บทที่ 9 คุณต้องรับผิดชอบฉัน

บทที่ 9 คุณต้องรับผิดชอบฉัน

ความโกรธเกรี้ยวปานสายฟ้าฟาดของผู้เฒ่าซูทำเอาเหล่าอาจารย์วิทยาลัยสายซัพพอร์ตต้องรับเคราะห์ไปตามๆ กัน เดิมทีพวกเขาก็ไม่ถนัดการต่อสู้อยู่แล้ว คลื่นพลังตกค้างของยอดฝีมือระดับนี้ทำให้หลายคนถึงกับตัวสั่นงันงก บางคนอาการหนักถึงขั้นเป็นลมล้มพับ น้ำลายฟูมปากไปแล้ว!

หากไม่ใช่เพราะหลันหรานปลดปล่อยเปลวเพลิงของตัวเองออกมาช่วยต้านทานพลังของผู้เฒ่าซูไว้ในระดับหนึ่ง เกรงว่าบรรดาอาจารย์สายซัพพอร์ตเหล่านี้ส่วนใหญ่คงถูกแช่แข็งกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปแล้ว

หรือเผลอๆ อาจจะตายอยู่ที่นี่ในวันนี้เลยก็ได้!

แม้แต่หลันหรานเอง ในเวลานี้ก็เริ่มจะต้านทานไม่ไหว ลำพังแค่ต้องปกป้องอาจารย์เหล่านี้ก็กินแรงเขาไปมากโข

"ผู้เฒ่าซู ท่านใจเย็นๆ ก่อนเถอะครับ!"

"เรามารดูกันก่อนดีกว่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป!"

"ถ้าไอ้หนูนั่นมีความคิดมิดีมิร้ายกับซูมู่จริงๆ ผมจะสั่งระงับการทดสอบครั้งนี้ก่อนที่เขาจะลงมือเอง"

ผู้เฒ่าซูแค่นเสียงเย็นชา ถึงได้ค่อยๆ เก็บงำกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมากลับคืนไป

"อธิการบดีหลัน คุณรับประกันให้ดีเถอะว่ามู่อ๋อมของข้าจะไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น!"

"เปลวเพลิงของคุณ ก็ยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ!"

หลันหรานในเวลานี้ทำได้เพียงผงกหัวขอขมาไม่หยุด

ส่วนอาจารย์คนอื่นๆ ต่างมองไปที่อธิการบดีด้วยความซาบซึ้งและเลื่อมใส จนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยห่างออกจากผู้เฒ่าซูอย่างเงียบๆ

หลังจากเย่เฉินดึงสายเสื้อเปิดไหล่ที่ด้านหลังของซูมู่ลงแล้ว ฝ่ามือของเขาก็ประทับลงไปบนรอยสักนกชิงหลวนที่เขาเป็นคนสักให้เธอโดยตรง

ในเวลานี้สติของซูมู่ยังไม่กลับคืนมา

ย่อมไม่สามารถกระตุ้นพลังของรอยสักนี้ได้ด้วยตัวเอง!

ช่วยไม่ได้ ผู้ก่อการอย่างเขาเลยต้องเป็นคนควบคุมมันด้วยตัวเอง!

พลังจิตวิญญาณสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าไปในนั้น!

รอยสักที่แผ่นหลังของซูมู่สว่างวาบขึ้นในทันที!

ไอเย็นยะเยือกอันเข้มข้น ห่อหุ้มร่างของทั้งสองคนไว้ในชั่วพริบตา

เสียงนกร้องที่ใสกังวานและทรงพลัง ดังขึ้นจนทำให้ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในใจของเย่เฉินมลายหายไปจนหมดสิ้น

ชิงหลวน!

นกเทพโบราณ!

ตัวมันเองมีพลังในการข่มขวัญและรบกวนจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอยู่แล้ว!

แม้ว่ามันจะไม่ได้ปรากฏออกมาในรูปแบบของทักษะตอนที่ประทับอักขระเทพให้ซูมู่สำเร็จ แต่เย่เฉินย่อมรู้ดีกว่าใคร!

สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ คือการกระตุ้นพรสวรรค์ทางสายเลือดที่ติดตัวมากับนกเทพชิงหลวนตนนี้นั่นเอง!

และพร้อมกับเสียงร้องของชิงหลวน คิ้วของซูมู่ก็กระตุกเบาๆ

จากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้น

เธอตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอสัมผัสได้ชัดเจนถึงพลังงานที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากรอยสักที่แผ่นหลัง

เมื่อหันกลับมามอง ใบหน้าของซูมู่ก็แดงระเรื่อ เธอเพียงแค่เหลือบมองเย่เฉินแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

"ป๋าเย่ เมื่อกี้ขอบคุณนะ...... แล้วก็ เสื้อของฉัน......"

เย่เฉินเพิ่งสังเกตเห็นว่าสายเสื้อของซูมู่ยังห้อยอยู่ที่ต้นแขน จึงรีบเบือนหน้าหนี

"คุณใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะ"

เย่เฉินพูดด้วยความขัดเขินเล็กน้อย

ซูมู่รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่เธอกลับไม่ได้ขยับตัวออกห่าง ในทางกลับกัน เธอก้าวเข้ามาข้างหน้า แล้วจู่ๆ ก็โผเข้ากอดเย่เฉิน!

เมื่อครู่นี้ตอนที่สติเลือนราง เธอสัมผัสได้ลางๆ ว่ามีใครบางคนกำลังชักนำพลังของอักขระเทพเพื่อปลุกเธอ ความรู้สึกปลอดภัยนั้นทำให้เธออดไม่ได้ที่จะพึ่งพิง

เย่เฉินไม่ทันตั้งตัว ถูกเธอโถมเข้าใส่จนเซถอยหลัง ทั้งคู่ล้มลงนั่งกับพื้น โดยมีซูมู่ทับอยู่บนตัวเขาพอดี!

"ป๋าเย่" น้ำเสียงของซูมู่สั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าไม่มีคุณ วันนี้ฉันคงต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่ๆ คุณเห็นของสงวนฉันไปตั้งสองรอบแล้ว คุณต้องรับผิดชอบฉันนะ"

ผู้คนที่กำลังรับชมภาพเหตุการณ์นี้อยู่ ไม่ได้ยินชัดนักว่าซูมู่พูดอะไรกับเย่เฉิน

แต่อ่านจากรูปปาก พวกเขาก็พอจะเดาคำว่า รับผิดชอบ ได้

รับผิดชอบ?

รับผิดชอบเรื่องอะไร?

หรือว่า?

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทุกคน

พวกเขารีบหยุดความคิด ไม่กล้าจินตนาการต่อในทันที

สีหน้าของผู้เฒ่าซูในตอนนี้ย่ำแย่จนไม่รู้จะย่ำแย่อย่างไรแล้ว!

หลันหรานเริ่มรู้สึกปวดหัวตึบๆ

คงไม่ใช่ว่าสุดท้ายแล้ว เขาจะต้องมาเปิดศึกกับผู้เฒ่าซู หนึ่งในสิบยอดฝีมือ กลางวิทยาลัยหรอกนะ?

แก้มของเย่เฉินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่ซูมู่กลับลุกขึ้นยืนเสียก่อน

"ป๋าเย่ ฉันสัมผัสได้ เจ้านั่นน่าจะอยู่ข้างล่างนี้แหละ!"

"คุณหลบไปด้านข้างก่อนดีไหม ฉันกลัวว่าตอนสู้กับมัน จะโดนลูกหลงไปด้วย!"

"ฉันจัดการมันเอง!"

เย่เฉินพยักหน้า

ถึงเขาจะไม่กลัวว่าจะตายที่นี่

แต่ถ้าเกิดอุบัติเหตุบาดเจ็บจนทำให้เสียเวลาในการหาคนมาประทับอักขระเทพ ก็คงไม่ดีแน่

ทันทีที่เขาตอบตกลง ซูมู่ก็มาอยู่ตรงหน้าเขา

แล้วอุ้มเขาขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงอย่างไม่เกรงใจ

เธออุ้มเย่เฉินขึ้น แล้วพาเขาไปวางไว้ในตำแหน่งที่ห่างออกไปพอสมควร

เมื่อซูมู่กลับมาที่เดิม เธอยกดาบยาวในมือขึ้น

ปราณดาบสีขาวดุจหิมะ พุ่งเจาะลงไปใต้ดินโดยตรง

"ครืนนน!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากใต้ดิน

จากนั้น สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่มีรูปร่างคล้ายตะขาบก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน

มันบิดลำตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง

【สัตว์อสูรระดับ S: ตะขาบพันขา】

【เลเวล: 20】

【ธาตุ: จิตวิญญาณ】

【ทักษะ: ใช้การรบกวนทางจิต ตัดขาดสติสัมปชัญญะออกจากร่างกาย และปลุกสัญชาตญาณดิบที่สุดในจิตใต้สำนึก】

มองดูสัตว์อสูรระดับ S ที่โผล่ขึ้นมาจากดินตัวนี้

เย่เฉินและซูมู่ต่างไม่ได้รู้สึกกดดันมากนัก

แม้เลเวลของมันจะสูงกว่าคนทั้งคู่

แต่มันเป็นเพียงสายจิตวิญญาณ

เมื่อทำลายทักษะของมันได้แล้ว ต่อให้เลเวล 20 ความแข็งแกร่งทางกายภาพของมัน ก็พอๆ กับสัตว์อสูรเลเวล 10 เท่านั้นแหละ

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุผิดพลาดอื่นๆ

ซูมู่ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป รอยสักด้านหลังส่องแสงสว่างจ้า

ภาพร่างเงาของนกชิงหลวนขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอ

มันกระพือปีก ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงพุ่งตรงไปยังตะขาบพันขาตัวนั้น

"ปีกชิงหลวน!"

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูมู่ใช้ทักษะพิเศษนี้ หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นจากรอยสัก

ที่ด้านหลังของเธอ ปีกคู่หนึ่งที่เหมือนกับปีกของชิงหลวนเหนือศีรษะได้ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

ซูมู่บินขึ้นสู่ท้องฟ้า และพุ่งเข้าสังหารตะขาบพันขาตัวนั้นทันที!

ไอเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งมิติ

แม้แต่ทะเลเพลิงที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาด้านหลัง ก็ถูกแช่แข็งในพริบตา!

"นั่นมัน...... นั่นมันร่างจำแลงสัตว์อสูร!"

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด มู่อ๋อมยังไม่ถึงเลเวล 50 จะมีร่างจำแลงสัตว์อสูรได้ยังไง?"

ผู้เฒ่าซูลุกพรวดขึ้นยืน

มองดูนกชิงหลวนที่ปรากฏบนศีรษะของซูมู่อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

นอกจากเขาแล้ว สีหน้าของทุกคนก็ไม่ต่างกัน

สถานการณ์แบบนี้ ไม่มีทางเกิดขึ้นกับนักสู้ที่เลเวลยังไม่ถึง 20 แน่นอน!

"พวกคุณสังเกตไหม? นกตัวนั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่สัตว์อสูรนะ!"

"ใช่ ในบันทึกทั้งหมด ไม่เคยมีตัวตนที่คล้ายกับนกตัวนั้นมาก่อนเลย!"

"หรือว่า นี่จะไม่ใช่ร่างจำแลงสัตว์อสูร? แต่เป็นความสามารถสนับสนุนที่เจ้าหนุ่มนั่นมอบให้?"

ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน หลิวฝูเฟิงสังเกตเห็นเย่เฉินที่ยืนอยู่ไกลๆ

เมื่อสามัญสำนึกไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับซูมู่ได้

คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ ก็คือความสามารถสนับสนุนของไอ้หมอนั่น

"ความสามารถสนับสนุนของเจ้าหนุ่มนั่นคืออะไร?"

ผู้เฒ่าซูรีบถามทันควัน

"เหมือนจะเรียกว่าอะไรนะ สัก ใช่ การสัก"

"สัก?"

"ก็เหมือนกับการเอาลวดลายที่วาดไว้ ประทับลงบนตัวคนน่ะครับ? น่าจะเป็นแบบนั้น"

"เขาเป็นอาชีพลับงั้นเหรอ?"

ผู้เฒ่าซูจ้องมองหลิวฝูเฟิง และเริ่มซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด