพราะในตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาถือหอกสิ้นสูญไว้ในมือและปามันออกไปทันที

ทันทีที่หอกนั้นเข้าไปกระทบกับร่างของผู้ฝึกตนชุดขาว กระดูกในร่างกายของเขาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ มือและขาของเขาถูกเปลี่ยนไปเป็นรูปร่างผิดมนุษย์ หน้าอกของเขากลายเป็นรูขณะที่ดวงตาของเขาเหลือเพียงสีขาวและแทบจะไร้ซึ่งลมหายใจ

ซู่เฮาเที่ยนในตอนนี้เปลี่ยนไปจนทุกคนนั้นไม่อยากจะเชื่อ

“บอกมาว่าใครส่งเจ้ามา!!”

ซู่เฮาเที่ยนถามอย่างโกรธเกรี้ยว

แต่ผู้ฝึกตนในชุดขาวคนนั้นไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยและตายไปต่อหน้าต่อตาทุกคนในทันที

"แม่งเอ้ย ทำไมต้องมาตายก่อนที่จะบอกว่าใครส่งเจ้ามาด้วยวะ!"

ซู่เฮาเที่ยนตะโกนใส่ศพ

“ใครกันที่ส่งไอ้บ้านี่มาลอบฆ่านายท่าน?”

หลี่กุยเอียงหัวและมองไปที่ซูฮ่าวเทียนด้วยความสงสัย แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

“นายท่าน ท่านปลอดภัยดีใช่ไหม? ข้าขอโทษที่ข้าไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของชายคนนั้นได้”

“พี่เฮาเที่ยน ข้าขอโทษ มันเป็นความผิดของจือเสียผู้นี้ทั้งหมด”

ในตอนนี้ผู้หญิงทั้งสองเดินไปด้านหน้าและมองซู่เฮาเที่ยนด้วยสายตาที่ตำหนิตนเอง

“พวกเจ้าทั้งสองจะมาโทษตัวเองให้ได้อะไรขึ้นมา ข้าน่ะโชคดีและไม่ตายง่ายๆหรอก อย่าได้เศร้าไปเลย ข้าชอบเวลาที่พวกเจ้ายิ้มมากกว่านะ”

เมื่อได้ยินคำพูดแสดงความห่วงใยจากผู้หญิงสองคน หัวใจของ ซู่เฮาเที่ยน ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น ในเวลานี้ เขาโอบแขนเด็กผู้หญิงคนที่สองแล้วยิ้มอย่างสบายใจ

“เขามีอำนาจเหนือกว่าและอ่อนโยนมาก!”

เมื่อเห็นแบบนี้ ดวงตาของเฉินเจินเอ๋อก็เต็มไปด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะตั้งสติได้อีกครั้ง

"อะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ มันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของข้ากับซู่เฮาเที่ยนหรือไม่?"

เฉินเจินหนานจ้องมองไปที่ขบวนรถที่อยู่ออกไปห่างไกลด้วยความรู้สึกที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน

“เฉินเจินเอ๋อ นี่ไม่ใช่รถของเจ้า เจ้าควรไปอยู่ด้านหลังเพราะรถตระกูลเฉินของเจ้านั้นอยู่ที่นั่น”

หลังจากที่ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ

แต่ในวันนี้ ซู่เฮาเที่ยนกำลังเผชิญความรู้สึกที่เฉียดตายเป็นครั้งแรกของเขา ส่วนเฉินเจินเอ๋อนั้นยังคงจำภาพหอกที่เข้าไปปะทะร่างของผู้ฝึกตนเสื้อขาวคนนั้นได้อย่างเต็มตา ไม่ว่าเธอจะฝึกซ้อมมากแค่ไหนเธอก็เชื่อว่าเธอไม่สามารถทำให้หอกนั้นมีพลังมากเท่าที่ซู่เฮาเที่ยนทำได้อย่างแน่นอน!!