บทที่ 26 ไปชอบมันลงได้ยังไง?

บทที่ 26 ไปชอบมันลงได้ยังไง?

เมื่อได้ฟังเรื่องราวความโง่เขลาและไร้สาระที่กู้ชิงหมิงเคยทำเพื่อผู้ชายคนหนึ่งในอดีต คุณพ่อกู้ผู้มีนิสัยอารมณ์ร้อนก็อดไม่ได้ที่จะดุด่าลูกสาวสุดที่รักยกใหญ่

"นี่ลูกสมองฝ่อหรือโดนของบังตากันแน่?" คุณพ่อกู้เดือดดาล "ลูกไปคว้าคนพรรค์นั้นมาได้ยังไง? ในเมืองไห่เฉิงมีหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีมีความสามารถตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงไปเลือกไอ้คนไร้ค่าพรรค์นั้น?"

กู้เจี้ยนกั๋วไม่เคยดูถูกคนหนุ่มสาวที่มาจากชนบท ตราบใดที่พวกเขารู้จักทำมาหากิน ขยันขันแข็ง ย่อมสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้แน่นอน

ทว่าคนอย่างหลินฮ่าวเทียนนั้น หลงระเริงไปกับแสงสีในเมืองใหญ่ ทะเยอทะยานเกินตัว หวังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในคราวเดียว

เรื่องนั้นก็ยังพอทำเนา

การอยากเป็นที่สนใจของสาวสวยรวยทรัพย์เพื่อจะได้ไม่ต้องดิ้นรนไปอีกสามสิบปีไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะผู้ชายหลายคนก็มีความคิดเช่นนี้ และมันก็เป็นความฝันของใครหลายคนด้วย

แต่หลินฮ่าวเทียนไม่ควรทำตัวเจ้าชู้ทั้งที่มีแฟนอยู่แล้ว ที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากคบหากัน เขายังลอบพลอดรักกับเพื่อนสมัยเด็ก ลับหลังทำตัวเหมือนคู่รักที่แสนดี คอยเอาอกเอาใจและป้อนคำหวานใส่แฟนปัจจุบัน แต่ในใจกลับวางแผนชั่วร้ายแอบแฝง

พฤติกรรมของเขามันช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!

คุณแม่กู้เองก็ถามด้วยความงุนงง "หมิงเอ๋อร์ ลูกไปหลงรักหลินฮ่าวเทียนได้ยังไงกัน? ลูกไม่เคยเอะใจเลยเหรอตอนเห็นหลินฮ่าวเทียนกับหลานรั่วเหมยสนิทสนมกันขนาดนั้น?"

บางครั้งคุณแม่กู้ก็ไม่อยากจะยอมรับเลยว่า เด็กผู้หญิงที่โง่เขลาเพราะความรักคนนี้คือลูกสาวสุดที่รักของนาง

ตอนเด็กๆ ลูกทั้งฉลาด หลักแหลม และว่านอนสอนง่ายแท้ๆ ไหงพอมาเจอหลินฮ่าวเทียนกับหลานรั่วเหมย ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน... ทั้งตาบอดและโง่เขลาไปได้?

กู้ชิงหมิงก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ นางอ้อมแอ้มตอบ "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าตอนนั้นไปชอบคนแบบนั้นได้ยังไง"

มาถึงตรงนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองพ่อแม่ แล้วรีบแก้ต่างให้ตัวเอง "จะโทษหนูฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะคะ สาเหตุหลักคือทักษะการแสดงของพวกเขาดีเกินไปต่างหาก สมควรได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายและหญิงยอดเยี่ยมเลยเชียว"

"ต่อหน้าหนู พวกเขาแสดงแต่ด้านที่เข้มแข็ง มองโลกในแง่ดี ใจกว้าง และมีความสามารถ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าพวกเขาจะมีสองหน้า? หนู... หนูแค่ด้อยประสบการณ์ไปหน่อยไม่ใช่เหรอคะ?"

