บทที่ 28 กระแสข่าวโคมลอยและการจัดการขั้นเด็ดขาด

บทที่ 28 กระแสข่าวโคมลอยและการจัดการขั้นเด็ดขาด

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินจิงจิง กู้ชิงหมิงถึงได้สติและเข้าใจสถานการณ์

บทสนทนาระหว่างเธอกับเฉินจิงจิงก่อนหน้านี้ เหมือนจะคุยกันคนละเรื่องเดียวกัน

"กู้ชิงหมิง ไอ้สารเลวหลินฮ่าวเทียนมันไปฟ้องสื่อ หาว่าเธอคบซ้อน! มันบอกว่าตอนที่คบกับมันอยู่ เธอแอบไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นจนท้อง!"

"แถมตอนนี้ เธอยังไปข่มขู่แล้วก็เตือนไม่ให้มันพูดเรื่องนี้ด้วย เธอไม่รู้เหรอว่าตอนนี้ในเน็ตเขารุมด่าเธอกันจนเละแล้ว?"

เฉินจิงจิงพูดด้วยความเดือดดาล "ผู้ชายคนนี้มันเป็นบ้าอะไร? จะหน้าตัวเมียเกินไปแล้วมั้ง? เลิกกันก็คือเลิกกันสิ เลิกแล้วยังจะมาทำตัวเป็นเหยื่อผู้ถูกหลอกลวงอีก น่ารังเกียจที่สุด"

"ชิงหมิง ฉันสงสัยสายตาเธอจริงๆ ว่าไปคว้าขยะเปียกไร้ค่าพรรค์นี้มาทำแฟนได้ยังไง?"

กู้ชิงหมิงฟังเสียงบ่นของเพื่อนรักพลางนวดขมับเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "จิงจิง เอาไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ฉันขอเข้าไปดูข่าวในเน็ตก่อน"

"ไปเลยๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาคำเดียว!" เฉินจิงจิงเอ่ยอย่างใจกว้าง "บ้านฉันพอจะมีเส้นสายในวงการสื่ออยู่บ้าง"

"โอเค ขอบใจนะ ถ้าจำเป็นฉันไม่เกรงใจแน่!" กู้ชิงหมิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

ครู่ต่อมา ทั้งสองก็วางสายไป

กู้ชิงหมิงพยายามจะใช้คอมพิวเตอร์เข้าอินเทอร์เน็ตทันที แต่พบว่าที่บ้านไม่มีสัญญาณเน็ต

เธอจึงใช้โทรศัพท์มือถือเปิดดาต้าเพื่อตรวจสอบข่าวแทน

ทันทีที่เปิดหน้าเว็บไซต์ของ 'หนังสือพิมพ์ไห่เฉิงตูซื่อเป้า' พาดหัวข่าวตัวโตก็กระแทกตาเข้าอย่างจัง

"แฉ! คุณหนูไฮโซแซ่กู้แห่งไห่เฉิง ตั้งท้องลูกไม่มีพ่อ ชีวิตส่วนตัวเละเทะ!!!"

"นายหลิน แฟนหนุ่มของคุณหนูไฮโซแซ่กู้ ออกโรงแฉ! แฟนสาวแอบคบซ้อนผู้ชายหลายคนในเวลาเดียวกัน ทั้งยังตั้งท้องลูกที่ระบุพ่อไม่ได้ แล้วพยายามจะยัดเยียดให้เขาเป็นพ่อเด็ก"

"พอเขาปฏิเสธ ก็ถูกคุณหนูผู้ร่ำรวยใช้อำนาจข่มขู่คุกคาม"

"แม้แต่น้องสาวเพื่อนสมัยเด็กของเขา ก็พลอยโดนข่มขู่ไปด้วย"

"ด้วยความคับแค้นใจ เขาจึงตัดสินใจออกมาฉีกหน้ากาก เปิดโปงธาตุแท้ของคุณหนูแซ่กู้ ให้สังคมได้รับรู้ถึงความสำส่อนและชีวิตส่วนตัวที่เหลวแหลกฟุ้งเฟ้อของผู้หญิงคนนี้"

ในรายงานข่าวยังแนบรูปถ่ายการปาร์ตี้สุดเหวี่ยงในคลับหรูมาด้วยหลายใบ

ทุกรูปล้วนเป็นภาพกู้ชิงหมิงกำลังซบไหล่ผู้ชายบ้าง หรือกำลังจูบปากกับผู้ชายอย่างดูดดื่มบ้าง... กู้ชิงหมิงเห็นเนื้อหาข่าวและรูปภาพที่ผ่านการตัดต่อมาอย่างชัดเจนพวกนั้นแล้วก็นึกขำ

