บทที่ 7 : ศึกชิงนางของสองยักษ์ใหญ่

บทที่ 7 : ศึกชิงนางของสองยักษ์ใหญ่

สืบเนื่องจากเมื่อกี้ที่เกือบจะโดนถอนขนหัว เหลียงเหอเลยขยับตัวออกห่างจากเหยี่ยวล่าสัตว์สีครามเล็กน้อย

การกระทำนั้นทำเอาแลนดอนถึงกับยืนนิ่งทำตาปริบๆ คิดว่าตัวเองทำความผิดร้ายแรง เลยซุกหัวเข้าไปในขนหน้าอกตัวเองด้วยความน้อยใจ

"พรืด... นี่นายงอนตุ๊บป่องไปแล้วเหรอ?"

เห็นท่าทางน่าเอ็นดูแบบนั้น เหลียงเหอก็กลั้นขำไม่อยู่ สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของเขาเป็นการปลอบขวัญ

"โอ๋ๆ ไม่เอาน่า สองวีรบุรุษของฉัน กลับไปกินข้าวเย็นกันดีกว่าไหม?"

ยังไงซะ พวกเขาก็เพิ่งจัดการกับสัตว์อสูรไปตั้งสองตัว สมควรได้รับรางวัลอย่างงาม

"โฮก!"

"แกว๊ก!"

หนึ่งเสือหนึ่งเหยี่ยวรีบขานรับแทบจะพร้อมกัน ก่อนจะหันมาเขม่นใส่กันอย่างดุเดือด ราวกับจะบอกว่า 'อย่ามาแย่งซีนข้านะเว้ย!'

ถ้าไม่ใช่เพราะเหลียงเหอยืนคุมเชิงอยู่ ป่านนี้คงได้วางมวยกันไปแล้ว

"แย่ล่ะสิ รีบมาจัดจนลืมขับยานบินมาเลย"

ตอนที่เห็นสัญญาณเตือนภัยจากแลนดอน เซดริลก็พุ่งตัวออกไปทันที เหลียงเหอกลัวจะตามไม่ทันเลยรีบวิ่งตามมาด้วยสองขาของตัวเอง

โชคดีที่เธอเป็นคนฟิตร่างกายอยู่เสมอ แถมยังติดเครื่องติดตามตัวเซดริลไว้ เลยตามมาทันดูฉากเด็ดพอดี

"แกว๊ก!"

จู่ๆ แลนดอนก็เอาหัวมาถูไถซอกคอเธออย่างออดอ้อน แล้วย่อตัวลงต่ำ กางปีกออกเล็กน้อยเชิญชวน

"จะให้ฉันขี่หลังเหรอ?"

คนคลุกคลีกับสัตว์อย่างเหลียงเหอเข้าใจเจตนาของเขาในทันที เธอมองแผ่นหลังกว้างขวางของแลนดอน... นั่งคนเดียวได้สบายๆ เหลือเฟือเลยแหละ

"เดี๋ยวสิ... ท่านผู้บัญชาการแลนดอนจะให้เหลียงเหอขี่หลังจริงๆ ดิ?!"

"เชี่ย! เรื่องจริงเหรอเนี่ย? ขนาดตอนสติดีๆ ท่านยังไม่เคยให้ใครขึ้นขี่หลังเลยนะ!"

"เฮ้ยๆ! เหลียงเหอปีนขึ้นไปจริงๆ แล้ว!"

ฮั่วอันและเหล่าเจ้าหน้าที่ในห้องควบคุม ได้แต่มองตาค้างดูเหลียงเหอปีนขึ้นไปนั่งบนหลังผู้บัญชาการกองทัพราวกับกำลังขี่ม้าหมุน... แต่เป็นม้าหมุนเวอร์ชันบินได้

พอเหลียงเหอนั่งทรงตัวเรียบร้อย แลนดอนก็กางปีกมหึมาออก ลมจากการกระพือปีกตีเข้าใส่หน้าเสือโคร่งราชาทมิฬเต็มๆ จนฝุ่นตลบ

เซดริลตั้งท่าจะคำรามด่าแล้วกระโดดงับขนหางสักกำมือระบายแค้น แต่แลนดอนไวกว่า ดีดตัวผึงเดียวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว

"กรี๊ด! ฉันบินได้แล้ว!"

ครั้งแรกกับการขี่นกยักษ์บินว่อนบนฟ้า เหลียงเหอกำขนคอของแลนดอนไว้แน่น สัมผัสสายลมเย็นยะเยือกที่ปะทะใบหน้า ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้นั่งพรมวิเศษไม่มีผิด

เห็นมนุษย์ตัวจ้อยที่ตัวเองหมายปองหายวับไปต่อหน้าต่อตา เซดริลก็ร้อนรนจนตะกุยพื้นยิกๆ ก่อนจะออกวิ่งไล่ตามทิศทางที่แลนดอนบินไปอย่างสุดชีวิต

"โฮก! โฮก!"

แว่วเสียงคำรามของเซดริลลอยตามลมมา เหลียงเหอถึงเพิ่งนึกได้ว่าทิ้งแมวยักษ์ไว้อีกตัว เธอก้มลงมองหาต้นเสียง แต่ความสูงระดับนี้ทำเอาใจหายวาบ รีบหดคอกลับทันที

"เอ่อ... เซดริลเก่งจะตาย มีตั้งสี่ขา วิ่งตามมาทันอยู่แล้วแหละเนอะ"

เหลียงเหอพูดปลอบใจตัวเองด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ มือจะยกขึ้นทัดผมแก้เก้อ แต่พอนึกได้ว่าอยู่บนฟ้า เลยรีบคว้าขนแลนดอนไว้แน่นเหมือนเดิม

"แกว๊ก!"

ในฐานะเจ้าเวหา แลนดอนชำนาญเส้นทางกว่าเหลียงเหอเป็นไหนๆ แค่บอกทิศทางนิดหน่อย เขาก็พาเธอบินโฉบลงจอดที่ลานกว้างหน้าเขตบริการที่เจ็ดได้อย่างนิ่มนวลแต่เร้าใจ

"บินมานี่เร็วกว่าวิ่งเยอะเลย แป๊บเดียวถึง"

เหลียงเหอตบปีกแลนดอนเบาๆ เป็นเชิงชมเชย แล้วตั้งใจว่ามื้อเย็นนี้ต้องจัดหนักให้เขาเป็นพิเศษ

ไม่นานนัก เซดริลที่วิ่งหอบแฮกๆ ก็มาถึง พอเห็นหน้าศัตรูหัวใจก็กระโจนเข้าใส่ทันที

"เอาแล้วไง เมื่อกี้ยังเป็นเพื่อนร่วมรบ ตอนนี้กลายเป็นคู่อริซะงั้น"

"สัตว์ป่าหวงถิ่นเป็นเรื่องปกติน่า"

"โว้ย! เหลียงเหอมัวแต่เลือกของกินอยู่นั่นแหละ รีบไปห้ามทัพเร็วเข้า!"

เจ้าหน้าที่ในห้องควบคุมลุ้นจนตัวเกร็ง กลัวว่าสองยักษ์ใหญ่จะฟัดกันขนหลุด

แต่ฮั่วอันกลับดูชิลๆ เพราะรู้ว่าพวกมันแค่ขู่กันเฉยๆ ไม่ถึงตายหรอก สายตาของเขาจับจ้องไปที่เหลียงเหอที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารมากกว่า

เหลียงเหอจัดการชำแหละกระต่ายป่ากับเนื้อหมูที่ทางศูนย์เตรียมไว้ แบ่งใส่กะละมังใบโตสองใบ แล้วยกไปวางไว้หน้าประตู พร้อมกับผลไม้ล้างปากอีกสองถาด

"พอได้แล้ว! เลิกตีกันแล้วมากินข้าว!"

สิ้นเสียงประกาศิต เซดริลกับแลนดอนก็หยุดกึก หันมามองชามข้าวสลับกับมองหน้ากัน ส่งเสียงฮึดฮัดใส่กันทีหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายไปประจำที่ชามใครชามมัน

พอกำราบสองแสบได้ เหลียงเหอก็หันมาสนใจเนื้อหมูสามชั้นที่แอบกันไว้ เตรียมทำเมนูเด็ด 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง'

"ท่านผู้บัญชาการกับท่านจอมพลเชื่อฟังเหลียงเหอขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นายไม่รู้อะไรซะแล้ว บนดาวบลูสตาร์มีสุภาษิตว่า... กองทัพต้องเดินด้วยท้อง!"

"เห... นายไปศึกษาวัฒนธรรมดาวบลูสตาร์มาด้วยเหรอเนี่ย? เจ๋งเป้ง!"

ด้วยความที่เหลียงเหอโดดเด่นเหลือเกิน ทำให้ชาวดาวอื่นเริ่มหันมาสนใจศึกษาวัฒนธรรมการกินของชาวดาวบลูสตาร์กันอย่างจริงจัง

"แล้วนั่นเหลียงเหอทำอะไรน่ะ? เนื้อหมูกินได้ด้วยเหรอ?"

ชาวอวกาศไม่ค่อยสันทัดเรื่องอาหารการกิน โดยเฉพาะเนื้อหมูที่มักจะมีกลิ่นสาบแรงจนแทบกินไม่ลง

แต่สำหรับเหลียงเหอที่เป็นชาวดาวบลูสตาร์ขนานแท้ การจัดการกลิ่นสาบหมูนั้นเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

เธอนำหมูสามชั้นไปต้มกับต้นหอม ขิง และเหล้าจีนเพื่อดับคาว จากนั้นนำมาล้างน้ำเย็นแล้วนำลงไปเจียวในกระทะจนน้ำมันหมูไหลออกมา

"ได้น้ำมันหมูเพียบเลย พรุ่งนี้เอาไปผัดผักหรือคลุกเส้นก๋วยเตี๋ยวคงอร่อยเหาะ"

เหลียงเหอเทน้ำมันหมูใส่โถเซรามิกเก็บไว้ เหลือติดก้นกระทะไว้นิดหน่อย แล้วใส่น้ำตาลกรวดลงไปเคี่ยวจนเป็นสีคาราเมลสวยงาม ก่อนจะเทหมูสามชั้นลงไปผัดคลุกเคล้า

"แย่จริง ลืมเอาเครื่องปรุงมาจากหอพัก"

เหลียงเหอถอนหายใจเบาๆ ได้แต่ใช้ของเท่าที่มี ปรุงรสตามมีตามเกิด เติมน้ำเปล่าลงไป ใส่เครื่องเทศ แล้วตุ๋นไฟอ่อนรอให้น้ำงวด

"โฮก..."

เซดริลที่จัดการเนื้อในกะละมังเกลี้ยงไปแล้ว ได้กลิ่นหอมโชยมาก็รีบวิ่งมานั่งเฝ้าหน้าเตา ทำตาละห้อยน้ำลายยืด

เหลียงเหอลูบหัวทุยๆ ของเจ้าเสือด้วยความเอ็นดู แต่สายตาสะดุดเข้ากับรอยแผลบนตัวเขา

"บาดเจ็บอีกแล้วเหรอเนี่ย?"

เธอตรวจสอบดูพบว่าเป็นแผลเก่าที่ปริออกมา เหลียงเหอส่ายหน้าเบาๆ แล้วลุกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล

"แลนดอน มานี่หน่อยสิ ขอฉันดูแผลหน่อย"

ในฐานะคนเลี้ยงสัตว์ เหลียงเหอทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอจัดการทำแผลให้ทั้งเสือทั้งเหยี่ยวจนเรียบร้อย พอดีกับที่หมูตุ๋นน้ำแดงเปื่อยได้ที่

"ตายจริง! ลืมหุงข้าว!"

กะจะทำข้าวหน้าหมูตุ๋นซะหน่อย ดันลืมหุงข้าวซะได้ สุดท้ายเลยต้องลวกบะหมี่มากินแทน พร้อมแบ่งให้แลนดอนชิมไปสองสามเส้น

ส่วนเซดริล? เมินใส่เส้นแป้งพวกนี้ไปได้เลย

มื้อเย็นผ่านไปอย่างน่าพึงพอใจ เหลียงเหอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ในห้องรักษา มองดูท้องฟ้าผ่านหน้าต่างกระจกใส... ที่สะท้อนภาพหนึ่งคน หนึ่งเสือ และหนึ่งเหยี่ยว นอนเบียดเสียดกันอยู่บนเตียง

"ฉันว่า... เตียงมันน่าจะใหญ่กว่านี้อีกหน่อยนะ"

ไม่ได้เรื่องมากนะ แต่เสือตัวเดียวก็กินที่ไปสองในสามแล้ว ส่วนเหยี่ยวก็เกาะขอบเตียงหัวโด่อยู่อย่างน่าสงสาร

ตัวเธอเองได้ที่นอนแค่หนึ่งในสาม แถมยังต้องนอนอยู่ใต้ปีกเหยี่ยว หรือไม่ก็ต้องทนเห็นสายตาเว้าวอนของแลนดอนที่ไม่มีที่ซุกหัวนอน มันหลับไม่ลงจริงๆ

"ช่างเถอะ นอนพื้นดีกว่า"

เหลียงเหอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลากฟูกกับหมอนลงไปปูที่พื้น แล้วล้มตัวลงนอนอย่างไม่ถือตัว

เห็นเธอย้ายที่นอน ทั้งเสือทั้งเหยี่ยวก็รีบกระโดดตามลงมาทันที ไม่มีเหตุผลอื่น... แค่อยากนอนกอดเธอ!

"ครืด... ครืด..."

เซดริลนอนกอดเหลียงเหอแน่น ครางในลำคออย่างมีความสุขที่ได้โดนเกาคาง ทำเอาแลนดอนอิจฉาตาร้อน รีบกางปีกโอบเหลียงเหอไว้อีกชั้น

"ร้อน..."

โดนห่มด้วยขนสัตว์สองชั้นแบบนี้ ผ้าห่มก็ไม่จำเป็นแล้ว

"โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว!"

ทนร้อนไม่ไหวจนต้องเด้งตัวขึ้นมา เหลียงเหอโยนผ้านวมกลับขึ้นไปบนเตียง แล้วกลับเข้ามาซุกตัวในอ้อมกอดของเสือและเหยี่ยวอีกครั้ง

อาศัยความเย็นจากพื้นกระเบื้องช่วยระบายความร้อน ในที่สุดเธอก็ข่มตานอนหลับไปได้อย่างมีความสุข

[จบตอน]