ตอนที่ 22 น้ำจิตหลอม

“ครั้งนี้ข้าจะต้องทำสำเร็จแน่!”

ในบ่ายสองวันต่อมา ถังฮวนทำหน้าดีใจและมองดาบยาวในถังไม้ขนาดใหญ่

นี่คืออาวุธระดับต่ำชิ้นที่สีที่ถังฮวนตีขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

หลังจากเสียหินจิตน้ำหมึกไปแล้ว ถังฮวนก็ล้มเหลวอีกสองครั้งซึ่งทำให้เขาเสียทั้งหินจันทราเงาและหินแดงทองไป

เหตุผลที่ถังฮวนล้มเหลวในการใช้หินจันทาเงาในการตีดาบยาวก็เพราะว่าเขาไม่คุ้นเคยกับอัญมณีประเภทนั้นและไม่ได้หลอมมันอย่างทั่วถึง สุดท้ายเมื่อเขาป้ายมณีก็มีสิ่งแปลกปลอมซึมเข้าไปในส่วนในของตัวดาบ ทำให้การตีล้มเหลว

เมื่อเขาตีขวานโดยใช้หินแดงทอง ในเวลาที่เขาตีใบขวานและผสานกับน้ำมณี การผสานกับระหว่างปราณแท้และเพลิงแท้ก็ไม่สัมพันธ์กันและล้มเหลวอีกครั้ง

เมื่อล้มเหลวสามครั้ง ถังฮซนก็ตระหนักว่าเขาโชคดีมากในวันนั้นเมื่อเขาผ่านการทดสอบ

แต่แม้ว่าเขาจะล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง ถังฮวนก็ไม่รู้สึกหมดกำลังใจแม้แต่น้อย กลับกันเขายังหมกมุ่นกับมันมากขึ้น

เมื่อเขาอยู่บนโลกในชีวิตก่อนหน้า เขาได้ผ่านความล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน นั่นก็เพราะว่าความอดทนและความทุ่มเทที่ทำให้เขาเป็นยอดนักตีดาบบนโลกด้วยอายุยังน้อย เมื่อมาถึงดินแดนรุ่งโรจน์แล้ว ถังฮวนจะยอมแพ้ด้วยความล้มเหลวไม่กี่ครั้งได้อย่างไร?

หลังจากทุกความล้มเหลว ถังฮวนก็จะเรียนรู้จากความผิดพลาดอย่างละเอียด

ในครั้งที่สี่ ถังฮวนนั้นมั่นใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าขั้นตอนการตีจะบอกว่าไร้ที่ติไม่ได้ แต่มันก็ไม่มีอะไรให้ติเช่นกัน ถังฮวนนั้นพอใจมาก

ในตอนนี้ ดาบยาวอยู่ในขั้นตอนชุบน้ำยา ทันทีที่ชุบเสร็จ อาวุธระดับต่ำจะถือว่าสำเร็จ

ถังฮวนยืนข้างถังด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขาประเมินเวลาอย่างต่อเนื่องในใจ

เพราะชิ้นหินแสงสายฟ้านั้นนับว่าใหญ่ ถังฮวนจึงเลือกตีอาวุธหนัก น้ำหนักของดาบสี่เกินสิบห้ากิโลกรัม และจากด้ามจนถึงปลาย ความยาวของดาบก็ยาวเมตรครึ่งเข้าไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนที่กว้างที่สุดของดาบยังกว้างมากกว่าสิบห้าเซนติเมตร ถ้าหากอาวุธนี้จับคู่กับหินแสงสายฟ้า พลังของมันจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างสุดยอดแน่

“ได้เวลาแล้ว!”

ถังฮวนเหลือบมองเล็กน้อย มือขวาของเขาจุ่มลงไปในถังน้ำและคว้าดาบออกมา

ต่อมาถังฮวนก็ตัวแข็งทื่อในทันที

ทั้งดาบยาวนั้นดำสนิท มันไม่มีแม้กระทั่งความสง่างามของอาวุธระดับต่ำ จากดาบยาวเล่มนี้ ถังฮวนไม่เห็นถึงความบ้าคลั่งรุนแรงของสายฟ้าแม้แต่น้อย

“ล้มเหลวอีกแล้วรึ? เป็นไปได้ยังไง?”

ถังฮวนมองดาบยาวด้วยความงุนงง ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจ เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“หรือว่าข้าทำขั้นตอนไหนผิดพลาด?”

จากนั้นถังฮซนก็หายใจเข้าลึกและฝืนตัวเองให้ใจเย็นลง เขาค่อย ๆ นึกถึงขั้นตอนในการตีดาบยาวเล่มนี้อย่างช้า ๆ

“ตีตัวอาวุธ หลอมอัญมณี ป้ายน้ำมณี ผสานน้ำมณีกับตัวอาวุธ…เวลา่การชุบเองก็เลือกได้ดีแล้ว หมายความว่าก่อนชุบ มันไม่มีปัญหาเกิดขึ้นเลย…”

“หรือว่าชุบนานเกินหรือเร็วเกินไป?”

ถังฮวนไม่มั่นใจ

ในอดีต ไม่ว่าจะเป็นโลกในชีวิตที่แล้วหรือหลังจากที่เขามายังดินแดนรุ่งโรจน์นั้น เขาตีเพียงแค่อาวุธธรรมดาเท่านั้น เขามีประสบการณ์ในการชุบอาวุธธรรมดาอย่างมากมาย ตราบเท่าที่ไม่มีปัญหาในการชุบ มันก็ไม่มีทางล้มเหลวในการชุบอาวุธธรรมดาเลย

แต่ในตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พยายามชุบอาวุธระดับต่ำ ถังฮวนก็ไม่กล้ารับประกันว่าเขาใช้เวลาแม่นยำหรือไม่

ขณะที่กำลังคิด ถังฮวนหลับตาเล็กน้อย ฝ่ามือของเขาที่เต็มไปด้วยปราณแท้ปาดผ่านตัวดาบอีกครั้ง

ไม่นานจากนั้นเปลวเพลิงก็เผาไหม้ในฝ่ามือถังฮวน

“เข้าใจแล้ว มีปัญหาในตอนชุบ!”

หลังจากผ่านมานานถังฮวนก็ตะโกนเมื่อเขารู้ตัว เขาวิ่งไปที่สวนในบ้านราวกับควัน

ไม่นานจากนั้นถังฮวนก็วิ่งกลับมาและถือไหหยกทมิฬในแขน เขาเปิดฝาและยื่นหน้ามอง มีน้ำที่เกือบใสอยู่ด้านใน

“ใช่แล้ว เจ้านี่ล่ะ”

ถังฮวนดีใจ น้ำโปร่งใสในไหนี้เรียกว่า ‘น้ำจิตหลอม’

ก่อนหน้านี้ แม้ว่าเด็กหนุ่มถังฮวนจะสนใจในการตีอาวุธมาก เขาก็ไม่เคยได้พลังจากเส้นปราณและบ่มเพาะปราณแท้ เฒ่านักตีอาวุธเองก็ไม่ได้ถ่ายทอดความรู้เรื่องการตีอาวุธมีระดับให้กับเขามากนักแต่สอนเรื่องการตีอาวุธธรรมดาเท่านั้น โชคร้ายที่เด็กหนุ่มถังฮวนมีพลังเล็กน้อยและความเฉียบแหลมก็ไม่มาก อาวุธธรรมดาที่เขาตีขึ้นมาจึงมีคุณภาพธรรมดา มันยิ่งทำให้เฒ่านักตีอาวุธสอนเขาน้อยกว่าเดิม

เด็กหนุ่มถังฮวนนั้นไม่มีเพื่อนในเมืองคลื่นคลั่งเลย แล้วก็ไม่มีใครคิดจะพูดคุยกับเขา ทุกสิ่งที่ถังฮวนรู้ก็คือสิ่งที่เฒ่านักตีอาวุธพูดออกมาโดยไม่ใส่ใจหลังมื้ออาหาร