ดูท่าคนทั้งสองจะไม่เห็นคำเตือนของเธออยู่ในสายตาเลยสินะ ถึงได้คิดจะชิงลงมือก่อนเพื่อทำลายชื่อเสียงเธอ

หึๆ ดูเหมือนได้เวลาที่ต้องทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงคำว่า 'อำนาจเงินและอิทธิพล' ที่แท้จริงเสียที ไม่อย่างนั้นพวกกบในกะลาพวกนี้คงคิดว่าเอาไข่ไปกระทบหินแล้วจะชนะได้

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังห้องหนังสือเพื่อหาคุณพ่อ

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คุณพ่อต้องรู้ข่าวแล้วแน่นอน

กู้ชิงหมิงเคาะประตูและเดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงกู้เจี้ยนกั๋วกำลังสั่งการผ่านโทรศัพท์พอดี "ปิดข่าวพวกนี้ซะ จัดการให้เงียบ..."

เมื่อกู้ชิงหมิงเดินเข้าไป เธอก็พูดกับผู้เป็นพ่อตรงๆ ว่า "คุณพ่อคะ เรื่องนี้ให้หนูจัดการเองเถอะค่ะ"

กู้เจี้ยนกั๋วมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย "ลูก... ลูกรู้เรื่องแล้วเหรอ?"

"ค่ะ หนูเห็นแล้ว" กู้ชิงหมิงตอบอย่างหนักแน่น "พ่อคะ หนูจัดการได้"

กู้เจี้ยนกั๋วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "ก็ได้ พ่อจะปล่อยให้ลูกจัดการเอง หมิงเอ๋อร์ของพ่อโตแล้วจริงๆ ถึงเวลาต้องเรียนรู้วิธีรับมือกับสถานการณ์แบบนี้บ้าง"

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งก่อนจะเสริมว่า "หมิงเอ๋อร์ ถ้าไม่ไหว หรือต้องการความช่วยเหลือ บอกพ่อได้ทันทีนะ"

"รับทราบค่ะคุณพ่อ!" กู้ชิงหมิงพยักหน้า "งั้นหนูขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ"

"อืม ไปเถอะ จัดการให้เด็ดขาดล่ะ" กู้เจี้ยนกั๋วกำชับเสียงเข้ม "ฮึ! ลูกอยากทำอะไรก็ทำไปเลย มีพ่อหนุนหลังอยู่ทั้งคน พวกมันคิดว่าลูกสาวข้า กู้เจี้ยนกั๋ว จะรังแกกันได้ง่ายๆ งั้นเรอะ"

"คิกๆ!" กู้ชิงหมิงหลุดขำออกมา "โอเคค่ะพ่อ หนูเข้าใจแล้ว!"

เมื่อกลับมาถึงห้อง เธอก็เริ่มโทรศัพท์สั่งการทันที "ชิงชิง ช่วยเช็ก IP ของคนพวกนี้ให้หน่อย หาพิกัดมาให้ได้ พวกนี้น่าจะเป็นพวกรับจ้างปั่นกระแสที่ไอ้สารเลวสองตัวนั่นจ้างมา"

"ใช่ ฉันเลิกกับไอ้ชั่วนั่นแล้ว ผีเน่ากับโลงผุแบบนั้นฉันจะไปเป็นก้างขวางคอทำไม? เห็นไหม ฉันช่วยสงเคราะห์ให้พวกมันได้กันสมใจแล้วไง โอเค ไว้จัดการเรื่องนี้เสร็จค่อยนัดกินข้าวกัน"

"จิงจิง ขอเบอร์ติดต่อบรรณาธิการบริหารของไห่เฉิงตูซื่อเป้าหน่อยสิ ฮึ! พวกเขารายงานบิดเบือนความจริง ฉันฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทและลงข่าวเท็จได้สบายๆ โอเค วันหลังค่อยเลี้ยงข้าวนะ"

"ทนายอวี๋..."

...คืนนั้น กู้ชิงหมิงจัดการกับวิกฤตที่เกิดขึ้นอย่างเป็นระบบระเบียบ

สองชั่วโมงต่อมา กู้เจี้ยนกั๋วได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์

ผู้จัดการฝ่าย PR รายงานด้วยความตื่นเต้น "ท่านประธานครับ กระแสสังคมพลิกกลับแล้วครับ! พลิกกลับหมดแล้ว! ฮ่าๆๆ คุณหนูสุดยอดมากครับ"

"คุณหนูให้ทนายตามสืบตัวพวกนักเลงคีย์บอร์ดที่รับจ้างโพสต์ได้ทีละคน แล้วส่งจดหมายเตือนทางกฎหมายไปให้ถึงบ้าน"

"พวกรับจ้างโพสต์พวกนั้นกลัวจนลนลาน รีบออกมาสารภาพว่ารับเงินมาทำงาน ขอความเมตตากันใหญ่ แค่สองชั่วโมงสั้นๆ คุณหนูตามตัวคนพวกนี้เจอได้หมด เก่งกาจจริงๆ ครับ"

กู้เจี้ยนกั๋วฟังคำเยินยอลูกสาวจากปากผู้จัดการ PR แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ แต่ปากยังคงเอ่ยอย่างถ่อมตัวว่า

"ฮึ! ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ก็ไม่สมควรเป็นลูกสาวของข้า กู้เจี้ยนกั๋ว และไม่คู่ควรจะเป็นผู้สืบทอดกู้กรุ๊ปหรอก"

ผู้จัดการ PR รีบหัวเราะประจบ "ใช่ครับๆ คุณหนูสมกับเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านประธานจริงๆ วิธีการจัดการเด็ดขาดเหมือนท่านไม่มีผิด ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ ครับ คุณหนูมีบารมีเหมือนท่าน อนาคตกู้กรุ๊ปของเราต้องรุ่งโรจน์แน่นอน"

สมกับเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์จริงๆ ฝีปากการประจบสอพลอช่างเป็นเลิศ

คำพูดนั้นทำให้กู้เจี้ยนกั๋วอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เขาเปรยขึ้นว่า "เฮ้อ เสียอย่างเดียว ยัยหนูตาไม่ถึงเรื่องผู้ชาย ดูสิว่าไปคว้าผู้ชายพรรค์ไหนมา ทั้งโลภ ทั้งเห็นแก่ตัว เนรคุณคน"

ผู้จัดการ PR หัวเราะแห้งๆ ไม่รู้จะตอบรับอย่างไรดี

เรื่องรสนิยมการเลือกผู้ชายของคุณหนูนี่... แย่จริงๆ นั่นแหละ

เขาได้แต่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "คุณหนูยังอายุน้อย อาจจะมองคนพลาดไปบ้าง ในอนาคตคุณหนูต้องได้เจอกับผู้ชายที่ยอดเยี่ยมและคู่ควรแน่นอนครับ"

...ในขณะเดียวกัน ณ ห้องเช่าแห่งหนึ่ง

หลินฮ่าวเทียนและหลานรั่วเหมยนั่งยองๆ เฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กระพริบ

พวกเขาตั้งตารอที่จะเห็นนังแพศยากู้ชิงหมิงถูกคนรุมประณามหยามเหยียดจนไม่มีที่ยืนในสังคม

ในตอนแรกที่เห็นคอมเมนต์ด่าทอกู้ชิงหมิงด้วยถ้อยคำหยาบคาย อย่างเช่น 'ร่าน' หรือ 'หลายใจ' เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของพวกเขาก็พองโตด้วยความสะใจและตื่นเต้น

หลินฮ่าวเทียนกัดฟันกรอด "ฮึ! กู้ชิงหมิง คอยดูเถอะว่าแกจะย่อยยับแค่ไหน ต่อให้เป็นคุณหนูบ้านรวยแล้วไง สุดท้ายก็ต้องโดนคนรุมสมเพชเวทนาอยู่ดี"

หลานรั่วเหมยเองก็พูดอย่างตื่นเต้น "ถ้าข่าวนี่ปั่นหุ้นกู้กรุ๊ปให้ตกได้จะยิ่งดีมาก ให้พวกมันล้มละลายไปเลย แล้วนังนั่นก็จะกลายเป็นคุณหนูตกอับ ฮึ! ดูซิว่าถึงตอนนั้นมันจะเอาอะไรมาหยิ่งผยอง"

ทว่า... พวกเขารอแล้วรอเล่า

ผ่านไปชั่วโมงกว่า จู่ๆ สายโทรศัพท์ของพวกเขาก็เริ่มดังขึ้นไม่หยุดหย่อน

หลังจากรับสายเหล่านั้น ใบหน้าของทั้งคู่ก็พลันซีดเผือดไร้สีเลือด