บทที่ 45 สถานการณ์ชายแดน

บทที่ 45 สถานการณ์ชายแดน

สำหรับเหตุผลที่เย่เฉินอยากสืบเรื่องชายแดน ผางไท่ชิงย่อมสงสัยเป็นธรรมดา หลังจากแสดงความสงสัยของตัวเองออกมาแล้ว เขาก็พูดต่อทันที

"คุณคงไม่ได้อยากจะไปชายแดนหรอกนะ?"

"ดูจากความแข็งแกร่งของคุณในตอนนี้ ต่อให้คุณเป็นผู้ต่อสู้ ผมก็ไม่แนะนำให้คุณไปเด็ดขาด!"

"ที่นั่นมันอันตรายเกินไป! แค่เผลอนิดเดียว อาจพาตัวเองไปตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงตายได้เลย!"

เมื่อเผชิญกับคำเตือนของผางไท่ชิง เย่เฉินก็ได้แต่จนใจ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขารับภารกิจระบบมาแล้วล่ะ? ต่อให้ชายแดนจะอันตรายแค่ไหน เขาก็จำเป็นต้องไปให้ได้สักครั้ง! ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่ตายที่ชายแดน เขาก็คงต้องตายในโรงเรียนนี่แหละ!

"ผมแค่ถามคุณว่า ยินดีจะเล่าเรื่องชายแดนให้ผมฟังไหม ส่วนผมจะไปหรือไม่ไป จะไปเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องให้คุณมาห่วงหรอก!"

"ถ้าคุณไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร เรื่องรอยสัก ผมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว!"

พูดจบ เย่เฉินก็เดินอ้อมมาอยู่ข้างหน้าผางไท่ชิง ทำท่าจะวางปากกาสักในมือลง!

เคยเห็นความเปลี่ยนแปลงของซูมู่และเสิ่นเวยเวยหลังจากสักมาแล้ว ย่อมทำให้ผางไท่ชิงตื่นเต้นสุดขีด! นี่คือเหตุผลว่าทำไม ทันทีที่การคัดเลือกจบลง เขาถึงรีบมาหาเย่เฉิน กว่าเขาจะมีโอกาสเพิ่มความแข็งแกร่งได้ ตอนนี้เย่เฉินกลับทำท่าจะไม่สักให้เขาซะงั้น!

ผางไท่ชิงย่อมไม่ยอมแน่

"อย่าเพิ่งสิครับ คุณอยากรู้อะไร ผมบอกให้หมดเลยก็ได้นี่นา?"

"สักให้ผมก่อนเถอะครับ เสร็จแล้วผมจะเล่าทุกอย่างที่ผมรู้ให้คุณฟังเลย!"

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากผางไท่ชิง เย่เฉินถึงยอมหยิบปากกาสักขึ้นมาอีกครั้ง

เย่เฉินเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก อักขระเทพจูเชว่ประทับเสร็จสมบูรณ์แล้ว ราบรื่นกว่าครั้งก่อนๆ เล็กน้อย เพียงแต่ตอนนี้ น้ำยากานหลินของเขาหมดเกลี้ยงแล้ว ได้แต่หวังว่าผางไท่ชิงจะช่วยให้เลเวลของเขาอัปขึ้นอีกสักเวล ถึงตอนนั้นจะได้ใช้แต้มจากร้านค้าแลกน้ำยากานหลินขวดใหม่ออกมา!

เย่เฉินไม่ได้รีบร้อนเปิดหน้าต่างสถานะ เพื่อดูว่าหลังจากการประทับอักขระเทพครั้งนี้สำเร็จ เขาได้รับรางวัลใหม่อะไรหรือไม่ แต่กลับมองผางไท่ชิงด้วยความคาดหวัง คาดหวังเรื่องราวเกี่ยวกับชายแดนจากปากของเขา!

พอรู้ว่าการสักเสร็จสิ้นแล้ว ผางไท่ชิงยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก็ปลดปล่อยพลังของตัวเองออกมาทันที! กลิ่นอายความร้อนระอุพัดม้วนไปทั่วสตูดิโอในพริบตา! ความร้อนสูงถึงขนาดเผากระดาษร่างที่เย่เฉินเคยวาดไว้เมื่อครู่จนมอดไหม้!

เย่เฉินรีบตะโกนห้ามผางไท่ชิงทันที

"พอได้แล้วๆ ถ้าคุณอยากทดสอบพลัง ก็ไปที่โซนฝึกซ้อมหรือโซนทดสอบโน่น!"

"อย่ามาทดสอบในสตูดิโอผมสิ! ถ้าข้าวของไหม้หมด ใครจะรับผิดชอบ?"

เพียงแค่ปลดปล่อยพลังออกมานิดเดียว ผางไท่ชิงก็สัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นจากอักขระเทพจูเชว่ที่แผ่นหลัง! แถมยังทำให้เขาได้รับสกิลใหม่เอี่ยมอีกด้วย!

พอได้ยินคำเตือนของเย่เฉิน เขาจึงรีบเก็บพลังกลับไปส่วนหนึ่ง

"ขอโทษทีครับ ผมตื่นเต้นไปหน่อย! ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมซูมู่กับเสิ่นเวยเวยถึงต้องมาคอยตามใจคุณ! ความสามารถสนับสนุนของคุณ มันมหัศจรรย์จริงๆ!"

ผางไท่ชิงมีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าของเย่เฉิน จึงรีบพูดต่อทันที

"วางใจเถอะครับ ในเมื่อรับปากคุณไว้แล้ว ผมจะเล่าทุกอย่างที่ผมรู้เกี่ยวกับชายแดนให้ฟังแน่นอน!"

พื้นที่ทั้งหมดนอกเขตราชวงศ์เซนต์โด ล้วนเป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์อสูรจำนวนมหาศาล ในนั้นซุกซ่อนสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุด หรือที่เรียกว่า สิบสองภัยพิบัติ ราชวงศ์เซนต์โดได้สร้างกำแพงเมืองสูงตระหง่านขึ้นตามแนวชายแดน และพื้นที่บริเวณกำแพงเมืองเหล่านี้ ก็คือสิ่งที่ทุกคนเข้าใจตรงกันว่า ชายแดน!

นอกกำแพงเมือง ยังมีมนุษย์บางกลุ่มอาศัยอยู่ คนกลุ่มนี้มักถูกเรียกว่า ผู้ถูกเนรเทศ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ถูกราชวงศ์ขับไล่ออกนอกประเทศ หรือไม่ก็เป็นลูกหลานของคนงานที่ตระกูลใหญ่บางตระกูลทิ้งไว้ตอนไปทำเหมืองแร่หายากนอกชายแดน หรือไม่ก็นักล่าสมบัติที่ต้องการหาสมบัติล้ำค่าที่อยู่นอกกำแพงเมือง!

ผางไท่ชิงจัดอยู่ในกลุ่มลูกหลานของคนงานที่ถูกทิ้งไว้ที่นั่น

พื้นที่ใกล้ชายแดน หรือบริเวณกำแพงเมือง ถือว่าค่อนข้างปลอดภัย ราชวงศ์เซนต์โดส่งกองกำลังทหารหนาแน่นไปประจำการ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรจากภายนอกบุกรุกเข้ามาภายในราชวงศ์! แต่ถ้าไกลออกไปหน่อย ก็จะค่อนข้างอันตราย

พื้นที่ที่ผางไท่ชิงอาศัยอยู่ตอนเด็ก คือเหมืองร้างแห่งหนึ่ง คนงานที่มาทำเหมืองในปีนั้น พวกหนุ่มฉกรรจ์ย่อมกลับไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก อย่างไร้เยื่อใย พวกเขาตั้งรกรากอยู่ที่นั่น ต้องเผชิญกับการรุกรานของสัตว์อสูรอยู่บ่อยครั้ง แม้ทหารรักษาการณ์ภายในกำแพงจะออกมาตวาดล้างสัตว์อสูรรอบนอกเป็นระยะ แต่ก็มักจะมีพวกที่หลุดรอดแหไปได้เสมอ!

รอยแผลบนตัวผางไท่ชิง คือร่องรอยการต่อสู้กับสัตว์อสูรเหล่านั้นในวัยเด็ก! ยังดีที่ก่อนจะถูกอาจารย์จากวิทยาลัยมาพบเข้า ไม่ได้มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมากนักโผล่ออกมา ไม่อย่างนั้นผางไท่ชิงคงตายอยู่ที่นั่นนานแล้ว

และชายแดนในตอนนี้ ตามข้อมูลที่ผางไท่ชิงได้รับมา ดูเหมือนจะมี หนึ่งในสิบสองภัยพิบัติ จับจ้องมาที่กำแพงเมืองจุดหนึ่ง และกำลังระดมพลสัตว์อสูรในสังกัด! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกมันคงจะก่อคลื่นสัตว์อสูรบุกโจมตีในเร็ววันนี้!

เมื่อเผชิญกับคลื่นสัตว์อสูร ต่อให้เป็นทหารรักษาการณ์ ก็ใช่ว่าจะรอดชีวิตได้ทุกคน! ความแข็งแกร่งของระดับภัยพิบัติ เทียบเท่ากับยอดฝีมือเลเวล 95 ขึ้นไป! บางตัวถึงขั้นมีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกับเลเวล 100 ในตำนาน และจ่อจะทะลุระดับกลายเป็นเทพสัตว์อสูรอยู่รอมร่อ!

สำหรับสถานการณ์ที่ชายแดน ผางไท่ชิงรู้เพียงเท่านี้

สำหรับเย่เฉิน ข้อมูลแค่นี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว เพียงแต่ พอรู้ว่ามีระดับภัยพิบัติตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว หัวใจที่เพิ่งวางลงก็กลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง ผู้เหมาะสมกับอักขระเทพที่ระบบกำหนดให้ คงไม่ได้อยู่ในพื้นที่นั้นหรอกนะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้มีอธิการบดีติดตามไปด้วย ถ้าเจอคลื่นสัตว์อสูรเข้าจริงๆ เขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดีนักหรอก!

ไม่ได้การ จะมาท้อแท้เพราะความคิดนี้ แล้วเลิกพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองไม่ได้! มีแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น! ต่อให้ต้องเจอระดับภัยพิบัติตัวนั้นจริงๆ เขาก็จะมีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้นอีกนิด!

"เอ่อ เย่เฉิน สิ่งที่ควรรู้ ผมก็บอกคุณไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ?"

"ผมอดใจรอไม่ไหว อยากไปลองสกิลใหม่จะแย่แล้ว!"

สำหรับคำขอของผางไท่ชิง เย่เฉินย่อมพยักหน้าอนุญาต หลังจากผางไท่ชิงจากไป เย่เฉินถึงกดเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเอง

เนื่องจากการสักครั้งนี้ไม่ได้เพิ่มค่าสถานะอะไร เย่เฉินจึงแค่มองผ่านๆ แล้วปิดไป รอให้คืนนี้ผางไท่ชิงทดสอบความสามารถใหม่เสร็จ เขาคาดว่าเลเวลน่าจะขึ้นอีกสักเวล! ถึงตอนนั้นค่อยมาดูอีกที

แต่สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุด คือเวลานับถอยหลังบนหน้าต่างระบบในตอนนี้

[เวลานับถอยหลังภารกิจชายแดน: 354 วัน 1 ชั่วโมง 59 นาที]