ตอนเรียนอยู่ปีสอง นางเพิ่งจะอายุสิบแปด เพิ่งบรรลุนิติภาวะหมาดๆ

วัยสิบแปดเป็นวัยแห่งความรักใคร่หลงใหล วู่วาม และเปี่ยมด้วยพลังแห่งวัยเยาว์

กู้ชิงหมิงในวัยสิบแปดปีนั้นสดใส จิตใจดี มีเมตตา และรักความยุติธรรม ในขณะเดียวกัน ด้วยอิทธิพลจากหนังกำลังภายในทำให้นางใฝ่ฝันอยากจะเป็นจอมยุทธ์หญิงผดุงคุณธรรมในยุทธภพ

นับตั้งแต่วินาทีที่หลานรั่วเหมยและหลินฮ่าวเทียนก้าวเท้าเข้าโรงเรียน พวกเขาก็เริ่มมองหาเป้าหมาย... พวกคนรวยหน้าตาดี ผิวขาวผ่อง... โดยวงกลมรายชื่อไว้ในสมุดวางแผนของพวกเขา

หลังจากพิจารณาอยู่นานนับปี ในที่สุดพวกเขาก็เล็งเป้ามาที่กู้ชิงหมิง

ประการแรก กู้ชิงหมิงเป็นผู้หญิง ย่อมเป็นเป้าหมายที่จัดการได้ง่ายกว่า

ประการที่สอง กู้ชิงหมิงเป็นทายาทเพียงคนเดียวของกู้กรุ๊ป การได้แต่งงานกับนางไม่เพียงช่วยย่นระยะเวลาสร้างตัวไปสามสิบปี แต่อาจถึงขั้นได้ครอบครองกิจการและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้เลย

ส่วนพวกคนรวยหน้าตาดีคนอื่นๆ ครอบครัวมักซับซ้อน มีพี่น้องหลายคน ซึ่งย่อมนำไปสู่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเรื่องสมบัติและอำนาจ หากคนที่พวกเขาเลือกเกิดพ่ายแพ้ ในฐานะแฟน พวกเขาก็ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย

สุดท้าย เมื่อเทียบกับลูกเศรษฐีคนอื่นๆ กู้ชิงหมิงจิตใจดีและใจกว้างกว่ามาก ทำให้เข้าถึงตัวได้ง่ายกว่า

หลินฮ่าวเทียนและหลานรั่วเหมยทำการบ้านมาอย่างหนักเพื่อตีสนิทกู้ชิงหมิง โดยเจาะจงเล่นงานที่จุดอ่อนในนิสัยของนางโดยตรง

แน่นอนว่าในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูลกู้ กู้ชิงหมิงได้รับการสั่งสอนจากบิดามาตั้งแต่เล็กเกี่ยวกับเล่ห์เหลี่ยมกลโกงในวงการธุรกิจ การอ่านคน และการดูนิสัยใจคอ นางไม่ได้ถูกหลอกง่ายขนาดนั้น

แต่ความกระตือรือร้นที่จะผดุงความยุติธรรมและหัวใจของจอมยุทธ์หญิงในตัวนาง กลับกลายเป็นช่องโหว่ให้พวกมันฉวยโอกาส

กู้ชิงหมิงกล่าวด้วยความคับข้องใจ "ตอนนั้นหนูเห็นอันธพาลกำลังจะลวนลามหลานรั่วเหมย หนูเลยต้องเข้าไปช่วย อีกอย่าง ตอนนั้นชื่อเสียงในโรงเรียนของเธอก็ดีมาก เธออยู่เอกวรรณกรรม หน้าตาสะสวย ฉลาด และใจกว้าง เรามีความสนใจคล้ายๆ กัน ก็เลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกันโดยธรรมชาตินี่คะ"

นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าหลานรั่วเหมยที่อายุยังน้อย จะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและสร้างภาพลักษณ์ของตัวเองได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้?

