บทที่ 65 มีคนปล่อยข่าว

บทที่ 65 มีคนปล่อยข่าว

เมื่อเห็นสีหน้าของหลิวฝูเฟิงดูไม่สู้ดีนัก นักศึกษาในห้องพักต่างก็สงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น หลิวฝูเฟิงกวาดสายตามองทุกคนในห้อง ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า

"ผลการจับฉลากออกมาแล้ว ช่วงบ่ายคู่แข่งรอบแรกของเราคือวิทยาลัยซีเฟิงจากเมืองชั้นนอก"

พอรู้อิชื่อคู่แข่ง ทุกคนก็ยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก วิทยาลัยซีเฟิงพวกเขาเคยได้ยินชื่อมาบ้าง ความแข็งแกร่งไม่ได้โดดเด่นอะไร แถมอัจฉริยะที่เพิ่งปรากฏตัวคนนั้น ก็ไม่ได้อยู่ในวิทยาลัยนี้ แล้วทำไมหลิวฝูเฟิงถึงทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ?

"คณบดีหลิว เกิดอะไรขึ้นครับ?"

แม้ทุกคนจะสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของหลิวฝูเฟิง แต่กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม สุดท้ายก็เป็นเย่เฉิน ในฐานะกัปตันทีม ที่เอ่ยถามขึ้นก่อน

หลิวฝูเฟิงมองหน้าเขา แล้วถอนหายใจอีกครั้ง

"หลังจากส่งรายชื่อและจับฉลากเสร็จสิ้น ผมก็ได้เห็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันของวิทยาลัยอื่น"

"อีกหกวิทยาลัยที่เหลือ จัดลำดับเหมือนกันหมด คือส่งผู้ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดลงสนามเป็นคนแรก"

"ส่วนผู้สนับสนุนทั้งหมด ถูกพวกเขาจับไปไว้รั้งท้าย!"

ได้ยินข่าวนี้ ในที่สุดคนอื่นๆ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลิวฝูเฟิงถึงหน้าถอดสี ตอนที่เย่เฉินจัดลำดับการลงสนาม ก็มีบางคนคิดกังวลว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แต่พอเย่เฉินยืนยันว่าเป็นไปไม่ได้ พวกเขาถึงเลิกคิดไป ตอนนี้ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดอย่างที่พวกเขากลัว สายตาของนักศึกษาส่วนใหญ่จึงพุ่งเป้าไปที่เย่เฉิน

"เย่เฉิน ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าจะไม่เกิดสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ ถ้าผู้ต่อสู้สามคนแรกของเราต้านผู้ต่อสู้ของวิทยาลัยอื่นไม่อยู่ เราก็เสียคะแนนรวดเดียวเลยนะ!"

"คณบดีหลิวครับ งั้นเราเปลี่ยนไปทำเหมือนวิทยาลัยอื่น เอาผู้ต่อสู้ทั้งหมดมาไว้ข้างหน้าบ้างดีไหม? ตอนนี้แก้รายชื่อทันไหมครับ?"

หลิวฝูเฟิงส่ายหน้าอย่างจนใจ

"จนกว่าการแข่งแบบเดี่ยวจะจบลง ไม่สามารถแก้ไขลำดับการลงสนามได้อีกแล้ว"

"ครั้งนี้คงได้แต่หวังว่าผู้ต่อสู้ทั้งสามคนของเรา จะยันเอาไว้อยู่นะ!"

แม้หลิวฝูเฟิงจะรู้สึกจนใจ แต่ในใจลึกๆ ก็ไม่ได้คิดจะโทษเย่เฉิน กลับกันเขารู้สึกสงสัยเสียมากกว่า เพราะตอนที่เย่เฉินเสนอลำดับการลงสนามแบบนี้ เขาก็คิดเหมือนกันว่าคงไม่เกิดสถานการณ์สุดโต่งแบบนี้ขึ้น แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่

"เย่เฉิน ตอนนี้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้แล้ว คุณไม่มีคำอธิบายหน่อยเหรอ?"

"รู้งี้ไม่น่าฟังคุณเลย ถ้าผู้ต่อสู้ฝั่งเราสามคนต้านไม่ไหว ถึงตอนนั้นเสียคะแนนไปเยอะๆ จะทำยังไง!"

ในขณะที่นักศึกษาส่วนใหญ่กำลังรุมประณามเย่เฉิน ซูมู่ก็ก้าวออกมาปกป้องเป็นคนแรก

"พอได้แล้ว หยุดพูดกันซะที เรื่องนี้เดิมทีก็ไม่มีใครคาดคิด เย่เฉินจะไปตรัสรู้ได้ยังไง?"

"ยังไม่ทันจะลงสนาม พวกคุณก็พูดจาบั่นทอนกำลังใจกันแล้ว ดูถูกผู้ต่อสู้ของวิทยาลัยเราขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เสิ่นเวยเวยก็ก้าวตามออกมาสนับสนุน

"ซูมู่พูดถูก ยังไม่ทันเริ่ม พวกนายก็ถอดใจกันแล้ว!"

"ก็แค่วิทยาลัยอื่นเอาผู้ต่อสู้มาไว้ข้างหน้าหมด แล้วมันยังไง เราจำเป็นต้องแพ้เหรอ?"

"ในเมื่อฉันเป็นไม้ที่สาม ไม่ว่าจะเจอใคร ฉันก็จะขวางมันไว้ให้หมด หรือต่อให้ขวางไม่อยู่ ข้างหลังก็ยังมีซูมู่กับรุ่นพี่ผางอยู่ไม่ใช่หรือไง?"

"กลัวเสียคะแนนบ้าบออะไร มีพวกเขาอยู่ เราจะเสียคะแนนทั้งสิบแต้มรวดเลยหรือไง?"

สิ้นคำพูดของเสิ่นเวยเวย พวกนักเรียนที่กำลังบ่นอุบอิบเมื่อครู่ก็เงียบเสียงลงทันที แม้ตอนนี้พวกเขาจะไม่พูดอะไร แต่สายตาที่มองเย่เฉิน ก็เริ่มแฝงความนัยบางอย่าง

และในตอนนั้นเอง เฉินเฟิงที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

"คณบดีหลิว ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ นะครับ"

"ถ้าวิทยาลัยจากเมืองชั้นนอกจัดลำดับแบบนี้ผมไม่แปลกใจ เพราะพวกเขาย่อมอยากกอบโกยคะแนนในส่วนแรกให้ได้มากที่สุด"

"แต่อีกสองวิทยาลัยจากเมืองชั้นในก็ทำแบบนี้เหมือนกัน ทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า มีคนปล่อยข้อมูลลำดับการลงสนามของเราหรือเปล่า พวกเขาถึงได้จงใจแก้ทางเราแบบนี้!"

คำพูดของเฉินเฟิง เปรียบเสมือนการโยนหินก้อนใหญ่ลงน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นระลอกใหญ่ นักศึกษาที่เพิ่งสงบปากสงบคำไปเมื่อครู่ เริ่มกลับมาซุบซิบกันอีกครั้ง

"นั่นสิ เกิดมีคนปล่อยข่าวลำดับการต่อสู้ของเราออกไปจริงๆ ล่ะ?"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง ถ้ามีคนทำจริง แล้วเกิดวิทยาลัยเราผลงานออกมาแย่ หมอนั่นไม่ต้องกลายเป็นคนบาปของสถาบันเลยเหรอ?"

"ฉันว่าไม่แน่หรอก บางทีวิทยาลัยอื่นอาจยื่นข้อเสนอดีๆ ให้ พองานนี้จบก็ย้ายโรงเรียนหนีไปเลยไง?"

เสียงคาดเดาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และในตอนนั้นเอง ไม่รู้ใครพูดประโยคที่ไม่ค่อยเข้าหูขึ้นมา

"เมื่อกี้ตอนที่ฉันคุยกับเพื่อนข้างนอก ฉันเห็นเย่เฉินคุยกับคนของอีกสองวิทยาลัยดูสนิทสนมกันมาก"

"พอนายพูดแบบนี้ ฉันเหมือนจะเห็นเหมือนกัน พวกเขาคุยกันดูมีความสุขเชียวล่ะ"

"พวกนายว่าจะเป็นไปได้ไหม?"

พอข่าวนี้หลุดออกมา ทุกสายตาก็พุ่งเป้าไปที่เย่เฉินทันที ความหมายในสายตาเหล่านั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง

"มิน่าล่ะ เมื่อวานตอนปรึกษากัน เขาถึงได้ยืนกรานจะใช้ลำดับการลงสนามแบบนี้ให้ได้! ที่แท้ก็วางแผนมาแต่แรกแล้วสินะ!"

"คณบดีหลิวดูคนผิดไปจริงๆ! ดันให้เย่เฉินเป็นกัปตัน นี่มันตั้งใจจะให้เราเสียคะแนนยับเยินในรอบแรกชัดๆ!"

"ถ้าเป็นเรื่องจริง เย่เฉินคือนักโทษของพวกเรา!"

เมื่อความหวาดระแวงเริ่มต้นขึ้น รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ล้วนถูกจับแพะชนแกะจนกลายเป็นหลักฐานมัดตัว เย่เฉินได้ยินบทสนทนาของพวกเขา แต่ไม่อยากแก้ตัว ทว่าคำพูดของเฉินเฟิงเมื่อครู่ ก็ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาเหมือนกัน ว่ามีคนปล่อยรายชื่อออกไปจริงๆ หรือเปล่า ไม่อย่างนั้นอีกหกวิทยาลัยคงไม่จ้องเล่นงานกันได้แม่นยำขนาดนี้! แต่คนปล่อยข่าว ต้องไม่ใช่เขาแน่นอน!

แล้วจะเป็นใครล่ะ?

สายตาของเย่เฉินจับจ้องไปที่เฉินเฟิงโดยอัตโนมัติ และเฉินเฟิงในเวลานี้ ก็กำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นชาเช่นกัน!

"พวกนายพูดบ้าอะไรกัน? เห็นแค่เย่เฉินอยู่กับคนของวิทยาลัยอื่น แล้วไม่เห็นฉันกับซูมู่หรือไง!"

เสิ่นเวยเวยที่เป็นคนอารมณ์ร้อนทนไม่ไหว ลุกขึ้นมาโวยทันที แม้เรื่องลำดับการต่อสู้จะถูกแก้ทางจะเป็นเรื่องจริง และเธอเถียงเรื่องนั้นไม่ได้ แต่ตอนนี้ คนพวกนี้กลับเบนเป้ามาสงสัยว่าเย่เฉินเป็นคนปล่อยข่าว เสิ่นเวยเวยยอมไม่ได้เด็ดขาด ซูมู่ที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเสริมขึ้นมา

"ตอนนั้นนอกจากป๋าเย่ ฉันก็อยู่ด้วย พวกนายมองข้ามฉันไปหรือไง?"

"หรือว่า พวกนายคิดว่าพวกเราสามคน เตรียมตัวจะทรยศสถาบัน?"

พอซูมู่และเสิ่นเวยเวยเอ่ยปากพร้อมกัน ทุกคนในห้องก็เงียบกริบลงอีกครั้ง