บทที่ 18 การโจมตีของแมลงปีกทอง

บทที่ 18 การโจมตีของแมลงปีกทอง

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปกว่ายี่สิบวัน พืชผลทั้งหมดก็เริ่มออกผลที่ยังไม่สุกเต็มที่

อวี๋เหยาได้เรียนรู้ทักษะใหม่ นั่นคือการออกคำสั่งชายไร้ชื่อ

อวี๋เหยาเดินเข้าไปหาชายไร้ชื่อพร้อมถือพลั่วพลังงานด้วยสีหน้าน่าสงสาร "พี่ชายไร้ชื่อคะ มือฉันเจ็บไปหมดแล้ว ช่วยรดน้ำแปลงปลูกให้หน่อยได้ไหมคะ?"

ดวงตากลมโตไร้เดียงสาและใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวดูราวกับอาบไล้ไปด้วยแสงตะวัน

ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานเธอได้

ใบหูของชายไร้ชื่อเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

"ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอคะ?" อวี๋เหยายื่นพลั่วพลังงานให้เขา

ชายไร้ชื่อรีบรับพลั่วพลังงานมาถือไว้ "ไปพักอยู่ข้างๆ เถอะ"

รอยยิ้มรู้ทันประกายขึ้นในดวงตาของอวี๋เหยา ราวกับจิ้งจอกน้อยจอมเจ้าเล่ห์

เธอเคยคิดว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้จะเป็นคนแข็งกร้าว ไม่คิดเลยว่าเขาจะแพ้ลูกอ้อน!

เขาเป็นพวกปากร้ายใจอ่อนต่างหาก ไม่ใช่คนหัวดื้อเสียหน่อย

"พระเจ้าช่วย ฉันได้ยินมาว่าอวี๋เหยาซุกซ่อนผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้เอาไว้ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง!"

"อายุแค่นี้ก็ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว พาผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เข้าบ้าน พ่อแม่เธอคงอกแตกตายอยู่ในหลุมศพแน่ๆ!"

"ไม่ใช่แค่พ่อแม่นะ เธอมีพี่ชายด้วยไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันเป็นคนในครอบครัวเธอ ฉันจะตีให้ตายเลย! เรื่องดีๆ ไม่รู้จักจำ ดันมาทำเรื่องแบบนี้! ฉันได้ยินมาว่าอวี๋เหมยเอ๋อร์ชนะการแข่งขันทำอาหารของเมืองอีกแล้ว ธุรกิจครอบครัวก็กำลังรุ่งเรือง ช่างเป็นเด็กที่เก่งกาจอะไรขนาดนี้!"

"นี่เธอเอาอวี๋เหมยเอ๋อร์ไปเปรียบเทียบกับอวี๋เหยาเนี่ยนะ? สองคนนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว มีอะไรให้เอามาเทียบกันได้? อวี๋เหมยเอ๋อร์เป็นความภาคภูมิใจของเมืองมอนด์สตัดท์ของเรา ส่วนอวี๋เหยาล่ะเป็นอะไร เป็นได้แค่แมลงชั้นต่ำเท่านั้นแหละ!"

"ทุ่งนาของเธอมีต้นกล้างอกออกมาด้วย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?"

"นี่เธอเชื่อจริงๆ เหรอ? เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว ต้นกล้าปลอมก็ทำออกมาซะเหมือนจริงเชียว ตราบใดที่มันยังไม่โตและเอามากินไม่ได้ มันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก!"

"นั่นสิ คนโง่อย่างอวี๋เหยาจะปลูกอาหารจากธรรมชาติได้ยังไง? เธอก็แค่เล่นตุกติกเท่านั้นแหละ!"

หลังจากเผยเหลียงและกลุ่มของเธอซุบซิบนินทากันเสร็จ พวกเธอก็เดินเข้าไปหาอวี๋เหยา "อวี๋เหยา ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?"

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอวี๋เหยาเย็นชาขึ้นมาทันที "ไม่ใช่เรื่องของพวกป้า!"

ความโกรธปะทุขึ้นในใจของเผยเหลียง "อายุแค่นี้ไม่รู้จักเรียนรู้เรื่องดีๆ รู้จักแต่ใช้หน้าตาสวยๆ ไปยั่วผู้ชาย!"

"ขอบคุณที่ชมค่ะ" อวี๋เหยายิ้ม "ไม่ทราบว่าคุณป้าใช้ตาข้างไหนมองว่าฉันกำลังยั่วเขาคะ? แล้วถึงฉันจะทำจริงๆ มันจะทำไมล่ะคะ? เขาก็เต็มใจนี่!"

เผยเหลียงโกรธจนอกสั่น เธอชี้หน้าอวี๋เหยาแล้วด่าทอ "หน้าไม่อาย!"

จากนั้นเธอก็หันไปมองชายไร้ชื่อ "แกไม่ใช่พวก..."

เธอพูดประโยคที่เหลือไม่จบ

เพราะกลิ่นอายของชายคนนั้นรุนแรงเกินไป มันกดดันเธอจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น

มันไม่ใช่แค่การสะกดข่มด้วยกลิ่นอาย แต่ยังเป็นการสะกดข่มด้วยพลังจิตอีกด้วย

ตามมารยาทแล้ว แทบจะไม่มีใครเลือกใช้พลังจิตในการสะกดข่มผู้อื่น เว้นเสียแต่ว่า... พวกเขาจะได้พบกับคนที่น่ารังเกียจเข้าไส้

เสียงหึ่งๆ ดังขึ้น

แมลงบินได้ที่มีความสูงถึงสามเมตรพร้อมปีกบางใสขนาดใหญ่สามตัวบินตรงเข้ามา

แมลงปีกทอง เป็นแมลงสายพันธุ์ทั่วไปในยุคดวงดาว พวกมันมีขนาดตัวใหญ่ พลังโจมตีไม่แข็งแกร่งนัก และชอบก่อกวนผู้อยู่อาศัยในดวงดาวเป็นที่สุด จึงถูกจัดให้อยู่ในรายชื่อสายพันธุ์ที่น่าขยะแขยงที่สุดในยุคดวงดาว

แมลงปีกทองอาศัยการได้ยินเป็นหลักในการจับเหยื่อ ตราบใดที่ไม่ส่งเสียงดัง ก็จะไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

อวี๋เหยากัดฟันกรอด ไม่คิดเลยว่าไอ้พวกน่าขยะแขยงเหล่านี้จะแห่กันมาพร้อมกัน

เผยเหลียงและกลุ่มของเธอเริ่มกรีดร้องออกมาแล้ว

"พระเจ้าช่วย! ไอ้พวกแมลงปีกทองน่าขยะแขยงพวกนี้บินมาที่นี่ได้ยังไง!"

"เผ่าพันธุ์แมลงโผล่มาได้ยังไง? พวกเรารีบหนีไปที่ปลอดภัยกันเถอะ!"

"ฉะ... ฉันจะโทรหาลูกชาย! เขาต้องส่งหน่วยยามมาช่วยฉันแน่ๆ!"

ใบหูขนาดใหญ่ของแมลงปีกทองกระตุก หลังจากแน่ใจในทิศทางแล้ว พวกมันก็พุ่งเข้าใส่เหยื่อทันที

อวี๋เหยาสบถด่ายัยป้าเผยเหลียงกับกลุ่มคนโง่เง่าพวกนั้นในใจ ตอนนี้พวกเขากำลังตกที่นั่งลำบากแล้ว!