หากนางไม่จับได้คาหนังคาเขาก่อนตายในชาติที่แล้ว และอีกครั้งหลังจากเกิดใหม่ คงไม่มีใครเชื่อว่าเทพธิดาในดวงใจของหนุ่มๆ ทั้งโรงเรียนจะเป็นคนเช่นนี้

คุณพ่อกู้ถลึงตามองนางด้วยแววตาผิดหวัง "พ่อสอนลูกให้ดูคนเป็น สอนให้แยกแยะนิสัยคนมาตั้งแต่เล็ก แต่ลูกกลับมองหมาป่ากับเสือว่าเป็นลูกแกะและกระต่ายน้อยเสียนี่ ลูกนี่มันถูกเขาหลอกไปขายแล้วยังจะช่วยเขานับเงินให้อีกโดยไม่รู้ตัวจริงๆ"

กู้ชิงหมิง "..." ก็จริงของพ่อ ชาติก่อนนางถูกหลอกไปขายแถมยังนั่งนับเงินให้พวกมันอย่างมีความสุขจริงๆ นั่นแหละ

"ว่าต่อสิ!"

"พอหนูกับหลานรั่วเหมยเป็นเพื่อนกัน เธอก็แนะนำหลินฮ่าวเทียนให้รู้จัก ครั้งแรกที่เห็นหลินฮ่าวเทียน หนูรู้สึกว่าเขาเป็นสเปกที่หนูอยากคบด้วย... หล่อ สดใส อ่อนโยน และเอาใจใส่ ยิ่งมีดีกรีเป็นผู้นำนักเรียน บวกกับรอยยิ้มพิมพ์ใจนั่น หนูเลยตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นค่ะ" กู้ชิงหมิงสารภาพตามตรง

เพราะความประทับใจแรกพบนี่แหละ ที่ทำให้นางใจอ่อนเมื่อหลินฮ่าวเทียนตามจีบในภายหลัง

ต่อมา ไม่ว่าเพื่อนฝูงจะเตือน หรือพ่อแม่จะคัดค้าน นางก็ไม่ยอมตัดใจจากหลินฮ่าวเทียน

"โง่บรม!" คุณพ่อกู้สบถ

คุณแม่กู้ช่วยไกล่เกลี่ย "เอาเถอะน่า หยุดด่าลูกได้แล้ว ตอนนั้นลูกยังเด็ก พอมาเจอเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ที่ถูกจัดฉากไว้อย่างดีแบบนี้ จะหวั่นไหวก็ไม่แปลกหรอก"

"คุณ" คุณพ่อกู้เอ่ยอย่างจนใจ "ลูกเป็นทายาทของกู้กรุ๊ป เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลกู้ จะมาตัดสินคนจากความรู้สึกส่วนตัวอย่างเดียวไม่ได้ ดูสิว่าโดนหลอกจนเปื่อยขนาดไหน"

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ? ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว" คุณแม่กู้ปกป้องลูก "ต้องโทษไอ้คนเลวสองคนนั้นที่แสดงละครเก่งเกินไป จนลูกสาวผู้ใสซื่อและจิตใจดีของเราถูกหลอกต่างหาก"

"..." คุณพ่อกู้นวดขมับแล้วกล่าวว่า "ในเมื่อเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของหลินฮ่าวเทียน งั้นเด็กที่พ่อไม่ชัดเจนคนนี้ก็เก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด"

"ไม่ได้ค่ะ หนูจะเก็บเด็กคนนี้ไว้!" กู้ชิงหมิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ "ไม่ว่าพ่อของเด็กคนนี้จะเป็นใคร แต่เขาก็เป็นลูกของหนู เป็นสายเลือดของกู้ชิงหมิง ในเมื่อเขามาเกิดในท้องหนูแล้ว เราก็มีวาสนาแม่ลูกต่อกัน คุณพ่อ คุณแม่ หนูต้องเก็บเด็กคนนี้ไว้ ได้โปรดเถอะนะคะ ยอมรับเขาเถอะนะ"

คุณพ่อกู้และคุณแม่กู้สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและความจนใจ