บทที่ 38 ร้านค้าในระบบเปิดใช้งาน

บทที่ 38 ร้านค้าในระบบเปิดใช้งาน

ความสามารถในการตรวจจับของโรงเรียนนั้นยอดเยี่ยมมาก ใช้เวลาไม่นานก็สามารถล็อกเป้าต้นตอของพลังงานความร้อนได้ ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมพร้อมจะบุกเข้าไปในพื้นที่เพื่อตรวจสอบความจริง อุณหภูมิกลับค่อยๆ ลดลง ทีมกู้ภัยทำตามคำสั่ง เมื่อไปถึงห้องฝึกซ้อม ก็เห็นพวกเย่เฉินทั้งสามคนนอนสลบไสลอยู่บนพื้น รวมถึงเซี่ยอวี่หลานที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ

เย่เฉินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียง เงยหน้ามองเพดาน ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะอยู่ที่ห้องพยาบาลของวิทยาลัย

"ป๋าเย่ ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

พอเห็นเย่เฉินลืมตา เสิ่นเวยเวยก็ตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้นทันที ในบรรดาสามคน จริงๆ แล้วมีแค่เสิ่นเวยเวยที่อาการดีที่สุด เพราะใช้พลังจิตวิญญาณไปไม่มากนัก ดังนั้นเธอจึงฟื้นก่อนหน้านี้ครึ่งค่อนวันแล้ว หลังจากฟื้นขึ้นมาและมั่นใจว่าซูมู่ปลอดภัยดี เธอก็มานั่งเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียงของเย่เฉิน

เย่เฉินได้รับรู้เรื่องราวต่อจากนั้นที่ห้องฝึกซ้อมผ่านคำบอกเล่าของเสิ่นเวยเวย เนื่องจากเซี่ยอวี่หลานถูกซูมู่พาเข้าไปโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า วันนั้นเธอจึงถูกส่งตัวไปยังฝ่ายรักษาความปลอดภัย และแน่นอนว่าต้องโดนสอบสวนยกใหญ่! นิสัยของเซี่ยอวี่หลานก็ดื้อรั้นพอตัว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะถามยังไง เธอก็ไม่ยอมปริปากพูด ดังนั้นหลังจากเสิ่นเวยเวยฟื้น คนของฝ่ายรักษาความปลอดภัยจึงมาหาเธอ เสิ่นเวยเวยช่วยพูดแก้ต่างให้เซี่ยอวี่หลานไปหลายคำ โชคดีที่ช่วยให้เซี่ยอวี่หลานถูกปล่อยตัวออกมาจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยได้ ตอนนี้เธอกำลังรออยู่ที่หอพักของพวกเสิ่นเวยเวย

ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในโซนฝึกซ้อมครั้งนี้ เสิ่นเวยเวยก็ได้ยินมาคร่าวๆ ว่าทางวิทยาลัยเตรียมจะลงโทษอย่างไรบ้าง

"รอบนี้พวกเราซวยหนักเลย ทางวิทยาลัยจะงดจ่ายทรัพยากรการฝึกฝนสำหรับการทดสอบครั้งหน้าของพวกเราทั้งหมดเนื่องจากเหตุการณ์นี้"

"แถมยังจะประกาศประจานหน้าเสาธงด้วย แต่เรื่องนี้ก็ยังพอทน"

"แต่เพราะซูมู่เป็นคนพาเซี่ยอวี่หลานเข้ามา ดังนั้นทางวิทยาลัยดูเหมือนจะบันทึกความผิดครั้งหนึ่ง และให้เธออ่านหนังสือสำนึกผิดต่อหน้าสาธารณชนด้วย"

ได้ยินบทลงโทษของทั้งสามคนจากปากเสิ่นเวยเวย เย่เฉินกลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก ทรัพยากรการฝึกซ้อมหนึ่งเดือน สำหรับเขาแล้วถือว่าไม่เท่าไหร่ ตอนนี้น้ำยากานหลินเขายังมีสำรองอยู่อีกสองขวด ถ้าเจอคนที่เหมาะสมอีก ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะสักให้ไม่ได้ ส่วนซูมู่ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้โดนลงโทษทางวัตถุอะไรมากมาย ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ แต่จบลงด้วยผลลัพธ์แค่นี้ ถือว่าดีมากแล้ว!

หลังจากให้เสิ่นเวยเวยไปดูอาการทางฝั่งซูมู่ เย่เฉินก็รีบเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมาทันที

[ชื่อ: เย่เฉิน]

[อาชีพ: จิตรกรวิญญาณ (ระดับ SSS, อาชีพลับ)]

[เลเวล: Lv.10]

[พละกำลัง: 18]

[จิตวิญญาณ: 25]

[ความว่องไว: 10]

[ความอึด: 11]

[แต้มอัปเกรด: 3]

[เงื่อนไขเปิดร้านค้า: สะสมแต้มอัปเกรดครบ 5 แต้ม (ความคืบหน้าปัจจุบัน: 3/5)]

[เวลานับถอยหลังภารกิจชายแดน: 360 วัน 1 ชั่วโมง 20 นาที]

มองดูเลเวลที่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งระดับบนหน้าต่างสถานะ เย่เฉินรีบกดดูรายละเอียดทันที ที่แท้ ในช่วงที่เขาหมดสติไป ดูเหมือนหลินเยว่เหยาจะจับกลุ่มกับคนอื่นไปเข้าร่วมกิจกรรมล่าสัตว์อสูร ค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งระดับนี้ ล้วนมาจากเธอทั้งสิ้น! เพียงแต่ ก็เหมือนกับซูมู่ก่อนหน้านี้ หลังจากอัปเลเวลไปหนึ่งขั้น ค่าประสบการณ์ที่สะท้อนกลับมาให้เขาก็เริ่มไม่สูงมากแล้ว

แต่สิ่งที่เย่เฉินคิดในตอนนี้กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้เสิ่นเวยเวยและเซี่ยอวี่หลานที่เพิ่งสักไปใหม่ ยังไม่ได้เริ่มการฝึกซ้อม ถ้าเขาเดาไม่ผิด ทันทีที่สองคนนั้นเริ่มฝึกซ้อม ค่าประสบการณ์ของเขาจะพุ่งกระฉูดอีกระลอกใหญ่แน่นอน! อย่างน้อยก็น่าจะขึ้นได้อีกสองเลเวล! ถ้าเป็นแบบนั้น ร้านค้าในระบบก็จะปลดล็อกได้ในเร็วๆ นี้! หลังจากออกจากที่นี่ เขาต้องรีบไปกระตุ้นให้พวกเธอขยันฝึกซ้อมให้มากๆ ซะแล้ว!

อย่างไรก็ตาม ข้อมูลบนหน้าต่างสถานะก็ยังมีสิ่งที่ทำให้เย่เฉินปวดหัวอยู่บ้าง อย่างแรกคือการอัปเลเวลครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมา และอีกอย่างคือเวลานับถอยหลังภารกิจชายแดน ที่ขยับเข้าไปอีกช่วงใหญ่! เขานอนเปื่อยอยู่ที่นี่มาหลายวัน เท่ากับว่าไม่ได้ทำอะไรเลย! เสียเวลาเปล่าจริงๆ!

หนึ่งวันต่อมา เย่เฉินและซูมู่ที่ฟื้นตัวจนเกือบหายดีแล้ว ก็ออกจากโซนพยาบาล หลังจากออกมา เย่เฉินตัดสินใจลากเสิ่นเวยเวยและเซี่ยอวี่หลานพุ่งตรงเข้าสู่โซนทดสอบทันที แตกต่างจากโซนฝึกซ้อม โซนทดสอบนั้นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรนานาชนิดที่ทางโรงเรียนจับมาขังไว้ การเอาชนะพวกมัน จะช่วยเร่งความเร็วในการบำเพ็ญเพียรได้ และสำหรับเย่เฉิน วันนี้อาจจะเป็นโอกาสทองในการเปิดใช้งานร้านค้า!

