ตอนที่ 16 ความรอบคอบ

ชายคนนั้นสูงเกือบสองเมตร มีหลังและเอวที่แข็งแรง เสื้อคลุมสีม่วงของเขานูนออกมา เขามีโครงหน้าเหลี่ยม คิ้วหนา และดวงตากลมโต

เขาเดินมาหาซู่เฉิงเฟิงก่อนที่จะทำความเคารพ "ข้าซู่ซวนหวู่ขอแสดงความเคารพต่อท่านผู้อาวุโสของตระกูล"

"คารวะท่านผู้อาวุโส!"

“ลุกขึ้นเถิดซู่ซวนหวู่ เจ้าไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนักหรอก”

ซู่เฉิงเฟิงยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นและพูดอย่างสุภาพ

"ทางนี้ขอรับท่านผู้อาวุโส นอกจากข้าแล้วคนในหน่วยอินทรีอีก 25 คนได้ไปประจำการแล้วแต่ข้าไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสจะให้เริ่มลงมือเมื่อใด?"

ผู้นำของหน่วยอินทรีซู่ซวนหวู่พาซู่เฉิงเฟิงเดินเข้าไปในประตูคฤหาสน์นั้น ส่วนซู่เฮาเที่ยนและอีกสองคนนั้นไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้มากนัก พวกเขาคิดแค่ว่าเป็นการออกมาฝึกฝนนอกพื้นที่ของตระกูลเท่านั้น

"พวกเราจะเริ่มลงมือคืนนี้"

แม้ว่าจะมีเสียงออกมาแต่มันไม่ใช่เสียงของซู่เฉิงเฟิง แต่เป็นเสียงของชายหนุ่มที่ถืออาวุธแปลกๆอยู่ข้างหลังเขา

สิ่งที่ทำให้เขาเหลือเชื่อยิ่งกว่าก็คือซู่เฉิงเฟิงยอมรับในพฤติกรรมของชายหนุ่มคนนี้ด้วยโดยที่ไม่จำเป็นต้องคิดใดๆเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าคือ?" ซู่ซวนหวู่หรี่ตาและถามด้วยความสงสัย

"ท่านซวนหวู่ได้เห็นด้วยกับความคิดของข้าซู่เฮาเที่ยนผู้นี้ด้วยเถิด" ซู่เฮาเที่ยนตอบด้วยความเคารพ

"เจ้าคือซู่เฮาเที่ยนงั้นรึ? เจ้าเองหรือที่สามารถเข้าและออกจากการประชุมได้ตามต้องการตั้งแต่อายุยังน้อย มันน่าทึ่งมากจริงๆที่ข้าได้เห็นเจ้าอยู่ต่อหน้าแบบนี้!"

เมื่อซู่ซวนหวู่ได้ยินว่าชายหนุ่มคนนี้คือซู่เฮาเที่ยนนายน้อยที่สามในตระกูล เขาก็ขยับตัวเล็กน้อยและพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย

สำหรับเขาแล้ว ซู่เฮาเที่ยนเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาและไม่สามารถกระตุ้นความสนใจใดๆของผู้นำหน่วยอินทรีอย่างเขาได้

“ท่านก็พูดเยินยอข้าเกินไป ข้าเป็นเพียงหลานชายของท่านในตระกูลเท่านั้นและทุกอย่างท่านผู้อาวุโสเองก็เป็นคอยดูแลทั้งหมด”

ซู่เฮาเที่ยนกล่าวอย่างสุภาพ

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงกำหนดช่วงเวลาโจมตีเป็นตอนกลางคืนรึ?”

ด้วยคำถามของซู่ซวนหวู่นั้น ทุกคนที่อยู่ห้องโถงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา หลังจากที่นั่งลงหมดแล้วพวกเขาก็หันไปมองซู่เฮาเที่ยนแล้วถาม

"นอกจากพวกเราต้องป้องตระกูลของเราแล้วพวกเรายังต้องช่วยตระกูลฉินจากอันตรายด้วย ดังนั้นภารกิจในครั้งนี้จึงต้องไม่มีใครล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของพวกเรา ยิ่งเป็นความลับได้ยิ่งดี หลังจากที่ออกจากชายแดนยู่เซาไปแล้ว พวกเราต้องแน่ใจว่าจะไม่มีใครจำพวกเราได้ในฐานะคนของตระกูลซู่ ดังนั้นช่วงกลางคืนจึงถือว่าปลอดภัยที่สุด"

ซู่เฮาเที่ยนพูดอย่างฉะฉานราวกับว่าพวกเขาเคยพูดคุยถึงแผนในครั้งนี้มาแล้วล่วงหน้า

"เดี๋ยวก่อนไอ้หนู ตระกูลซู่ของพวกเราไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร ทำไมเจ้าถึงต้องการทำให้มันเป็นความลับด้วย ข้าคิดว่าเจ้าสามารถต่อสู้กับพวกมันได้ด้วยพลังของเจ้าเองด้วยซ้ำ "

ซู่ซวนหวู่นั้นไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลถึงได้ปล่อยให้เด็กเป็นผู้วางแผน หรือว่าไม่มีใครในตระกูลซู่ที่วางแผนได้เก่งเท่าเด็กคนนี้อีกแล้ว?

“ท่านซวนหวู่ ข้ารู้ หน่วยเสือ หน่วยเสือดาว หน่วยหมาป่า หน่วยอินทรี กองกำลังทั้งสี่หน่วยนั้นทรงพลังและไม่เกรงกลัวศัตรูใดๆ แต่บางอย่างก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ท่านอาจไม่รู้หลักการของการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวมาก่อน แทนที่จะพาตระกูลซู่กลับไปภายใต้คำวิจารณ์จากคนทั่วไปนั้น สู้พวกเราลงมือกันอย่างลับๆและไม่มีใครรู้แล้วค่อยใช้โอกาสในอนาคตเพื่อรวบตึงแล้วทำให้ตระกูลซู่ของเราผงาดขึ้นจะไม่ง่ายกว่าหรือ?”

ซู่เฉิงเฟิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถงใหญ่นั้น ดวงตาของเขากำลังเป็นประกาย การได้เห็นเขาได้เป็นผู้อาวุโสของตระกูลนั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริงอีกต่อไป และอาจกล่าวได้ว่าเขานั้นเป็นนักวางแผนได้อย่างแท้จริง

“ใช่แล้ว ความคิดพวกนี้ในการพัฒนาโอกาสของตระกูลนั้นไม่ได้มาจากข้า แต่ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของเด็กๆทั้งสามคน ดังนั้นจงอย่าเพิกเฉยความคิดของพวกเขาเพียงเพราะแค่พวกเขาเป็นเด็กเท่านั้น”

“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่รู้ว่าเด็กๆเหล่านี้มีอำนาจมากแค่ไหน แต่เนื่องจากตระกูลสนับสนุนเด็กคนนี้ ข้าจึงไม่มีอะไรจะพูด และข้าจะไม่ขัดคำสั่งท่าน”

แม้ว่าซู่ซวนหวู่จะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ซู่เฮาเที่ยนเป็นเพียงเด็กที่อยู่ในระดับเพียงผู้ใช้พลังจิตวิญญาณปฐพีขั้นที่ 8 เท่านั้น ทำให้เขายังไม่ค่อยเชื่อใจซู่เฮาเที่ยนมากนัก

“ท่านลุง ข้าจะไม่โกรธท่านที่ท่านจะไม่เห็นด้วยกับข้าก็ได้เพราะทุกอย่างนั้นจะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านลุง ข้าแค่แนะนำในสิ่งที่ข้าคิดเพียงเท่านั้น”

“หือ เจ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดาแหะ ไม่มีความหยิ่งยโสหรือความใจร้อนใดๆ แต่กลับถ่อมตัวและรอบคอบมาก เขาไม่มีความเย่อหยิ่งและใช้อำนาจในฐานะที่ได้รับความไว้วางใจจากท่านผู้อาวุโสเลย ตรงกันข้าม เขากลับใช้อำนาจของเขาเพื่อสร้างมิตรภาพกับผู้อื่นมากกว่า”