บทที่ 201 - ไอเดียหาเงินอันสมบูรณ์แบบ
บทที่ 201 - ไอเดียหาเงินอันสมบูรณ์แบบ
หลังจากออกมาจากสโมสรยมโลก อู๋เสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกลับไปเยี่ยมโรงเรียนมัธยมปลายเก่า
ในตอนนี้เขาได้กลายเป็น "ศิษย์เก่าผู้มีชื่อเสียง" ของโรงเรียนไปแล้ว
หลังจากทักทายและเจรจากับผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่พักใหญ่ เขาก็เปิดดูผลงานสอบวิชาวาดภาพของรุ่นน้อง เพื่อคัดเลือกคนมาเป็นลูกมือวัวงานสักสองสามคน
การได้มาเป็นลูกมือให้เขานั้น ถือเป็นโชคหล่นทับที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะอู๋เสียนรับเฉพาะนักเรียน ผู้อำนวยการและเหล่าอาจารย์คงอยากจะคุกเข่าขอกราบเป็นศิษย์ตรงนั้นเลยทีเดียว
"เอ้อ ภาพนี้ไม่เลวเลย มีความคิดสร้างสรรค์ดี"
"ภาพนี้ก็พอใช้ได้ ถึงจะขาดสไตล์และความคิดของตัวเองไปหน่อย แต่ทุกส่วนประกอบของภาพเรียกได้ว่าประณีตและได้มาตรฐานเป๊ะ!"
คนแรกมีพรสวรรค์ของจิตรกรม้วนภาพอยู่ในตัว ภาพวาดดูเพ้อฝันเหนือจินตนาการและมีความคิดเป็นของตัวเองชัดเจน
ส่วนคนหลัง คือลูกมือวัวงานที่สวรรค์ประทานมาให้ ทุกอย่างเน้นความละเอียดรอบคอบ ทำตามมาตรฐานอย่างเคร่งครัด ยิ่งกว่าภาพตัวอย่างในตำราเรียนเสียอีก
"เอาสองคนนี้แหละครับ รบกวนผอ.สวีช่วยติดต่อให้หน่อยนะครับ" อู๋เสียนพูดตามมารยาท
"ปรมาจารย์น้อยอู๋เกรงใจกันเกินไปแล้ว วางใจเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับผู้ปกครองของเด็กๆ ด้วยตัวเองเลย"
...
พอกลับมาถึงวิลล่าหลังเล็กในเขตถนนเหนือ
มองดูยอดสั่งจองในเว็บไซต์ทางการของสโมสรที่ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในใจก็รู้สึกกลัดกลุ้ม
เขาคิดจะตั้งมาตรฐานการขอพรม้วนภาพทองคำให้สูงลิบลิ่วจนคนธรรมดาเอื้อมไม่ถึง แล้วเตรียมจะประกาศลงในคอลัมน์ส่วนตัว
"ไม่ได้สิ แบบนี้มันผิดความตั้งใจแรกของฉัน"
ในฐานะคนที่เติบโตมาจากชนชั้นล่าง เขารู้ซึ้งถึงความยากลำบากของคนรากหญ้า ประกอบกับสถานะตัวแทนเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ในใจลึกๆ ก็อยากจะหาเงินอย่างมีคุณธรรม
ทางที่ดีที่สุดคือตัวเองรวยแล้ว ก็ควรจะดึงคนอื่นให้รวยไปด้วย ลดช่องว่างระหว่างชนชั้นลง
ถ้าตั้งมาตรฐานการขอพรม้วนภาพทองคำไว้สูงขนาดนั้น คนธรรมดาคงหมดสิทธิ์หวัง และคงไม่มีปัญญาจ่ายไหว
แถมผู้ใช้ม้วนภาพทองคำควรจะเป็นคนที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีว่าเป็นผู้มีวาสนา เพื่อที่จะได้มอบพลังแห่งการรับรู้ที่มีคุณภาพและปริมาณมากกลับคืนมาให้เขา
การตั้งมาตรฐานไว้สูง เท่ากับเป็นการจำกัดกลุ่มลูกค้า มีแต่ต้องขยายกลุ่มลูกค้าให้กว้างขึ้นเท่านั้นถึงจะหาลูกค้าที่มีคุณภาพและมีวาสนาเจอ
นี่มันกลายเป็นปัญหาที่ขัดแย้งกันเองซะแล้ว
"มันจะไม่มีวิธีไหนเลยเหรอ ที่จะหาเงินได้ด้วย ขยายกลุ่มลูกค้าได้ด้วย แถมยังสร้างประโยชน์ให้สังคม ให้คนจำนวนมากมีโอกาสได้ใช้ม้วนภาพคุณภาพดี?"
เขาเลยลองปรึกษาพี่อาจารย์เซวียหลิงหลิงดู
ปัจจุบันเหล่าจิตรกรม้วนภาพใช้วิธีที่ดั้งเดิมและโง่เง่าที่สุด นั่นคือ "แล้วแต่วาสนา"
ความจริงวิธีนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับจิตรกรม้วนภาพส่วนใหญ่ เพราะจิตรกรคนอื่นชั่วชีวิตหนึ่งจะมีแนวคิดม้วนภาพสักกี่อย่างกันเชียว จำนวนม้วนภาพทองคำก็นับนิ้วได้
พวกเขาทำแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่อู๋เสียนไม่เหมือนกัน
แนวคิดม้วนภาพมั่วๆ ของเขาทุกอันล้วนมีศักยภาพระดับทองคำ ในอนาคตจะมีม้วนภาพคุณภาพสูงผลิตออกมานับไม่ถ้วน
ม้วนภาพดีๆ เยอะขนาดนั้น จะให้มานั่งรอคนมีวาสนาตามยถากรรมคงไม่ไหว
ดังนั้นเขาต้องหาวิธีที่เหมาะสมให้ได้
"ม้วนภาพทองคำ? ขอพร?"
ระหว่างที่ครุ่นคิด อู๋เสียนก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา
"ใช่แล้ว วิธีนี้เวิร์กแน่!" อู๋เสียนยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น "แถมยังมีพลังโชคลาภของเทพเจ้าแห่งโชคลาภคอยหนุน ทางทฤษฎีแล้วน่าจะทำได้"
หลังจากวางแผนและปรับปรุงแก้ไขตลอดทั้งคืน เช้าตรู่อู๋เสียนก็รีบวิ่งไปที่สโมสร
ทักทายสมาชิกตลอดทาง แล้วบุกไปที่แผนกเครือข่ายของสโมสรอย่างกระตือรือร้น
ในฐานะแผนกที่ดูแลและบริหารเว็บไซต์ทางการ พนักงานที่นี่ปกติจะว่างงานกันมาก
การมาเยือนของรองประธานอู๋ ทำเอาเพื่อนร่วมงานในแผนกเครือข่ายแทบช็อก
"ท่านรองประธาน คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?"
หัวหน้าแผนกดูเหมือนจะเป็นอาของตู้กออีฝาน เป็นโปรแกรมเมอร์รุ่นเก๋า
"หัวหน้าตู้ ผมมีไอเดียอยากจะหารือด้วยหน่อย ดูว่าพอจะช่วยทำให้เป็นจริงได้ไหม" อู๋เสียนพูดอย่างกระตือรือร้น
หัวหน้าตู้รู้สึกได้รับเกียรติอย่างยิ่ง "ท่านมีไอเดียอะไร ให้คนมาแจ้งผมก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องมาด้วยตัวเองเลย"
"ไม่ครับ เรื่องนี้สำคัญมาก" อู๋เสียนทำหน้าจริงจัง
ได้ยินดังนั้น หัวหน้าตู้และยอดฝีมือด้านเทคนิคในแผนกต่างก็นั่งตัวตรงด้วยความเคารพ
"จะพูดยังไงดี ผมไม่ค่อยพอใจกับวิธีการขายม้วนภาพในเว็บสโมสรตอนนี้เท่าไหร่" อู๋เสียนครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยปาก "หลังจากคิดมานาน ผมก็คิดวิธีดีๆ ได้วิธีหนึ่ง ที่จะกระตุ้นความอยากซื้อของผู้บริโภค และยังควบคุมยอดขายได้ในระดับหนึ่งด้วย"
พอพูดจบ หัวหน้าตู้และคนอื่นๆ ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ถามกลับด้วยความกระอักกระอ่วน "มันมีวิธีมหัศจรรย์แบบนั้นด้วยเหรอครับ?"
อย่างน้อยในสายตาพวกเขา ความต้องการของรองประธานมันดูเพ้อฝันไปหน่อย
"พวกคุณเคยสุ่มกล่องสุ่มไหมครับ?" อู๋เสียนถามยิ้มๆ
"กล่องสุ่ม?" ยอดฝีมือคนหนึ่งทำหน้าแปลกๆ "นั่นมันของเล่นเด็กกับวัยรุ่นไม่ใช่เหรอครับ เกี่ยวอะไรกับการขายม้วนภาพของเรา?"
หัวหน้าตู้ครุ่นคิด "ความหมายของท่านคือ จะขายม้วนภาพในรูปแบบกล่องสุ่มเหรอครับ? แบบนี้... มันจะดีเหรอครับ?"
"ฮิฮิ แน่นอนว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น แถมถ้าทำจริงคงมีปัญหาตามมาเพียบ" มุมปากของอู๋เสียนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ความคิดของผมคือ เลิกใช้ระบบสั่งจองแบบปัจจุบันไปเลย แล้วใช้ระบบสุ่มกาชาแทน แต่ไม่ใช่การขายตัวม้วนภาพโดยตรง เป็นการขายสิทธิ์ในการสั่งจองม้วนภาพ หรือจะเรียกว่าคูปองแลกม้วนภาพก็ได้"
"หือ?" หัวหน้าตู้และพรรคพวกฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก
อู๋เสียนเลิกทำตัวลึกลับ เริ่มอธิบายความคิดของตัวเอง "พูดง่ายๆ คือทำมินิเกมสุ่มการ์ดบนหน้าเว็บ เอาม้วนภาพปัจจุบันของผมมาทำเป็นภาพอาร์ตเวิร์กสวยๆ ให้คนเติมเงินเพื่อสุ่มภาพพวกนี้ ใครสุ่มได้ภาพไหน ก็เอาไปแลกม้วนภาพระดับและเกรดที่ตรงกันได้"
"ผมเหมือนจะเข้าใจนิดหน่อยแล้ว" หัวหน้าตู้ดวงตาเป็นประกาย "แต่จะมีคนยอมเสียเงินสุ่มภาพเสมือนจริงพวกนี้เหรอครับ?"
อู๋เสียนยิ้มมุมปาก "แล้วถ้าสุ่มได้สิทธิ์ม้วนภาพทองคำล่ะครับ?"
"หา?" หัวหน้าตู้ตกใจระคนสงสัย "ท่านจะเอาสิทธิ์ม้วนภาพทองคำใส่ลงไปในบ่อกาชาด้วยเหรอครับ?"
"ถูกต้อง เหมือนลอตเตอรี่นั่นแหละ ขอแค่มีรางวัลใหญ่มาล่อตาล่อใจ ก็ต้องมีคนยอมควักกระเป๋า" อู๋เสียนพูดอย่างสนุกสนาน "แน่นอนว่าโอกาสสุ่มได้ม้วนภาพทองคำต้องต่ำเตี้ยเรี่ยดิน นอกจากวัดดวงแล้ว ยังต้องมีระบบการันตีด้วย
เช่น สุ่มสิบครั้งต้องได้ม้วนภาพฉบับสำเนาแกนทองแดงหนึ่งชิ้น สุ่มห้าสิบครั้งต้องได้ม้วนภาพฉบับสำเนาแกนเงินหนึ่งชิ้น
ส่วนม้วนภาพทองคำ อย่างน้อยต้องมีการันตีที่หนึ่งร้อยครั้ง และจะได้แค่ตั๋วสุ่มทองคำพิเศษใบเดียว เอาไปวัดดวงในตูู้ทองคำที่ไม่มีการันตีอีกที และสุดท้ายจะได้แค่สิทธิ์ในการขอพรม้วนภาพทองคำที่ตรงกัน วัสดุต้องหามาเอง
แน่นอน ระบบการันตีมีไว้เพื่อลดความเสียหายให้พวกเศรษฐี ประเด็นสำคัญคือถ้ามีคนดวงดี สุ่มทีเดียวได้เลย หรือทีเดียวได้ม้วนภาพที่ตัวเองอยากได้"
"นี่... นี่มัน..."
หัวหน้าตู้และเหล่าเทพเทคนิคมองหน้ากัน กลืนน้ำลายอึกใหญ่
ช่วยไม่ได้ แผนการนี้มันแสบทรวง และสมบูรณ์แบบเกินไป ในมุมมองของการขายและการตลาด นี่มันไอเดียระดับอัจฉริยะชัดๆ
แน่นอน นี่เป็นแค่สิ่งที่พวกเขารับรู้ได้
ประเด็นที่แท้จริงอยู่ที่การทำงานของพลังโชคลาภจากเทพเจ้าแห่งโชคลาภในมิติที่มองไม่เห็น ยิ่งคนสุ่มมีวาสนากับม้วนภาพไหน โอกาสสุ่มได้ภาพอาร์ตเวิร์กที่ตรงกันก็จะยิ่งสูงขึ้น เป็นการคัดเลือกผู้ศรัทธาที่เหมาะสมให้กับม้วนภาพ และยังช่วยคัดเลือกผู้มอบ "พลังแห่งการรับรู้" ชั้นยอดให้เขาไปในตัว
พูดง่ายๆ คือขอแค่มีวาสนากับม้วนภาพ ต่อให้ไม่มีเงิน ก็มีโอกาสได้รับม้วนภาพคุณภาพเยี่ยมจากปรมาจารย์อู๋เสียน
ส่วนพวกเศรษฐีต่อให้รวยล้นฟ้า ถ้าไม่มีวาสนาก็ได้แต่จ่ายเงินหนักเพื่อกินระบบการันตี เป็นการให้คนรวยช่วยจ่ายเงินแทนคนจนดวงดีทางอ้อม
แถมยังช่วยกระจายความมั่งคั่งได้ในระดับหนึ่งด้วย
พูดตามตรง ตอนที่คิดไอเดียนี้ได้ เขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองนี่มันฉลาดเป็นกรดจริงๆ
"ว่าไงครับ? พอจะทำได้ไหม?" อู๋เสียนถาม
"ได้... แน่นอนครับ แถมท่านรองประธานยังวางแผนมาสมบูรณ์แบบขนาดนี้" หัวหน้าตู้เก็บความตื่นเต้นไม่อยู่ "แค่ว่าราคาต่อการสุ่มหนึ่งครั้งควรเป็นเท่าไหร่ดีครับ? แล้วโอกาสออกทองแดง เงิน ทอง จะเป็นกี่เปอร์เซ็นต์?"
"สุ่มละ 160 ผลึกวิญญาณเป็นไงครับ?"
"หา? เกือบห้าหมื่นต่อครั้ง จะไม่แพงไปเหรอครับ?"
"ไม่แพงหรอก ถ้าโชคดี จ่ายสี่แสนแปดก็ได้ม้วนภาพแกนทองแดงที่ตัวเองอยากได้แล้ว คุ้มจะตายไป"
หัวหน้าตู้เกาหัว "แต่ถ้าสุ่มออกมาไม่ใช่ตัวที่อยากได้ล่ะครับ? ตรงนี้เราแก้ปัญหาด้วยเทคนิคได้นะครับ เช่นก่อนสุ่มให้ผู้ใช้เลือกเป้าหมายที่อยากได้ไว้ก่อน"
"ไม่จำเป็น ผมมีวิธีของผม" อู๋เสียนยิ้มลึกลับ "พวกคุณแค่ช่วยตั้งค่าความน่าจะเป็นพื้นฐานที่สมเหตุสมผลก็พอ ส่วนเรื่องความน่าจะเป็นทางไสยศาสตร์ เดี๋ยวผมจะใช้วิธีอื่นควบคุมเอง"
(จบแล้ว)