บทที่ 16 - เย่เฝิง

กว่าจะซื้อรถเสร็จก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว เจียงซานที่เพิ่งเดินออกจากโชว์รูมรถก็ได้รับสายจากเบอร์แปลกอีกครั้ง

แต่พอเห็นเลขท้าย 6666 เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร จึงกดรับสาย

"เจียงซาน วันนี้ถ้าแกไม่มาที่คลับ เงินสองร้อยล้านฉันจะไม่ให้แกแม้แต่แดงเดียว"

ปลายสายเป็นเสียงกัดฟันกรอดของหวังเสี่ยวเฉียง เจียงซานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขายังไม่ได้เข้าไปที่คลับเลย

"ข้าวเที่ยงรวบยอดมื้อเช้า ชีวิตแสนสุขไร้กังวล"

นี่คือสัจธรรมของคนตื่นสายทุกคน

"ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวผมไปครับ" เจียงซานตอบ

หวังเสี่ยวเฉียงส่งเสียงอืมในลำคอแล้ววางสายไป เจียงซานก็ไม่รอช้า ให้ทิปพนักงานขายที่อยู่ข้างๆ ไปก้อนโต วานให้ช่วยเอารถไปเติมน้ำมันให้เต็มถัง

พอพนักงานขับรถกลับมา เจียงซานก็ขับรถออกไปทันที

แต่ก่อนจะออกรถ เขาพบนัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือเขาไม่มีใบขับขี่

จะใบขับขี่ก็ไม่มี จะบัตรตำรวจก็ไม่ใช่ ขับเข้าไปในใจกลางเมืองแบบนี้มีหวังโดนพี่จราจรหิ้วไปนอนเล่นในห้องขัง 15 วันแน่นอน

ถึงจะเป็นผู้ควบคุมผี แต่กฎหมายบ้านเมืองก็ยังต้องเคารพอยู่

ความจริงคือเขาไม่อยากไปวุ่นวายกับเรื่องจุกจิกพวกนั้น ตอนนี้เขารู้เหตุการณ์ล่วงหน้า สิ่งที่จำเป็นคือการเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับเรื่องผีสาง ไม่ใช่มาเสียเวลากับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้

ดังนั้นเจียงซานจึงตัดสินใจเลียนแบบวิธีการของหยางเจียน ใช้อาณาเขตผีช่วยขับรถ

ตอนนี้ผีหน้าคนตายถูกอักษรผีกดข่มอยู่ การใช้งานทั่วไปแทบไม่มีความเสี่ยงที่ผีจะฟื้นคืนพลังเลย

แม้จะใช้อาณาเขตผีเดินทางไปเลยก็ได้ แต่สำหรับคนรักการขับรถอย่างเขา

โอกาสที่จะได้ซิ่งรถโดยไม่ต้องกลัวชน ไม่ต้องสนความเร็วแบบนี้ คือความบ้าคลั่งในใจที่เขาโหยหามานาน

คิดแล้วก็ทำเลย

เจียงซานที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยสตาร์ทรถอย่างชำนาญ จากนั้นหมอกสีเทาที่มองเห็นไม่ชัดเจนก็เข้าปกคลุมรอบตัวรถ

เท้าเหยียบคันเร่งมิด รถยนต์ส่งเสียงคำรามกึกก้อง

"สะใจ!"

ในเวลานี้ รถยนต์ที่ถูกอาณาเขตผีปกคลุมดูราวกับรถผีสิง มันแซงซ้ายป่ายขวาและเร่งความเร็วบนท้องถนนด้วยวิธีการที่เหนือหลักวิทยาศาสตร์

มองดูหมอกสีเทาที่ลอยอยู่นอกหน้าต่างรถ เจียงซานจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ด้วยความเร็วระดับนี้ไม่ต้องถึงชั่วโมง แค่ยี่สิบนาทีเขาก็ไปถึงคลับเสี่ยวเฉียงได้แล้ว

"อาณาเขตผีนี่มันบั๊กของเกมชัดๆ"

เจียงซานพึมพำในใจ เขาเริ่มทบทวนข้อมูลเกี่ยวกับผีร้ายในความทรงจำ โดยแบ่งประเภทตามความสามารถของผี:

ประเภทกดข่ม : การควบคุมผีประเภทนี้สามารถใช้ต่อต้าน หรือแม้แต่กดดันผีส่วนใหญ่ได้

เช่น เลือดผีของเหยียนลี่ เมื่อฟื้นคืนพลังสมบูรณ์แล้วถึงขั้นช่วยหยางเจียนกดดันทะเลสาบผีในตัวได้

ในความรู้สึกของเจียงซาน ผีประเภทนี้มีหน้าที่เหมือนฝ่ายซัพพอร์ต ควบคุม และเสริมพลัง

ประเภทคำสาป : จุดเด่นของผีประเภทนี้คือมีความเฉพาะเจาะจงสูง กฎการฆ่าน่ากลัวและป้องกันได้ยาก

เหมือนผีเคาะประตู ผีขานชื่อ คนปกติใครจะไปคิดว่าเสียงคือเงื่อนไขสำคัญในการฆ่าคนของผี?

นิยามของเจียงซานคือ แครี่ตัวบาง

ประเภทพันธนาการ/จำกัด : เช่น ผีกอดคน ผีอุดประตู ผีจำกัดขอบเขต หรือการขังคนไว้ในพื้นที่จำกัด นี่มันเมจเลนกลางชัดๆ มีมานาก็โหด ไม่มีมานาก็กาก

แต่พลังโจมตีของผีประเภทนี้ถือว่าไม่รุนแรงมากนัก ไม่ว่าจะต่อคนหรือต่อผี

ยกเว้นพวกผีขอพร ผีผู้คุมกฎ ผีหนังสือพิมพ์ หรือผีเงียบเชียบ ที่มีความพิเศษเฉพาะตัวแล้ว ผู้ควบคุมผีที่มีอาณาเขตผีอย่างเจียงซานและคนส่วนใหญ่มองเห็นตรงกันว่า

ผีประเภทอาณาเขตนี้มีอัตราการเติบโตสูง แถมความคล่องตัวและการเอาตัวรอดยังสูงกว่าสามประเภทแรกมาก

ภายในอาณาเขตผีของตัวเอง ผู้ควบคุมผีก็เปรียบเสมือนพระเจ้าที่ทำได้ทุกอย่าง ซึ่งก็ไม่ได้พูดเกินจริงเลย

เจียงซานสูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ตอนนี้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับผีสองตนในร่างกายของเขายังน้อยเกินไป

อักษรผีที่น่าจะเป็นชิ้นส่วนเดียวกับกระดาษหนังมนุษย์ นอกจากจะมีสติปัญญาแล้ว ยังสามารถพยากรณ์อนาคตได้เองโดยอัตโนมัติ

ตอนอยู่ที่โรงเรียน มันก็ทำนายการมีอยู่ของภาพวาดผีให้เจียงซานรู้มาแล้ว

ไม่เพียงแค่นั้น อักษรผียังมีกฎการฆ่าที่น่าสะพรึงกลัว ขอแค่สัมผัสโดนอักษรผีที่ลุกลามมา ก็จะกระตุ้นกฎการฆ่าทันที

เมื่อผสานเข้ากับอาณาเขตผีของผีหน้าคนตาย อักษรผีก็สามารถปรากฏขึ้นที่ไหนก็ได้ในอาณาเขตผี!

นี่คือไพ่ตายที่ทำให้เจียงซานกล้าเผชิญหน้ากับผู้ควบคุมผีนับสิบคนของคลับเพียงลำพัง!

ไม่ถึงยี่สิบนาที เจียงซานก็มาถึงหน้าคฤหาสน์ของคลับเสี่ยวเฉียง เขารู้ว่าความสามารถของอักษรผียังมีมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทดลอง

เจียงซานคำนวณดูแล้ว ยังมีเวลาอีกพักใหญ่กว่าหยางเจียนจะมาที่คลับเสี่ยวเฉียงครั้งแรก

อาศัยช่วงเวลานี้ เขาต้องศึกษาวิจัยอักษรผีและผีหน้าคนตายให้ละเอียด

แต่ตอนนี้ เขามีภารกิจเดียวเท่านั้น!

ทวงเงิน!

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าคลับ เจียงซานก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศในคลับแปลกไป

ไม่สิ!

ต้องบอกว่าการมาถึงของเขา ทำให้บรรยากาศในคลับกดดันขึ้นทันตาเห็น

เมื่อเห็นหวังเสี่ยวเฉียงยืนทำหน้าเย็นชาอยู่ที่ชั้นสอง เจียงซานก็โบกมือทักทาย

"ผมมาแล้วครับ เงินต้องพร้อมแล้วนะประธานหวัง"

พอได้ยินเจียงซานทวงเงิน สีหน้าของหวังเสี่ยวเฉียงก็ยิ่งมืดครึ้ม เมื่อวานเขาทำอะไรเจียงซานไม่ได้เลยจริงๆ

คนทะเยอทะยานอย่างหวังเสี่ยวเฉียงจะยอมให้คนอื่นมาขี่คอได้ยังไง?

ดังนั้นวันนี้ เขาจึงหาตัวช่วยมา

ชายคนหนึ่งที่ยืนถือแก้วไวน์อยู่ข้างๆ หวังเสี่ยวเฉียงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"สมาชิกเจียงช่างมีฝีมือดีจริงๆ สามารถรีดไถเงินห้าร้อยล้านจากสมาชิกคลับได้ แถมยังเด็ดแขนขาคนอื่นไปอย่างละข้าง สมกับเป็นวีรบุรุษหนุ่มจริงๆ"

เจียงซานเงยหน้ามองตามเสียง

คนที่ยืนพูดอยู่ข้างหวังเสี่ยวเฉียงคือชายวัยกลางคนสวมเสื้อโค้ทตัวใหญ่ ไว้หนวดเครารุงรัง ดูท่าทางไม่ดูแลตัวเอง แต่ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูซกมกนั้น เจียงซานกลับมองเห็นความเย่อหยิ่งทระนงในแววตาของเขา

ชายวัยกลางคนพูดต่อ

"คุณเป็นเด็กใหม่ ได้ยินมาว่าฝีมือไม่เลว พวกคนเก่าคนแก่ในคลับเลยไม่ได้ตั้งกฎรับน้องอะไรกับคุณ แต่เงินของพี่น้องทุกคนต่างก็เอาชีวิตเข้าแลกมา น้องชาย... ผมชื่นชมคุณนะ แต่การทำแบบนี้มันดูจะไร้คุณธรรมไปหน่อยไหม"

พอพูดจบ

สายตาของเหล่าผู้ควบคุมผีในคลับที่มองมายังเจียงซานก็ยิ่งฉายแววไม่เป็นมิตรมากขึ้น

เพราะคำพูดของชายวัยกลางคนนั้นถูกต้องทุกอย่าง

พวกเขาแค่ปากเสียใส่เด็กใหม่นิดหน่อย แต่กลับเกือบโดนเจียงซานฆ่า แถมยังต้องเอาเงินซื้อชีวิตตัวเองอีก

ทำไมต้องทำขนาดนั้น?

"คุณธรรม? ตอนที่คนเจ็ดแปดคนตะโกนว่าจะฆ่าแกงผม ทำไมคุณไม่มาคุยเรื่องคุณธรรมกับผมล่ะ? ตอนนี้หมาโดนตี เจ้าของก็เลยปล่อยหมาตัวที่ใหญ่ที่สุดออกมา พอมีคนหนุนหลังก็เริ่มมาสอนหลักการเหตุผลกันแล้วสินะ? เย่เฝิง... ตัวเองมีน้ำยาแค่ไหนก็หัดประเมินตัวเองไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นคนต่อไปที่จะต้องเอาเงินมาซื้อชีวิตเพราะปากเสีย อาจจะเป็นคุณก็ได้"

เจียงซานตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงซาน สีหน้าของหวังเสี่ยวเฉียงยิ่งเย็นชาลงไปอีก ส่วนเย่เฝิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดมุ่น น้ำเสียงเจือความโกรธเกรี้ยว

"ไอ้หนู ฉันพูดดีๆ ด้วยไม่ชอบใช่ไหม งั้นฉันจะสอนให้แกรู้จักความเป็นคนเอง จะได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน"

"อ้อ เหรอ?"

เจียงซานขำกับคำพูดของเขา ใบหน้าคนตายที่เป็นชายหนุ่มแนบสนิทลงบนหน้าของเขาทันที หมอกสีเทาเหลืองปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในพริบตา

"อาณาเขตผี?" เย่เฝิงที่รู้ข้อมูลของเจียงซานมาบ้างแล้ว พอเห็นหมอกสีเทานี้สีหน้าก็ยังอดเคร่งเครียดไม่ได้

ชุดห่อศพผีบนตัวเขาเริ่มรัดแน่นขึ้นเองโดยอัตโนมัติ แสดงว่าอาณาเขตผีนี้ทำให้ชุดห่อศพผีรู้สึกถึงอันตราย!

เย่เฝิงหรี่ตามองหาเงาร่างของเจียงซานในหมอกสีเทา

ทันใดนั้น!

ท่อนเหล็กที่มีสีแดงฉานน่าสยดสยองก็พุ่งเข้ามาฟาดใส่หัวของเขา!

[จบแล้ว]