บทที่ 21 มันเทศเผา

บทที่ 21 มันเทศเผา

"แบบนั้นไม่ได้หรอก!" อู๋ฉินรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ของล้ำค่าขนาดนี้ เหยาเหยาเอาไปขายได้ราคาดีแน่นอน แถมยังไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ในอนาคตด้วย พวกเราไม่ได้ช่วยอะไรเธอมากมายขนาดนั้น จะรับของของเธอมาได้ยังไง?"

"แอปเปิลน่ะปลูกใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ แต่การตอบแทนความดีของป้าฉินจะมัวชักช้าไม่ได้ ถ้าป้าไม่ยอมรับของพวกนี้ไป ก็แสดงว่าไม่ได้เห็นฉันเป็นคนในครอบครัวนะคะ"

น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาของอู๋ฉิน "เด็กคนนี้นี่!"

เนื่องจากปลูกพืชผลไว้เป็นจำนวนมาก ลำพังแค่การเก็บเกี่ยวก็ใช้เวลาไปถึงสามวันเต็มแล้ว

รถเข็นทุ่นแรงพิเศษนั้นสมชื่อจริงๆ เพราะเวลาลากแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย

แอปเปิล มันเทศ และมันฝรั่งถูกนำไปล้างจนสะอาดสะอ้านแล้วเก็บเข้าตู้รักษาความสด

ส่วนข้าวเจ้าและข้าวสาลีก็ผ่านขั้นตอนการนวดข้าวแบบง่ายที่สุดเพื่อคัดแยกเอาสิ่งเจือปนออกไป

หญิงสาวชูรวงข้าวสาลีในมือขึ้นมา รวงข้าวสีเหลืองทองดูราวกับกำลังเปล่งประกายอยู่บนฝ่ามือเรียวขาวของเธอ

อู๋หมิงมองดูด้วยความสนใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปแบกกระสอบเมล็ดข้าวสาลีที่นวดแล้วสองใบใหญ่ขึ้นบ่าเดินเข้าไปในครัวอย่างง่ายดาย

มื้อค่ำวันนี้คือมันเทศเผาที่ส่งกลิ่นหอมฉุยและมีควันลอยกรุ่น

อู๋หมิงใช้ตะเกียบจิ้มมันเทศในชามของตัวเอง เปลือกที่กรอบเกรียมส่งเสียงดังกรอบแกรบ เผยให้เห็นเนื้อมันเทศสีเหลืองทองด้านใน

"นี่เป็นเมนูใหม่ที่เธอคิดค้นขึ้นมาเหรอ?"

อวี๋เหยาพยักหน้า

ที่จริงแล้วเป็นเพราะวันนี้เธอเหนื่อยเกินไปต่างหาก ก็เลยทำมันเทศเผาที่ใช้เวลาทำรวดเร็วที่สุด

เนื่องจากมันค่อนข้างร้อนลวกมือ อู๋หมิงจึงใช้กระดาษห่อมันเทศเอาไว้แล้วกัดกินไปคำหนึ่ง เขายังคงรักษากิริยาท่าทางที่ดูสูงส่งและเย็นชาเอาไว้ได้เช่นเคย

เนื้อมันเทศนั้นทั้งนุ่ม ละมุน และมีรสหวาน ส่งกลิ่นหอมกรุ่น เพียงแค่กัดเบาๆ ก็แทบจะละลายในปากอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของอู๋หมิงเป็นประกายวาบ เขาไม่เคยทานอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย

"ไม่เลว"

อวี๋เหยาลองกัดชิมดูบ้าง รสชาติที่หอมหวาน นุ่มละมุนก็เกินความคาดหมายของเธอเช่นกัน

วิธีการทำอาหารไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด เหตุผลเดียวที่ทำให้มันอร่อยล้ำหน้าขนาดนี้ก็คือตัววัตถุดิบเองนั่นแหละ

เมล็ดพันธุ์ที่เฉาโหย่วเฉียนมอบให้นั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หลังจากกินมันเทศไปหนึ่งหัว อวี๋เหยาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าพลังจิตที่แห้งเหือดของเธอพลันกลับมาเต็มเปี่ยมในชั่วพริบตา

อู๋หมิงกลับไปที่ห้องของเขา และในขณะที่กำลังจะพักผ่อน จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่าพลังจิตของตนเองฟื้นฟูคืนมาแล้ว

มีกระแสพลังงานไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดอย่างแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น

มีเพียงคนกลุ่มเล็กๆ ที่มีพลังจิตสูงส่งสุดยอดเท่านั้นจึงจะสามารถรับรู้ถึงความผันผวนของพลังงานในร่างกายตัวเองได้

ก่อนหน้านี้พลังจิตของเขาฟื้นฟูได้เชื่องช้ามาก แต่วันนี้กลับฟื้นฟูกลับมาได้อย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ

เขาคิดหาสาเหตุไม่ออก จึงเผลอหลับไปพร้อมกับความสงสัย

【บรรลุเงื่อนไขสำเร็จ เริ่มภารกิจหลักใหม่: ขายวัตถุดิบจากธรรมชาติที่เก็บเกี่ยวมาทั้งหมดเพื่อทำเงินให้ได้ 100,000 เหรียญดาว

ระยะเวลาจำกัด: สิบวัน

รางวัลภารกิจ: รั้ววิเศษ (สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีชั้นยอด แข็งแกร่งทนทานอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำปศุสัตว์), อาหารสัตว์เปี่ยมโภชนาการ (ประกอบไปด้วยสารอาหารหลากหลายชนิด มอบการดูแลเอาใจใส่ลูกสัตว์ของคุณอย่างพิถีพิถันที่สุด)

หมายเหตุ: หากทำภารกิจไม่สำเร็จจะถูกกำจัดทิ้งทันที!】

【ข้อกำหนดด้านราคา: ข้าวเจ้าและข้าวสาลีทุกๆ 500 กรัม กำหนดราคาไว้ที่ 800 เหรียญดาว สำหรับแอปเปิล มันฝรั่ง และมันเทศ กำหนดราคาไว้ที่ลูกละ 800 เหรียญดาวเช่นกัน】

อวี๋เหยาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นราคาที่แพงหูฉี่ขนาดนี้ "ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าการหาเงิน 100,000 เหรียญดาวในสิบวันมันยากขนาดไหน วัตถุดิบจากธรรมชาติระดับสูงในยุคดวงดาวยังราคาแค่ประมาณ 400 เหรียญดาวเอง ตั้งราคา 800 เหรียญดาวมันไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอ? แถมที่นี่ยังเป็นเมืองมอนด์สตัดท์ที่แสนจะยากจน ไม่มีทางที่ใครจะยอมจ่ายเงินมากขนาดนั้นเพื่อซื้อมันหรอก"

วัตถุดิบจากธรรมชาติที่ปลูกจากเมล็ดพันธุ์ของระบบนั้นอร่อยกว่าจริงๆ แต่มันก็ยังห่างไกลจากการที่จะทำให้คนอื่นยอมจ่ายเงินซื้อในราคาที่แพงกว่าถึงสองเท่า

ความจริงแล้ว อวี๋เหยาแอบสงสัยอย่างจริงจังว่าเฉาโหย่วเฉียนคงจะเสียสติไปแล้วแน่ๆ

【การทักท้วงเป็นโมฆะ! เมื่อกำหนดราคาแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ห้ามพยายามเปลี่ยนราคาด้วยตัวเองเด็ดขาด! โฮสต์โปรดดำเนินภารกิจทันที หากทำภารกิจไม่สำเร็จจะถูกกำจัดทิ้งโดยตรง!】

อวี๋เหยา: ...นอกจากคำว่า 'ระบบเฮงซวย' เธอก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดอีกแล้ว