ตอนที่ 17 ช่างตีอาวุธระดับต่ำ

“ถังฮวน!”

เสียงตะโกนดังขึ้น

ถังฮวนตื่นจากความงุนงงและมอง เขาเห็นสองคนเดินออกมาจากหอ ด้านหน้าคือจ้าวหอชิงเย่ที่ถือกล่องไม้ตามด้วยสาวน้อยชุดแดง ดูเหมือนว่านางจะเป็นคนเดียวจากห้าคนที่หลอมหินหยกเย็นได้ในสี่ชั่วโมง

การทดสอบรอบแรกจบแล้วหรือ? เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะอยู่ในห้องอาวุธลับนานขนาดนั้น!

“คารวะท่านจ้าวหอ”

แค่พริบาเดียว ถังฮวนก็เดินมาหาพวกเขา

“ถังฮวน เจ้าดูดซับแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำจากหินโอสถหยางลึกล้ำในห้องอาวุธลับไปรึ?”

ชิงเย่มองถังฮวนหัวจรดเท้า และลึกในดวงตางดงามนั้นก็มีความตกใจอยู่

“แก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำ?”

สาวน้อยชุดแดงแอบหัวเราะเพราะรูปลักษณ์ประหลาดของถังฮวน แต่นางก็อดอุทานเสียงดังไม่ได้เมื่อได้ยินคำเหล่านั้น ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยความแปลกใจ นางรู้ว่าสมบัติล้ำค่านั้นมีฤทธิ์อัศจรรย์ในการพัฒนาเพลิงแท้

“ท่านจ้าวหอ สิ่งนั้นเรียกว่าแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำรึ?”

ถังฮวนงุนงงไปชั่วขณะ และจากนั้นเขาก็ลูบหัวที่ลื่นและหัวเราะกระอักกระอ่วนออกมา

“ใช่แล้ว เจ้าดูดซับไปมากเท่าไหร่?”

ชิงเย่ถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ ดูเหมือน…ข้าจะดูดซับมันไปหมดเลย…”

ถังฮวนดูลำบากใจ

“หมดเลยรึ?”

ชิงเย่ร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ และความสงสัยในดวงตานางก็แทนที่ด้วยความตกใจ

ยิ่งหินโอสถหยางลึกล้ำใหญ่มากเท่าใด แก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำก็ยิ่งบรรจุได้มากเท่านั้น หินโอสถในห้องอาวุธลับนั้นใหญ่มากและแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำก็มากกว่านักตีอาวุธระดับต่ำหลายสิบคนจะดูดซับได้พร้อมกัน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะดูดซับทั้งหมดในระยะเวลาอันสั้น และมันก็ใช้เวลาดูดซับอย่างยาวนานไม่ได้ด้วย

ถ้าหากมีใครดูดซับมันมากเกินไปโดยไม่หยุด มันจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่ร่างกายของเขาจะไหม้ตาย

แต่นางไม่คิดเลยว่าไม่เพียงแค่เขาจะดูดซับมันจนหมดในสองชั่วโมง แต่เขายังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ด้วย

นี่มันปาฏิหาริย์!

หรือว่าเพราะร่างธาตุโลหะของเขา? แต่มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับธาตุร่างกาย!

“ท่านจ้าวหอ ข้าขอโทษ ข้าอยากจะทิ้งเอาไว้เช่นกัน แต่ข้าตั้งสมาธิมากเกินไป แล้วสุดท้าย…”

ถังฮวนหัวเราะอย่างอึดอัดใจเพราะเขารู้ว่าเขาทำผิดไป

“ไม่เป็นไรหรอก ในสองชั่วโมงนี้ ไม่ว่าเจ้าจะดูดซับแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำไปมากเพียงใด มันก็ไม่ขัดต่อกฎของห้องอาวุธลับ”

ชิงเย่ดึงสติกลับมาและหัวเราะอย่างขมขื่น นางโบกมือและพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“แต่ว่าใต้เท้ามู่คุยที่ห้องอาวุธลับอาจจะเกลียดจนอยากให้เจ้าตายก็ได้”

“ใต้เท้ามู่คุย?”

ภาพชายชราผอมแห้งแล่นเข้ามาในใจถังฮวนพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่เขาได้ยินเมื่อไม่นานมานี้ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติทันที

หลังจากมองถังฮวนอีกทีแล้ว ชิงเย่กล่าว

“ไปที่ห้องสมบัติวิเศษกันเถอะ ถังฮวน กู้เฟย ถ้าเจ้าสองคนผ่านการทดสอบรอบสอง เจ้าจะถือว่าเป็นช่างตีอาวุธระดับต่ำ”

หลังพูดจบแล้วชิงเย่ก็เดินนำหน้ากับกล่องไม้ในมือนาง เอวและสะโพกของนางขยับช้า ๆ ซึ่งน่ามองและสง่างามอย่างมาก

เมื่อเห็นดังนั้น ถังฮวนและสาวน้อยชุดแดงนามกู้เฟยก็เดินตามไปด้วย

กู้เฟยมองถังฮวนด้วยความสงสัยอยู่เป็นระยะ เมื่อพวกเขาอยู่ใกล้ทางเข้าห้องสมบัติวิเศษ กู้เฟยก็อดถามเบา ๆ ไม่ได้

“นี่ ถังฮวน เจ้าดูดซับแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำมามากแค่ไหน?”

“ไม่มากหรอก ก็แค่นิดหน่อย”

ถังฮวนหัวเราะ

“โกหก!”

กู้เฟยกลอกตาด้วยความโมโหใส่ถังฮวน ถ้าหากเขาดูดซับแก่นแท้เพลิงหยางลึกล้ำไปแค่นิดหน่อย จ้าวหอชิงเย่จะพูดแบบนั้นออกมาหรือ?

“เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้ถ้าเจ้าไม่บอกว่างั้นรึ? ฮื่ม อีกไม่นานข้าก็ได้รนู้แล้ว”

กู้เฟยย่นจมูกและถอนหายใจแรง จากนั้นนางก็เชิดหน้าและรีบเดินสองก้าวทิ้งถังฮวนไว้ข้างหลังเหมือนกับไก่ตัวน้อยที่อวดดี

ถังฮวนไม่ใส่ใจอะไรนักเมื่อเดินเข้าไปยังห้องสมบัติวิเศษกับกู้เฟย

ห้องสมบัติวิเศษนั้นเป็นสถานที่ที่อาวุธถูกสร้างขึ้น ภายในนั้นมีอุปกรณ์ตีอาวุธอยู่ทุกชนิด

ชิงเย่พากู้เฟยและถังฮวนมาที่โต๊ะเหล็ก นางเปิดกล่องไม้และแผ่นหยกที่มีน้ำหินหยกเย็นเมื่อครู่ก็ปรากฏตรงหน้าทั้งสองคน จากนั้นชิงเย่ก็นำกระบี่สั้นเล่มบางออกมาจากกองแท่งกระบี่และวางไว้ที่หน้าทั้งสองคน

“การทดสอบรอบสองนั้นง่ายมาก เจ้าต้องผสานหินหยกเย็นกับแท่งกระบี่เข้าด้วยกันแล้วเจ้าจะผ่านการทดสอบ เจ้ามีเวลาสี่ชั่วโมง”

ชิงเย่นั้นเหมือนกับกำลังยิ้มอยู่

“ย่อมได้!”

สีหน้าของถังฮวนและกู้เฟยจริงจังขึ้นมา

หลังจากหายใจเบา ๆ ถังฮวนก็หยิบแท่งกระบี่ขึ้นมา แม้ว่ามันจะเป็นแท่งกระบี่ แต่มันก็เหมือนกับกระบี่ที่เสร็จแล้ว ในโลกใบนี้มีวิธีตีอาวุธมากมายนัก การหลอมอัญมณีกับอาวุธก่อนที่จะชุบนั้นเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด ซึ่งมักจะใช้กับการสร้างอาวุธระดับต่ำ

แน่นอนว่าแม้ว่ามันจะเรียบง่าย แต่มันไม่ง่ายที่จะทำอย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากมองแท่งกระบี่สักครู่แล้วถังฮวนก็วางมันลง จากนั้นเขาก็ตั้งจิตให้เตาหลอมเทพเก้าหยางหมุนในตันเถียน คลื่นความร้อนที่หนาแน่นยิ่งกว่าที่เขาใช้หลอมหินหยกเย็นก่อนหน้านี้ไหลออกมาจากเตาหลอม มันกระจายมาที่มือขวา ต่อมาลูกไฟขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากมือขเา

“ฟู่ว”

การทะยานของเปลวเพลิงดึงความสนใจของชิงเย่และกู้เฟยทันที

ชิงเย่นั้นค่อนข้างใจเย็น หลังจากรู้ว่าถังฮวนดูดซับแก่นแท้เพลิงหยางล้ำลึกเป็นจำนวนมาก นางก็เดาได้ว่าเพลิงแท้ของเขาจะต้องอยู่ในระดับที่น่าตกใจแน่นอน จากนั้นหลังจากที่ถังฮวนใช้เพลิงแท้แล้วเพลิงที่ปรากฏออกมาก็พิสูจน์การคาดเดาของนาง

ไม่เพียงเท่านั้น สีขาวที่แกนเพลิงยังสว่างจ้ากว่าเดิมด้วย

ในตอนนี้ กู้เฟยตกใจจนอ้าปากค้าง นางจ้องมองลูกไฟในมือถังฮวนด้วยแววตาว่างเปล่า เดิมทีนางคิดว่าไฟที่ถังฮวนเรียกออกมาในหอนั้นรุนแรงมากพอแล้ว นางไม่คิดเลยว่าหลังจากที่เขาเข้าไปที่ห้องอาวุธลับแล้วเปลวเพลิงจะเพิ่มขึ้นมาในระดับนี้

ความตกใจอย่างถึงที่สุดนั้นทำให้กู้เฟยไม่สนใจสีที่แกนเพลิงของถังฮวนเลย

ถ้าหากนางรู้ว่าแกนเพลิงสีขาวนั้นแสดงถึงร่างธาตุโลหะของถังฮวน นางจะต้องตกใจยิ่งกว่านี้แน่

ถังฮวนเองก็ตกใจจากลูกไฟขนาดใหญ่ที่เขาสร้างขึ้นมา

เมื่อใช้เพลิงแท้ เขาได้เรียนรู้ตั้งแต่รอบแรกของการทดสอบแล้วว่าเขาอยากจะเก็บตัวให้ไม่ถูกสนใจ ดังนั้นเขาจึงจงใจควบคุมไฟเอาไว้ แม้กระนั้นเปลวเพลิงก็ยังคงใหญ่ ถ้าหากเขาไม่ได้ควบคุมมัน เปลวเพลิงอาจจะใหญ่กว่านี้เป็นสองเท่าก็ได้

ถังฮวนหัวเราะอย่างขมขื่น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเก็บตัวเงียบเลย

หลังจากนั้นถังฮวนก็ไม่คิดจะสนใจชิงเย่และกู้เฟยอีกแล้ว เขาหยิบแผ่นหยกขึ้นมาและรินหินหยกเย็นที่หลอมแล้วใส่มือ

เขาต้องหลอมมันมากกว่านี้ก่อนที่เขาจะผสานมันกับกระบี่ได้ มันไม่มีวิธีการพิเศษในการใช้หินหยกเย็นนี้ มีเพียงการใช้เปลวเพลิงรุนแรงเท่านั้น ถ้าหากเป็นอัญมณีระดับที่สูงกว่า ขั้นตอนการหลอมรวมจะซับซ้อนอย่างมาก และวิธีการให้ความร้อนก็จะสำคัญเป็นพิเศษด้วย

ถังฮวนมองเปลวเพลิงในมือขวาตาไม่กระพริบ เขาสังเกตการเปลี่ยนแปลงของหินหยกเย็นยหลอมข้างใน

เวลาผ่านพ้นไป และสิบห้านาทีต่อมาเปลวเพลิงในมือขวาของถังฮวนก็อ่อนลงอย่างรวดเร็ยขณะที่มือซ้ายถือด้ามกระบี่ เปลวเพลิงบ้าคลั่งพุ่งออกมาในมือและปกคลุมทั้งตัวกระบี่เอาไว้

จากนั้นเกือบสิบห้านาที ตัวกระบี่ก็มีสีแดงจ้า

“เวลานี้ล่ะ!”

ถังฮวนตาลุกวาวและเปลวเพลิงในมือซ้ายก็อ่อนลง ด้วยแท่งกระบี่ที่วางในแนวนอน มือขวาที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงของเขาปาดผ่านกระบี่อย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่ปลายกระบี่จนถึงด้าม เขาพลิกกระบี่อีกครั้งและปาดจากด้ามถึงปลายกระบี่

เมื่อทำสองครั้งแล้วหินหยกเย็นหลอมในมือถังฮวนก็ถูกป้ายลงบนกระบี่จนหมด หินหยกเย็นหลอมได้ฝังลงในกระบี่ด้วยความเร็วสูง และในสองสามลมหายใจสีขาวบนตัวกระบี่ก็หายไปจนหมดสิ้น

จากนั้นมือขวาของถังฮวนก็ปกคลุมไปด้วยไฟแรงสูงอีกครั้ง มันปาดผ่านตัวกระบี่ทั้งสองด้าน แม้ว่าเปลวเพลิงในมือซ้ายจะไม่มีอยู่อีกแล้ว ปราณแท้ในร่างกายเขาก็ถูกใช้จนถึงจุดสูงสุด มันทะลวงผ่านมือซ้ายและไปถึงตัวกระบี่อย่างต่อเนื่อง

ถังฮวนใช้สมาธิอย่างเต็มที่ นอกจากกระบี่แล้วเขาไม่เห็นสิ่งอื่นใดในสายตา

“ฟู่ว!”

ภายใต้สายตาของชิงเย่และกู้เฟยที่ตกตะลึงมาสักระยะ กระบี่ในมือถังฮวนแทงไปที่ถังใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำยาสีฟ้าข้างกายเขาด้วยความเร็วปานสายฟ้า