ส่วนซูมู่ เนื่องจากต้องไปจัดการเรื่องหนังสือสำนึกผิด จึงไม่สามารถมากับพวกเขาได้ ต้องรอให้จัดการธุระทางนั้นเสร็จก่อน ถึงจะตามมาสมทบ

เซี่ยอวี่หลานที่เมื่อก่อนเห็นหน้าเย่เฉินเหมือนเห็นศัตรูคู่อาฆาต วันนี้พอเห็นหน้าเย่เฉินเป็นครั้งแรก เธอก็เอาแต่ก้มหน้า จนกระทั่งเข้าไปในโซนทดสอบ และเสิ่นเวยเวยเริ่มการทดสอบไปก่อนล่วงหน้าแล้ว เธอถึงค่อยๆ เดินมาหยุดข้างกายเย่เฉิน

"เอ่อ คือว่า ขอบคุณนะ"

เธอก้มหน้า พูดเสียงเบากว่าเมื่อก่อนมาก

เย่เฉินมองเธอด้วยความสงสัย แต่อย่างน้อยก็พอได้ยินชัดเจนว่าเมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร เขาโบกมือเบาๆ

"ไม่เป็นไร ผมรับปากไว้แล้วว่าจะรักษาคุณให้หาย"

"พูดแล้วต้องทำให้ได้ นี่คือคติประจำใจของผม!"

"เอาล่ะ คุณยังไม่ได้ลองพลังใหม่ของตัวเองเลยใช่ไหม! รีบไปเถอะ รีบไป!"

ในใจเย่เฉินคิดแต่จะให้เธอรีบเข้าไปปั๊มเลเวล ส่วนเรื่องอื่นไม่สำคัญเลยสักนิด!

เซี่ยอวี่หลานเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่พยักหน้า แล้วเริ่มเลือกห้องทดสอบที่เธอต้องการ

หลังจากที่ทั้งเซี่ยอวี่หลานและเสิ่นเวยเวยเริ่มการทดสอบของตัวเอง เย่เฉินก็นั่งรออยู่ที่ม้านั่งยาวด้านนอก เขามองดูเลเวลที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องบนหน้าต่างสถานะด้วยความตื่นเต้น!

11!

12!

ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของเสิ่นเวยเวยและเซี่ยอวี่หลาน เขาก็ทะลุถึงเลเวล 12 จนได้!

ข้อมูลบนหน้าต่างสถานะรีเฟรชใหม่ทันที

[ชื่อ: เย่เฉิน]

[อาชีพ: จิตรกรวิญญาณ (ระดับ SSS, อาชีพลับ)]

[เลเวล: Lv.12]

[พละกำลัง: 23]

[จิตวิญญาณ: 35]

[ความว่องไว: 12]

[ความอึด: 15]

[แต้มอัปเกรด: 5]

[เงื่อนไขเปิดร้านค้า: สะสมแต้มอัปเกรดครบ 5 แต้ม (ความคืบหน้าปัจจุบัน: 5/5)]

[เวลานับถอยหลังภารกิจชายแดน: 358 วัน 23 ชั่วโมง 39 นาที]

[โฮสต์ผ่านเงื่อนไขการเปิดใช้งานร้านค้าแล้ว ต้องการเปิดใช้งานตอนนี้หรือไม่?]

มองดูหน้าต่างแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาด้านล่าง เย่เฉินเลือก 'ใช่' อย่างไม่ลังเล!

[ร้านค้าระบบเลเวล 1 เปิดใช้งานแล้ว แต้มอัปเกรดของโฮสต์ถูกล้างค่า]

[ทุกครั้งที่อัปเลเวล โฮสต์จะได้รับแต้มแลกเปลี่ยน 2,000 แต้ม แต้มแลกเปลี่ยนปัจจุบัน: 0]

[โฮสต์สามารถเลือกซื้อรายการต่อไปนี้ได้ในร้านค้าระบบ: วัสดุสัก, ลวดลายรอยสัก, ผลึกเสริมพลังอักขระเทพ ฯลฯ]

เมื่อเห็นเนื้อหาบนหน้าต่างสถานะในตอนนี้ รอยยิ้มที่มุมปากของเย่เฉินก็กดไว้ไม่อยู่แล้ว! โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ายังมีข้อมูลใหม่อีกสองบรรทัดปรากฏขึ้นที่ด้านข้าง เหมือนตอนที่ได้รับปากกาสักระดับต้น เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว!