บทที่ 502 - ฟ้าดินใหม่ บรรยากาศใหม่

ทางฝั่งราชาเห็ดยักษ์ ปฏิกิริยาค่อนข้างรุนแรงเลยทีเดียว

วินาทีก่อนยังเพิ่งจะย่อยสลายพลังเนื้อเยื่ออยู่เลย วินาทีต่อมาผืนดินเนื้อเยื่อที่เส้นใยเห็ดหยั่งรากลงไปก็ถูกแทนที่ด้วยผืนดินที่แข็งแกร่งมั่นคง

"การสร้างฟ้าดินงั้นเหรอ" ราชาเห็ดยักษ์แอบตกใจ "แต่การสร้างฟ้าดินนี้ทำไมถึง..."

เมื่อสัมผัสได้ถึงผืนดินอันหนักแน่นและมั่นคง ภายในใจของราชาเห็ดยักษ์ก็ไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

ผืนดินแห่งนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างมาก ไม่เหมือนกับผืนดินใดๆ ที่เคยสัมผัสมาก่อน

รู้สึกเหมือนกับว่าผืนดินตรงหน้าคือผืนแผ่นดินที่แท้จริง

ไม่ว่าจะเป็นผืนดินของโลกมนุษย์ในอดีต หรือผืนดินของมิติต่างๆ ล้วนดูขาดอะไรบางอย่างไป

"พระเจ้า พลังมารร้ายก็ถูกปัดเป่าไปด้วยงั้นเหรอ"

เมื่อมองไปที่พลังชั่วร้ายที่ตนเองขับถ่ายออกไป เห็ดพิษสีดำจำนวนมากก็เน่าเปื่อยและสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

พลังชั่วร้ายทั้งหมดที่อยู่แนวหน้ามลายหายไปในพริบตา

ในจังหวะนี้เอง ฝูงชนจากฝ่ายต่างๆ ที่อยู่แนวหน้าต่างพากันยืนอึ้ง กวาดสายตามองฟ้าดินแห่งใหม่อย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"ม้วนภาพฟ้าดิน นี่คือม้วนภาพฟ้าดิน!" ทางฝั่งทีมสำนักเติงเฟิง ไป๋สือฉีร้องอุทานด้วยความตกใจ "มีคนใช้ม้วนภาพฟ้าดินแทนที่เมืองเย่าหยาง"

"ไหนบอกว่าม้วนภาพฟ้าดินสร้างตามปกติไม่ได้ไง"

"ก็แค่พวกคนเบื้องล่างอย่างเราสร้างตามปกติไม่ได้เท่านั้นแหละ"

"ศิษย์พี่ไป๋หมายความว่า... คนเบื้องบนลงมือเองงั้นเหรอ"

"มีความเป็นไปได้สูงมาก"

"ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินมาว่าคนเบื้องบนแอบต่อต้านการรุกรานของเทพมารอยู่ลับๆ ตอนนี้ฟ้าดินแห่งใหม่ผุดขึ้นมา ก็คงเป็นฝีมือคนเบื้องบนแน่ๆ"

"เอ่อ... พวกนายรู้สึกไหมว่า ไอวิญญาณในอากาศมันบริสุทธิ์และเข้มข้นมาก"

"จริงด้วย บริสุทธิ์กว่าไอวิญญาณที่ไหนๆ เลย"

ไป๋สือฉีลองสัมผัสดูอย่างละเอียด ก็รู้สึกคุ้นๆ ขึ้นมา "แปลกจัง ทำไมถึงรู้สึกคล้ายกับไอวิญญาณในแคปซูลฝึกฝนต้นกุ้ยฮวาเลยแฮะ"

"แคปซูลฝึกฝนต้นกุ้ยฮวาอะไร" หลิวเชาประหลาดใจ "แคปซูลฝึกฝนภูตของอู๋เสียนน่ะเหรอ"

"ใช่แล้ว ไอวิญญาณที่เปลี่ยนมาจากวัตถุวิญญาณในนั้น มันคล้ายกับไอวิญญาณในตอนนี้มาก เพียงแต่ไอวิญญาณในตอนนี้เข้มข้นกว่าเท่านั้นเอง"

"เข้มข้นกว่านี้อีกเหรอ" หลิวเชาแอบตกใจ

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งบรรพบุรุษของแต่ละฝ่ายก็ยังคงตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างหนัก

ต้องรู้ก่อนนะว่า สิทธิ์ในการสร้างม้วนภาพฟ้าดินถูกผูกขาดไว้ในมือคนเบื้องบนมาโดยตลอด พวกเขาใช้ชีวิตมาค่อนชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฟ้าดินแห่งใหม่ของมนุษย์ถูกสร้างขึ้นมากับตา

กระบวนการสร้างนั้นคล้ายคลึงกับอาณาเขตต่างมิติ แต่ความรู้สึกที่ส่งมาถึงพวกเขากลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คืออาณาเขตม้วนภาพที่เป็นของโลกมนุษย์ เป็นอาณาเขตฟ้าดินที่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการอยู่อาศัยและการฝึกฝนของมนุษย์

เหล่าบรรพบุรุษต่างอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายอันชราภาพรู้สึกปลอดโปร่งและเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก

ถึงขั้นรู้สึกยอดเยี่ยมราวกับว่าจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายวัน

"สถานที่ที่ดี เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ!" บรรพบุรุษต่างพากันถอนหายใจด้วยความตื้นตัน

"ในที่สุดคนเบื้องบนก็ลงมือแล้วสินะ"

เหล่าบรรพบุรุษต่างพากันนึกถึงคนเบื้องบนโดยสัญชาตญาณ

แต่กลับเห็นเฟิงซวี่มีสีหน้าตื่นเต้น ดวงตาจ้องเขม็งไปทาง "เมืองเย่าหยาง"

จากนั้น เซวียหลิงหลิงก็พึมพำด้วยความตื่นเต้น "สำเร็จแล้ว ทางฝั่งศิษย์รักทำสำเร็จแล้ว!"

"อาณาเขตภูเขาฮัวกั่วเหรอ" สวีชุ่นซินถามด้วยความสงสัย

"ใช่แล้ว ภูเขาฮัวกั่วนี่แหละ" เซวียหลิงหลิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "รู้สึกว่าจะดีกว่าเมืองเย่าหยางเมื่อก่อนซะอีกนะเนี่ย"

บทสนทนาของทั้งสองคนทำให้เหล่าบรรพบุรุษที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับเหวอไปตามๆ กัน

"หมายความว่าไง ไม่ใช่ฝีมือคนเบื้องบนงั้นเหรอ"

"นี่คือฟ้าดินแห่งใหม่ที่พวกจิตรกรม้วนภาพระดับล่างอย่างเราสร้างขึ้นเองงั้นรึ"

"ล้อเล่นน่า สิทธิ์ในการสร้างม้วนภาพฟ้าดินอยู่ในมือคนเบื้องบนไม่ใช่หรือไง"

"ยัยหนูตระกูลเซวีย คำพูดเมื่อกี้ของเธอหมายความว่ายังไง การสร้างฟ้าดินครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือคนเบื้องบนงั้นเหรอ"

"คนเบื้องบนบ้าบออะไรกัน" เซวียหลิงหลิงแค่นเสียงดูแคลน "นี่คือม้วนภาพฟ้าดิน ภูเขาฮัวกั่ว ของสโมสรยมโลกเราต่างหาก"

"ภูเขาฮัวกั่วเหรอ คุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน"

"ดันเจี้ยนอาณาเขตที่ระงับการต่อสู้ไปเมื่อช่วงก่อนไง ของพรรค์นั้นเป็นม้วนภาพฟ้าดินงั้นรึ"

"จะว่าไป สภาพแวดล้อมและทิวทัศน์ก็ดูคล้ายๆ กันอยู่นะ"

"คล้ายอะไรล่ะ นี่มันใช่เลยต่างหาก!" บรรพบุรุษสำนักสัตว์เทพเอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน

เมื่อไม่นานมานี้ เขาเองก็เพิ่งไปลองเล่นดันเจี้ยน [ภูเขาฮัวกั่ว] มาเหมือนกัน ภาพลวงตาที่เห็นตรงหน้านี้เรียกได้ว่าเหมือนกันเป๊ะๆ แบบไม่มีผิดเพี้ยน

ยกเว้นแต่ไม่มีพวกปีศาจใหญ่โผล่มาให้เห็น นอกนั้นก็มีครบทุกอย่าง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ บรรพบุรุษของฝ่ายต่างๆ ก็มองไปที่เฟิงซวี่อย่างสงสัยเพื่อขอคำยืนยัน

เฟิงซวี่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ พูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า "ไม่คิดเลยว่าหลานชายตัวน้อยของฉันจะทำได้สำเร็จจริงๆ ดีมาก ดีมากๆ สถานที่นี้ดูดีจริงๆ"

"เดี๋ยวนะ ทำได้ยังไงกัน" ทุกคนต่างประหลาดใจ

"หรือว่าสิทธิ์ในการสร้างม้วนภาพฟ้าดินจะถูกปลดล็อกแล้ว หลังจากที่ซ่างชางได้รับบาดเจ็บครั้งก่อน"

เฟิงซวี่มองไปที่เซวียหลิงหลิงอย่างครุ่นคิด "รู้สึกว่าจะอาศัยโควต้าของเมืองเย่าหยางในการสร้างใช่ไหม"

"ใช่แล้วค่ะ" เซวียหลิงหลิงพยักหน้ายิ้มรับ

"อะไรนะ เมืองเย่าหยาง" บรรพบุรุษตระกูลจ้าวตกตะลึง "เมืองเย่าหยางถูกทำลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ใครบอกว่าถูกทำลายไปแล้ว ยังเหลือพื้นที่ปลอดภัยกระจัดกระจายอยู่อีกไม่ใช่หรือไง" เฟิงซวี่พูดติดตลก

ดวงตาของเหล่าบรรพบุรุษสั่นไหว นึกขึ้นได้ว่าค่ายพักแนวหลังของพวกเขาก็ยังอยู่

บรรพบุรุษสำนักเทพมารมีสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะถึงบางอ้อ "หรือว่าจะเป็นผลงานของภาพวาดวัดแปลกๆ พวกนั้น มิน่าล่ะไอ้เด็กนั่นถึงจู่ๆ ก็วิ่งมาที่ค่ายของเรา ที่แท้ก็เพื่อจะสร้างม้วนภาพฟ้าดินนี่เอง"

ในขณะนี้ การสร้างม้วนภาพฟ้าดินใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ปรากฏการณ์ฟ้าดินที่รวมตัวกันอยู่บนท้องฟ้ายังคงไม่จางหายไป

เมื่อเห็นว่าความเคลื่อนไหวของการสร้างม้วนภาพฟ้าดินรอบๆ ค่อยๆ สงบลง บรรพบุรุษของแต่ละฝ่ายก็มองหน้ากัน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังใจกลางของฟ้าดินแห่งใหม่นี้อย่างพร้อมเพรียงกัน

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของแต่ละฝ่ายต่างพากันงุนงงกับภาพอันน่าตกตะลึงในจอ

"เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"เชี่ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย แผ่นดินไหวเหรอ"

"ไม่สิ ปรากฏการณ์ฟ้าดินพลิกผันแบบนี้ ทำไมถึงดูคล้ายๆ กับขั้นตอนการสร้างอาณาเขตม้วนภาพเลยวะ"

"แต่แนวหน้ามันเป็นโลกมนุษย์ของเราไม่ใช่เหรอ จะไปมีการสร้างอาณาเขตได้ยังไง"

"ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าโลกมนุษย์ของเราจะสามารถถูกสร้างขึ้นด้วยม้วนภาพอาณาเขตได้"

"ไม่เคยได้ยินก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี ไม่งั้นแกคิดว่าเมืองต่างๆ ของมนุษย์ในตอนนี้มาจากไหนกัน"

"สถานการณ์มันเป็นยังไงกันแน่ ฉันเข้าห้องไลฟ์สดผิดหรือเปล่า นี่มันห้องไลฟ์สดแนวหน้าของสำนักทงเทียนไม่ใช่เหรอ"

"แค่ไปฉี่แป๊บเดียว ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แนวหน้าหายไปไหนแล้ว"

"พูดไปแกอาจจะไม่เชื่อนะ สิ่งที่แกเห็นอยู่ตอนนี้แหละคือแนวหน้า"

"อย่ามาตลกน่า ภาพแนวหน้าที่เต็มไปด้วยก้อนเนื้อน่าขยะแขยงนั่น มันจะออกมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง"

"แกมองดูดีๆ สิ รอยแยกมิติก็ยังอยู่ตรงนั้น เทาเที่ยก็ยังขวางหน้าประตูรอยแยกมิติกินแหลกอยู่เลย"

"เชี่ย! จริงด้วยแฮะ!"

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย แค่ไปฉี่แป๊บเดียว ทำไมแนวหน้าถึงกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปได้"

"ดูเหมือนว่าจะเป็นการสร้างม้วนภาพฟ้าดินอะไรสักอย่างนะ"

...

ค่ายพักแนวหลังของสำนักเครื่องจักร บริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

กลุ่มของอู๋เสียนและคนอื่นๆ เฝ้ามองดูการสร้างฟ้าดินอันน่าสะเทือนเลื่อนลั่นนี้อย่างเหม่อลอย ภายในใจไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน

คุณปู่และคุณย่าต่างมีน้ำตาคลอเบ้า มองหน้ากันอย่างเงียบๆ

โลกมนุษย์ที่พวกเขาเฝ้าใฝ่ฝันถึง บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงแล้ว

บรรพบุรุษผีดิบเจียงเฉินยังคงรักษาความสงบเยือกเย็น ไม่ค่อยสนใจฟ้าดินแห่งใหม่ของมนุษย์เท่าไหร่นัก สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือกระบวนการสร้างฟ้าดินอันน่าทึ่งนั่นต่างหาก

"ช่างเป็นโลกที่ลึกลับซับซ้อนจริงๆ!" เจียงเฉินพึมพำแผ่วเบา

ในขณะเดียวกัน ร่างอวตารของเทพมารที่ถูกเธอกดไว้ใต้เท้าก็มาถึงวาระสุดท้าย

เมื่อขาดพลังเนื้อเยื่อมาหล่อเลี้ยง ร่างอวตารของเทพมารก็ไม่อาจฟื้นฟูได้อีก ซากที่เหลืออยู่กำลังถูกด้วงกินศพแทะกินจนหมดเกลี้ยง

"นี่... เป็นไปไม่ได้!"

"ไม่ ข้าไม่ยอมรับ! เมืองเย่าหยางเป็นของข้า!"

เสียงคำรามอย่างไม่ยินยอมของเทพมารดังก้องออกมาจากซากเนื้อเยื่อที่แหลกเหลว

พลังและโครงสร้างของฟ้าดินแห่งใหม่นี้ เหนือล้ำจินตนาการของเขามหาศาล

ถึงตอนนี้เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมเฉินซื่อหลงถึงมอบแก่นแท้ฟ้าดินให้อู๋เสียน แทนที่จะเป็นเขา

แดนมารของเขาเทียบไม่ได้เลยกับอาณาเขตฟ้าดินตรงหน้านี้

พลังที่เคยแทรกซึมเข้ามาถูกขับไล่ออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเพียงหลุมเนื้อเยื่อท่ามกลางภูเขาและสายน้ำอันเขียวขจี

ไม่นานนัก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของเทพมาร ร่างอวตารที่พังทลายก็ถูกด้วงกินศพเขมือบจนไม่เหลือซาก

เจียงเฉินนั่งขัดสมาธิลงเงียบๆ เพื่อกลั่นพลังจากร่างอวตารของเทพมาร

ทว่า ไอวิญญาณอันบริสุทธิ์เข้มข้นในฟ้าดิน ตลอดจนพลังฟ้าดินอันลี้ลับและสมบูรณ์แบบ กลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว

พื้นที่โดยรอบถูกกลิ่นอายแห่งความตายและจิตสังหารอันรุนแรงของเธอแผ่ปกคลุมจนดูน่าขนลุก

ท้ายที่สุดแล้ว โลกมนุษย์ก็ไม่ใช่ที่สำหรับตัวตนอย่างเธอ

ทางฝั่งศาลเจ้าพ่อหลักเมือง กลุ่มคนจากสำนักเครื่องจักรและสมาชิกสโมสรต่างยืนอึ้ง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

อู๋เสียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างไม่เร่งรีบ ม้วนภาพ [ภูเขาฮัวกั่ว] อันหนักอึ้งใต้เท้าหายไปอย่างสมบูรณ์ หลอมรวมเข้ากับโครงสร้างฟ้าดินของโลกมนุษย์ไปแล้ว

หรือจะพูดให้ถูกคือ มันไม่ได้เป็นแค่การหลอมรวมเฉยๆ

แต่เป็นการสร้างรูปแบบใหม่ทั้งหมดต่างหาก

ผ่านการเชื่อมต่อกับแผนภาพเทพในทะเลจิต เขาสัมผัสได้ถึงพลังฟ้าดินของโลกมนุษย์ทั้งหมดที่กำลังหลั่งไหลมารวมกันที่ฟ้าดินแห่งใหม่นี้

เพียงแต่ด้วยโครงสร้างการแบ่งโซนแบบโมดูลของระเบียบฟ้าดินในปัจจุบัน ทำให้การหลอมรวมพลังฟ้าดินต้องพบกับอุปสรรคอยู่บ้าง

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ไม่ใช่แค่พื้นที่ของสี่วังมังกรเท่านั้นที่ถูกเชื่อมต่อและหลอมรวมเข้ามา แต่แม้แต่อาณาเขตยมโลกก็หลอมรวมเข้ามาด้วยวิธีพิเศษเช่นกัน โดยตอนนี้มันตั้งอยู่ลึกลงไปใต้ดินของภูเขาฮัวกั่ว

เช่นเดียวกับสี่วังมังกร [อาณาเขตยมโลก] หลอมรวมเข้ามาโดยไม่ได้ตัดขาดจากหุบเหวลึกลับอย่างสิ้นเชิง

ในขณะนี้ มันดำรงอยู่ทั้งในโลกมนุษย์และหุบเหวลึกลับด้วยวิธีพิเศษ

นอกจากนี้ ทางฝั่ง [ถ้ำผานซือ] ก็มีแนวโน้มที่จะหลอมรวมเข้ามาเช่นกัน เพียงแต่ความเชื่อมโยงนี้ยังไม่ถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์ คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการดำเนินเรื่องราวของม้วนภาพภูเขาฮัวกั่ว

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เมืองเย่าหยางแห่งใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

ไม่สิ ไม่ใช่แค่เมืองเย่าหยางแห่งใหม่ธรรมดาๆ หรอก

ด้วยอาณาเขตและขนาดอันกว้างใหญ่ไพศาลของฟ้าดินภูเขาฮัวกั่วในตอนนี้ มันไม่ได้จำกัดอยู่แค่เมืองเดียวอีกต่อไปแล้ว

จากการประเมินคร่าวๆ มันกว้างใหญ่พอๆ กับเขตการปกครองระดับมณฑลขนาดย่อมเลยทีเดียว

ในอนาคต พื้นที่แห่งนี้จะถูกพัฒนาให้กลายเป็นกลุ่มเมืองขนาดใหญ่ หรือแม้กระทั่งมณฑล โดยมี "เมืองเย่าหยางแห่งใหม่" เป็นศูนย์กลาง

แล้วคำถามก็คือ เมืองแห่งใหม่ในอนาคตควรจะใช้ชื่อว่าอะไรดี

เมืองเย่าหยางแห่งใหม่ หรือ เมืองภูเขาฮัวกั่ว

คงจะตั้งชื่อว่าเหลียนอวิ๋นก่างตรงๆ ไม่ได้หรอกมั้ง

แน่นอนว่าปัญหานี้ยังไม่รีบร้อน เอาไว้ค่อยปรึกษาหารือกันทีหลังก็ยังไม่สาย

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ต้องดูสถานการณ์การต่อสู้ระหว่างอาณาเขตภูเขาฮัวกั่วกับแดนมาร รวมถึงสถานการณ์โดยรวมของฟ้าดินแห่งใหม่ของมนุษย์แห่งนี้เสียก่อน

เขาเหยียบกระบี่บินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กวาดสายตามองทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

ทันใดนั้น เสียงของราชันพฤกษาเทียนชิงก็ดังมาจากทางแผนภาพเทพเจี้ยนมู่ในทะเลจิต "สหายตัวน้อย ทางฝั่งนั้นก่อเรื่องใหญ่อะไรอีกล่ะเนี่ย"

"เปล่าครับ แค่สร้างฟ้าดินแห่งใหม่ของมนุษย์ขึ้นมาเฉยๆ อาจจะมีเสียงดังไปหน่อย" อู๋เสียนยิ้มรับ

"มิน่าล่ะ" ราชันพฤกษาเทียนชิงเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง "แค่อาณาเขตของมนุษย์ของนายมันจะดูเว่อร์วังไปหน่อยแล้วมั้ง ถึงกับดึงเอากลิ่นอายมิติของแดนผีและมหาสมุทรไร้สิ้นสุดเข้ามาเกี่ยวด้วย หนำซ้ำยังข้ามหน้าข้ามตาอำนาจของข้า เรียกใช้กฎเกณฑ์ของข้าโดยตรงเลย นี่นายกะจะรวบยอดเอาสองมิติใหญ่เข้ามารวมกันเลยหรือไง"

"อะแฮ่ม เรื่องนี้ผมก็ค่อนข้างแปลกใจเหมือนกันครับ" อู๋เสียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

แต่คำพูดของราชันพฤกษาเทียนชิงก็จุดประกายความคิดบางอย่างให้เขา

เป้าหมายสูงสุดของม้วนภาพอาณาเขตคือการสร้างโลกแห่งอนาคตใบใหม่ขึ้นมา

ในเมื่อจะสร้างโลกอนาคต แล้วทำไมถึงต้องแยกกันอยู่ แบ่งเป็นมิติต่างๆ ด้วยล่ะ

สู้เอามารวมเข้าด้วยกันแล้วพัฒนาให้เจริญรุ่งเรืองไปด้วยกันเลยไม่ดีกว่าหรือ

การถือกำเนิดของ [ภูเขาฮัวกั่ว] ในวันนี้ ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลยทีเดียว

"จะว่าไป อาณาเขตฟ้าดินของนายลี้ลับซับซ้อนมากจริงๆ ข้าสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของฟ้าดินมนุษย์แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน" ราชันพฤกษาเทียนชิงกล่าวต่อ "ดูเหมือนจะเหมาะให้พวกเผ่าพันธุ์ต้นไม้ใบหญ้าอย่างเราไปแพร่พันธุ์อาศัยอยู่เหมือนกันนะเนี่ย"

อู๋เสียนไม่แปลกใจเลยกับเรื่องนี้

ราชันพฤกษาเทียนชิงในฐานะ "วิญญาณแท้จริงแห่งพฤกษา" ในยุคปัจจุบัน เป็นผู้ถือครองกฎเกณฑ์เกี่ยวกับพืชพรรณ

ฉากอันเขียวขจีอุดมสมบูรณ์ของภูเขาฮัวกั่วตอนที่ถูกสร้างขึ้น ย่อมต้องไปแตะโดนอำนาจของราชันพฤกษาเทียนชิงเข้าอย่างแน่นอน

"เอ๊ะ ท้องฟ้าและผืนดินของนาย..." ราชันพฤกษาเทียนชิงเหมือนจะตระหนักอะไรบางอย่างได้ "นายรอแป๊บนะ พวกเราหลายคนน่าจะส่งร่างอวตารข้ามไปได้แล้ว"

"หา" อู๋เสียนชะงักงัน

ใช่สิ ก่อนหน้านี้ที่เทพแท้จริงทั้งสี่ข้ามมาไม่ได้ ก็เพราะระเบียบฟ้าดินในปัจจุบันมันกากเกินไป โลกมนุษย์ก็แตกแยกเป็นฝักเป็นฝ่าย ไม่สามารถรองรับพลังของเทพแท้จริงได้

แต่ตอนนี้ฟ้าดินแห่งใหม่ของภูเขาฮัวกั่วมันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ

โครงสร้างฟ้าดินที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ผนวกกับการเสริมรายละเอียดจากพลังของม้วนภาพเทพมารดาปฐพีของคุณย่า ทำให้โครงสร้างฟ้าดินโดยรวมแข็งแกร่งดั่งหินผา

การรองรับร่างอวตารของเทพแท้จริงให้มาจุติย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้ไป เทพแท้จริงทั้งสี่สามารถมาทำกิจกรรมในโลกมนุษย์ได้แล้ว แต่จำกัดอยู่แค่ในพื้นที่ฟ้าดินใหม่ของ "ภูเขาฮัวกั่ว" เท่านั้น

ส่วนพื้นที่อื่นๆ ของโลกมนุษย์ก็ยังคงรองรับพลังระดับนี้ไม่ได้เหมือนเดิม

ขณะที่กำลังคิดทบทวนอยู่นั้น ปู่เล็กเฟิงซวี่และกลุ่มผู้อาวุโสก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว และยังมองเห็นฝูงชนจำนวนมหาศาลกำลังตามมาเบื้องหลังอีกด้วย

"หลานชายตัวน้อยสุดที่รัก มาให้ปู่เล็กกอดหน่อยเร็ว"

ด้วยความตื่นเต้น ปู่เล็กเฟิงซวี่จึงพุ่งเข้ามาหมายจะอุ้มอู๋เสียนขึ้นมาด้วยความเอ็นดู

"..." อู๋เสียนหน้าดำคร่ำเครียด ทำเพียงสวมกอดปู่เล็กเบาๆ สีหน้าบ่งบอกถึงการปฏิเสธอย่างชัดเจน "แนวหน้าเป็นยังไงบ้างครับ"

"เหลือแค่รอยแยกมิติแห่งนั้นแล้วล่ะ แม้แต่เขตควบคุมมิติก็ไม่เหลือแล้ว" ปู่เล็กเฟิงซวี่อธิบายด้วยรอยยิ้มเบิกบาน "แน่นอนว่าตราบใดที่รอยแยกมิตินั่นยังอยู่ แนวหน้าก็ยังมีความจำเป็นต้องตั้งอยู่ต่อไป"

"งั้นก็ดีครับ" อู๋เสียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ พลังของอาณาเขตภูเขาฮัวกั่วดูจะทรงพลังกว่าที่คาดไว้เสียอีก เล่นผลักไสไล่ส่งทั้งแดนมารและพลังของเทพมารออกไปตั้งแต่เริ่มเลย

"ตอนที่เดินทางมาเมื่อกี้ ปู่แอบตรวจสอบรอยแยกมิติอื่นๆ ดูด้วยนะ" ปู่เล็กเฟิงซวี่เล่าต่อ "เท่าที่เห็นตอนนี้ พลังของโลกแมลง แดนร้างเครื่องจักร และอาณาเขตผี เหมือนจะแทรกซึมเข้ามาในฟ้าดินแห่งใหม่นี้ไม่ได้เลย

โดยเฉพาะทางฝั่งอาณาเขตผี ที่ถึงขั้นดูเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับฟ้าดินแห่งนี้ได้อย่างกลมกลืนซะด้วยซ้ำ"

(จบแล้ว)