ด้วยเรื่องนี้ ความรู้ของถังฮวนจึงน้อยมาก

เช่นเดียวกับน้ำจิตหลอมที่เฒ่านักตีอาวุธเคยพูดออกมาราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญว่าถ้าหากคุณภาพน้ำนั้นเป็นคุณภาพธรรมดา เขาจะใส่มันลงในถังชุบก่อนที่จะชุบอาวุธระดับต่ำ

ถังฮวนคิดย้อนกลับไปในตอนที่เขาไปห้องของเฒ่านักตีอาวุธเพื่อหาอัญมณีและเห็นของด้านในไห ตอนนั้นเขาจึงจำได้ว่าเฒ่านักตีอาวุธเคยพูดเรื่องนี้โดยไม่ได้คิดอะไรมากเมื่อหลายปีก่อน

ถ้าหากคิดย้อนกลับไปยังคำพูดที่เขาใช้แล้ว ถังฮวนก็รินน้ำจิตหลอมเล็กน้อย จากนั้นมันก็กระจายและผสานเป็นหนึ่งเดียวกับน้ำ และเมื่อรินน้ำจิตหลอมลงไป น้ำในไหก็เริ่มเปล่งประกาย

“ถ้ามีน้ำจิตหลอม ข้าก็ทำได้สำเร็จแน่!”

ถังฮวนปิดฝาไหและกัดฟันโบกกำปั้นหลายครั้ง จากนั้นเขาก็มองหินเมฆาเพลิงก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่

“กริ๊ง!”

“แกร๊ง…”

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีกครั้งในร้านตีอาวุธ

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นเวลาเย็นแล้ว

“สำเร็จ! ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จ!”

สุดท้ายก็มีเสียงหัวเราะดีใจดังทั่วร้านตีอาวุธ ข้างถังใหญ่นั้นถังฮวนเต้นลิงโลดด้วยความสุข

ในตอนนี้ ถังฮวนถือดาบใบกว้างในมือ

ทั้งตัวดาบนั้นยาวหนึ่งเมตรและกว้างเท่าฝ่ามือ ทั้งตัวดาบย้อมไปด้วยสีแดงเข้มและไม่ใช่แค่มีสีแดงเท่านั้น มันยังปล่อยรังสีความร้อนออกมาอย่างต่อเนื่องด้วย

ดาบใบกว้างเล่มนี้คือดาบเล่มที่ถังฮวนตีขึ้นโดยใช้หินเมฆาเพลิง

“เสียเหรียญทองไปหลายร้อย ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จ!”

จากนั้นถังฮซนก็ใจเย็นลงจากความตื่นเต้นได้ในที่สุด แต่ก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา

เมื่อคิดถึงอัญมณีสี่เม็ดที่เขาเสียไปอย่างต่อเนื่องถังฮวนก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้ หินจิตน้ำหมึกนั้นราคาห้าสิบเหรียญทอง หินจันทราเงานั้นราคาเก้าสิบเหรียญทอง หินแดงทองนั้นราคาหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทอง และหินแสงสายฟ้าก็มีราคาสามร้อยเหรียญทอง

หลังจากคำนวนแล้วเขาก็เสียไปเกือบหกร้อยเหรียญทองซึ่งมากกว่าการขายอาวุธสามชิ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเสียอีก

“ข้าผสานกับมันหินเมฆาเพลิง ถ้าอย่างนั้นดาบเล่มนี้ก็ต้องเรียกว่า ‘ดาบเมฆาเพลิง’”

ถังฮวนพึมพำ เขาแกว่งดาบในทันทีและใช้เก้ากระบวนท่ามังกรหลงอย่างไม่หยุดพักในร้าน

ในเสี้ยววินาที ด้วยเสียงเปลวเพลิงจากไฟ ความร้อนก็กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง