บทที่ 1 - ใบหน้าปริศนานอกหน้าต่าง

เมืองต้าชาง

โรงเรียนมัธยมที่สาม

"เฮ้ย พวกนายได้ยินข่าวลือหรือเปล่า โรงเรียนมัธยมข้างๆ เรามีผีอาละวาดด้วยนะ!"

"หา จริงดิ อย่ามาหลอกให้กลัวนะเว้ย"

ในช่วงเวลาพักเบรกของการเรียนภาคค่ำ เจียงซานที่กำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องตกใจของเพื่อนนักเรียนหญิง

"เรื่องจริง! ป้าสะใภ้ฉันบอกว่าตายกันไปหลายสิบศพแล้ว ตอนนี้โรงเรียนนั้นถูกสั่งปิดมาสองวันแล้วด้วย!"

"พอได้แล้ว ฉันกลัวนะ"

"กลัวเหรอ... งั้นคืนนี้ให้ฉันไปส่งที่บ้านไหม พอดีทางเดียวกันเลย"

เจียงซานที่ตอนแรกยังรู้สึกสงสัยใคร่รู้ พอได้ยินประโยคสุดท้ายเขาก็หมดความสนใจทันที

เล่าเรื่องผีเพื่อจะไปส่งสาวกลับบ้าน มุกตื้นๆ แบบนี้เขาเลิกใช้ไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว

"ทางเดียวกันบ้านแกสิ หลี่หนาน บ้านนายอยู่ทางเหนือของเมือง แต่บ้านหวังหยวนหยวนอยู่ทางใต้ แต่งเรื่องมาหลอกสาวแบบนี้ไม่อายบ้างหรือไง"

"ลู่เทา แกไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ อยากมีซีนนักหรือไง"

บรรยากาศที่เคยกลมเกลียวของกลุ่มนักเรียนที่จับกลุ่มคุยกัน แปรเปลี่ยนเป็นการทะเลาะเบาะแว้งในทันที

เจียงซานไม่มีอารมณ์จะดูพวกนั้นเถียงกัน สิ่งที่เขาใส่ใจตอนนี้คือเมื่อไหร่จะเลิกเรียนเสียที เขาจึงก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ

"20:50"

"เฮ้อ โรงเรียนนี้ไม่เห็นนักเรียนเป็นคนหรือไงนะ ให้เรียนเสริมมันทุกห้อง แถมยังลากยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม"

"พี่มืดที่อเมริกายังได้นอนหลับสบายกว่าฉันอีกมั้ง"

หลังจากบ่นพึมพำ เจียงซานที่กำลังเบื่อหน่ายก็มองออกไปนอกหน้าต่าง

หมอกหนาทึบสีเทาบดบังสายตาของเขา แสงไฟตามทางเดินในโรงเรียนส่องสว่างวูบวาบอยู่ท่ามกลางสายหมอก หมอกสีเทาดำดูราวกับกำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่งนอกหน้าต่างจนมองอะไรไม่เห็น

"ค่าฝุ่น PM 2.5 พุ่งทะลุปรอทหรือไง"

ภาพนอกหน้าต่างทำให้เจียงซานรู้สึกหดหู่ใจ ประกอบกับเรื่อง "ผี" ที่หลี่หนานพูดเมื่อครู่

เจียงซานอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงคาบเรียนภาคค่ำเมื่อวานซืน มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาในห้องเรียนเพื่อจัดกิจกรรม "อบรมความปลอดภัย" และได้พูดประโยคหนึ่งไว้

หนึ่ง ผีไม่อาจถูกฆ่าให้ตายได้

สอง สิ่งเดียวที่จัดการผีได้ก็คือผี

สาม ต้องหยั่งรู้กฎของผี

นอกจากนั้นยังพูดพล่ามเรื่องผีแปลกๆ อีกตั้งมากมาย

ถึงแม้คนคนนั้นจะพูดจาดูจริงจังแค่ไหน แต่ในยุคสมัยนี้คงไม่มีใครเชื่อเรื่องผีสางกันแล้ว

แม้ในหัวของเจียงซานจะรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่เขาก็คิดแค่ว่าตัวเองคงเคยอ่านเจอเรื่องสยองขวัญทำนองนี้ในนิยายสักเรื่องมาก่อน

ดังนั้นเพื่อนในห้องจึงทำตัวตามปกติ คิดซะว่าเป็นแค่เรื่องเล่าสยองขวัญขำๆ และตัวเขาเองก็เช่นกัน

"ไร้สาระ โลกนี้จะมีผีได้ยังไง"

"ต่อให้มีผีจริง ความกลัวทั้งหมดก็เกิดจากการที่มีอาวุธไม่หนักพอเท่านั้นแหละ"

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่พอตระหนักถึงแววตาอันแปลกประหลาดของคนคนนั้น เจียงซานก็ยังรู้สึกขนลุกซู่ในใจ

เขาส่ายหน้า พยายามสลัดคำพูดเรื่องผีเหล่านั้นทิ้งไป

นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว เรื่องกฎสยองขวัญพวกนี้เอาไว้หลอกเด็กประถมเถอะ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"ซ่า... ซ่า..."

ทันใดนั้นไฟในห้องเรียนก็หรี่ลง แล้วสว่างวาบขึ้นมาในชั่วพริบตา

"!"

ในจังหวะที่ไฟกะพริบลงนั่นเอง

โดยไม่ทันตั้งตัว เจียงซานเหลือบไปเห็นเงาใบหน้าคนอยู่นอกหน้าต่างตรงโต๊ะข้างหน้า ดวงตาของเขาเบิกโพลง ร่างกายเกร็งเขม็งทันที

เมื่อเพ่งมองให้ชัด มันคือใบหน้าคนที่เน่าเฟะจนถึงที่สุด ผิวซีดเผือกมีเลือดซึม กำลังแนบสนิทอยู่กับกระจก สายตาที่เย็นยะเยือกและไร้ชีวิตชีวาปราศจากอารมณ์ความเป็นมนุษย์กำลังจ้องเขม็งไปที่เพื่อนโต๊ะหน้าของเขา!

เจียงซานรู้สึกหนังหัวชาวาบ หางตาเหลือบไปเห็นอีกด้าน

เขาพบว่าหน้าต่างข้างตัวเขาก็มีใบหน้าคนกำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน!

ความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ทั่วร่าง ความหวาดกลัวขั้นสุดทำให้หัวใจของเจียงซานเต้นรัวราวกับกลองเพล เขาขบกรามแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องไม่ให้หลุดออกมา

"ตัวบ้าอะไรวะนั่น!"

เจียงซานสบถในใจด้วยความโกรธปนตระหนก เล็บจิกเข้าเนื้อแน่น หน้าซีดเผือกขณะดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างแรง ด้วยความกลัวจนร่างกายแข็งทื่อทำให้เขาชนโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด

"โครม!"

เสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ห้องเรียนที่จอแจเงียบกริบลงทันตา เพื่อนร่วมชั้นทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว

"เจียงซาน เป็นอะไรหรือเปล่า รีบนั่งลงสิ เดี๋ยวครูประจำชั้นก็มาแล้ว" เฉินเย่ว์เพื่อนร่วมโต๊ะผู้หญิงของเจียงซานเตือนด้วยความหวังดี

แต่เจียงซานกลับเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น สายตาที่หวาดกลัวของเขาจ้องเขม็งไปที่นอกหน้าต่าง

"ฮ่าๆๆ เจียงซาน นายเห็นผีหรือไง ทำหน้าตื่นซะขนาดนั้น"

"นอกหน้าต่างนั่นมันไม่เห็นจะมีอะไรเลย?"

ลู่เทาที่ตกใจกับเสียงโครมครามเมื่อครู่มองตามสายตาเจียงซานไปด้วยความหงุดหงิด นอกจากหมอกหนาสีเทาแล้ว เขาก็ไม่เห็นอะไรเลย

"เป็นไป... ได้ยังไง..."

ยังไม่ทันที่เจียงซานจะพูดจบ เสียงตะคอกด้วยความโมโหก็ดังมาจากหน้าประตู

"ฉันเพิ่งออกมาจากห้องพักครู อยู่ตรงทางเดินก็ได้ยินเสียงห้องเราดังที่สุด!"

"เจียงซาน! เธอลุกขึ้นมาทำอะไร เพื่อนทั้งห้องเขากำลังตั้งใจเรียนกันเธอไม่เห็นเหรอ ถ้าเธอไม่อยากเรียนก็อย่ามารบกวนคนอื่น!"

เวลานั้นเอง ครูประจำชั้นก็เดินเข้ามาทางประตูหน้า สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังโกรธจัด

เมื่อเห็นว่าครูประจำชั้นกำลังจะระเบิดอารมณ์ เฉินเย่ว์จึงรีบดึงชายเสื้อเจียงซานแล้วลากเขาให้นั่งลง

เจียงซานนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่พูดไม่จา เหงื่อเย็นไหลโซมกาย ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้

เขาขอสาบานเลยว่าเมื่อกี้เขาดูไม่ผิดแน่ นอกหน้าต่างนั่นมันหน้าคนตายชัดๆ!

แต่ทำไมหน้าคนพวกนั้นถึงจู่ๆ ก็หายไป?

หรือว่าเขาจะตาฝาดไปจริงๆ?

เจียงซานหน้าถอดสี เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติให้กลับมาเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ปัง!"

"หลี่หนาน เธอแหกตาดูสิว่าเธอเขียนอะไรลงไป ผีจับยัดหรือไงฮะ?!"

เสียงหนังสือฟาดลงบนโต๊ะหน้าชั้นเรียนทำเอาเจียงซานสะดุ้งโหยง เขาเงยหน้ามองไปตามเสียงทันที

ครูประจำชั้นยังคงตะคอกด้วยความเดือดดาล

"ไอ้โรงเรียนเนี่ย ถ้าเรียนไหวก็เรียน ถ้าเรียนไม่ไหวก็ไสหัวกลับบ้านไป!"

บนกระดานไวท์บอร์ดที่ฉายภาพขึ้นจอ ปรากฏภาพการบ้านของหลี่หนาน

เส้นสายสีดำบิดเบี้ยวและเส้นสีแดงฉานราวกับเลือดประกอบกันขึ้นเป็นตัวอักษรวิปลาส สีแดงเลือดและสีดำทมึนตัดกับกระดาษสีขาวดูราวกับมันสมองที่น่าสยดสยอง

เรียงความแปดร้อยคำ ถูกเขาเปลี่ยนให้กลายเป็นงานศิลปะสยองขวัญไปเสียแล้ว

เพื่อนหลายคนกลั้นขำ พลางเหลือบตามองหลี่หนานที่ก้มหน้างุด

เจียงซานเองก็ไม่เข้าใจ หลี่หนานถึงจะเรียนไม่เก่ง แต่ก็ไม่น่าจะโง่ถึงขนาดทำตัวเหลวไหลอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้

การทำตัวเหลวไหล มันต้องเนียนๆ สิถึงจะเรียกว่าศิลปะ

หลี่หนานเล่นแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรกับจุดตะเกียงในห้องส้วม... รนหาที่ตายชัดๆ

เจียงซานปรายตามอง คิ้วขมวดมุ่น

ไม่รู้ทำไม แวบแรกที่เขาเห็น "อักษรผี" พวกนั้น ในใจกลับรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรง ความหวาดหวั่นผุดขึ้นมาในก้นบึ้งของจิตใจ

เมื่อเห็นหลี่หนานเอาแต่เงียบ ไฟโทสะของครูประจำชั้นก็ยิ่งลุกโชน

"ไสหัวออกไปยืนหน้าห้องจนกว่าจะเลิกเรียน พรุ่งนี้เช้าหกโมงเอาเรียงความมาส่งฉัน ถ้าส่งไม่ได้ก็ไสหัวกลับบ้านไปหาแม่แกซะ!"

เมื่อได้ยินคำสั่งของครูประจำชั้น หลี่หนานที่มีใบหน้าดำคล้ำก็อุ้มหนังสือเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

......

21:30 น.

"แกรก... แกรก..."

ท่ามกลางความเงียบสงบ จู่ๆ ก็มีเสียงบาดหูแว่วมาจากนอกห้องเรียน

มันเหมือนเสียงชอล์กแห้งๆ ขูดขีดลงบนกระดานดำสากๆ ทำให้คนฟังรู้สึกรังเกียจและหงุดหงิดไปถึงขั้วหัวใจ

นักเรียนบางคนอดบ่นพึมพำไม่ได้ "หนวกหูชะมัด"

เจียงซานเองก็ได้ยินเสียงน่ารำคาญนี้เช่นกัน เขาขมวดคิ้วมุ่น

"หลี่หนานเล่นบ้าอะไรอีกวะเนี่ย"

ครูประจำชั้นที่นั่งอยู่บนโพเดียมหน้าห้องตวาดลั่น "ฉันว่าไอ้หมอนี่มันไม่อยากเรียนแล้วจริงๆ!"

เสียงนั้นดังมาจากนอกห้อง และนอกห้องก็มีแค่หลี่หนานคนเดียว

ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ครูประจำชั้นลุกพรวดเปิดประตูหน้าแล้วเดินออกไปอย่างหัวเสีย

ดูจากท่าทางขึงขังแบบนั้น หลี่หนานคงไม่รอดแน่

หลังจากครูประจำชั้นออกไปได้สักพัก เสียงขูดขีดนั่นก็เงียบหายไป

"ทำไมเงียบจัง"

เจียงซานเงี่ยหูฟัง แต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยจากนอกห้อง

เงียบจนน่าขนลุก...

ครูประจำชั้นถึงจะไม่ลงไม้ลงมือ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ด่าสักคำไม่ใช่เหรอ?

เจียงซานเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี เขาเพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักค้าง เพราะเสียงบาดหูนั้นกลับดังขึ้นมาอีกครั้ง!

"แกรก... แกรก..."

"แกรก... แกรก..."

เสียงเขียนหนังสือที่กดดันและยุ่งเหยิงยังคงดังต่อเนื่องด้วยจังหวะเดิม ดูเหมือนจะไม่มีอะไรไปขัดจังหวะมันได้เลย

!

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เจียงซานรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว เพื่อนในห้องบางคนก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าใกล้ประตูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ครูประจำชั้นออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเสียงนี้ยังดังอยู่อีก..."

[จบแล้ว]