บทที่ 6 ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!

บทที่ 6: ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!

"หลินอี้ ทำไมนายไม่ลองประมือกับสองพี่น้อง หลี่เว่ยกั๋ว กับ หลี่เว่ยตง ดูสักหน่อยล่ะ จะได้รู้ว่าฝีมือใครเหนือกว่ากัน"

หากฝีมือของหลี่เว่ยตงและหลี่เว่ยกั๋วเทียบเคียงได้กับระดับของหลินอี้ หลินฮ่าวหรานก็พอใจมากแล้ว

ความแข็งแกร่งระดับนั้นเพียงพอที่จะเป็นบอดี้การ์ดให้เขาได้อย่างเหลือเฟือ

"นายน้อย ด้วยความเคารพครับ พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกผมหรอกครับ ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจจะอวดดี แต่ผมเชื่อว่าลำพังผมคนเดียวก็จัดการพวกเขาทั้งสองคนได้สบายๆ" หลินอี้กล่าวด้วยความมั่นใจ

หลี่เว่ยตงทำท่าจะสวนกลับ แต่หลี่เว่ยกั๋วกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ เป็นสัญญาณให้เงียบไว้

เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนนอกและเพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากอีกฝ่าย จึงไม่อยากทำตัวยโสโอหังต่อหน้าคนเหล่านี้

"พูดไปก็เปล่าประโยชน์ว่าใครเก่งกว่ากัน ฉันเชื่อว่าทั้งหลี่เว่ยกั๋วและหลี่เว่ยตงต่างก็มีฝีมือพอตัว เอาอย่างนี้ดีกว่า หลินอี้ นายลองสู้กับหลี่เว่ยกั๋วก่อน ของจริงย่อมพิสูจน์ได้ในสนามประลอง" หลินฮ่าวหรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

พูดจบ หลินฮ่าวหรานก็หันไปถามหลี่เว่ยกั๋ว "นายมั่นใจไหม?"

"นายน้อย ผมมั่นใจครับ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!" หลี่เว่ยกั๋วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ถ้าอย่างนั้น ก็เริ่มได้เลย!"

หลินฮ่าวหรานเองก็เต็มไปด้วยความคาดหวังในตัวพวกเขา

ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนจะเดินออกไปที่ลานกว้างหน้าอาคารที่พักและยืนเผชิญหน้ากัน

หลินอี้ตั้งท่าเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาปราดเปรียว ฝีเท้าคล่องแคล่ว เขาพุ่งเข้าใส่หลี่เว่ยกั๋วราวกับเสือดาว หวังจะกดดันคู่ต่อสู้ด้วยความเร็วและความคล่องตัว

ทว่า เมื่อเผชิญกับการบุกอันดุดันของหลินอี้ หลี่เว่ยกั๋วกลับดูสงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ

เขาไม่รีบร้อนที่จะสวนกลับ แต่ยืนปักหลักมั่นคงดั่งหินผา สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหลินอี้

ทุกครั้งที่หลินอี้พยายามเข้าประชิดตัว หลี่เว่ยกั๋วสามารถป้องกันได้ด้วยพละกำลังและมุมที่พอเหมาะพอเจาะเสมอ ทำให้การโจมตีของหลินอี้เหมือนชกใส่นุ่น ไร้ซึ่งผลใดๆ

เมื่อเวลาผ่านไป หลินอี้เริ่มตระหนักว่าความเร็วและความคล่องตัวที่เคยเป็นจุดเด่นของเขา ดูจะไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เว่ยกั๋ว

ในทางกลับกัน หลี่เว่ยกั๋วเริ่มค่อยๆ เพิ่มแรงกดดัน ทุกกระบวนท่าของเขาเปี่ยมไปด้วยพลังและชั้นเชิง บีบให้หลินอี้ต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุด ในช่วงจังหวะการแลกหมัดที่ดุเดือด หลี่เว่ยกั๋วมองเห็นช่องโหว่เล็กๆ ของหลินอี้

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน ร่างทะยานราวกับเสือร้ายลงจากภูเขา ปล่อยหมัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของหลินอี้

หมัดนี้ทั้งรุนแรงและรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ แม้หลินอี้จะพยายามป้องกันอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยังถูกแรงกระแทกจนเซถอยหลังแทบเสียหลัก

ฉวยโอกาสนี้ หลี่เว่ยกั๋วตามซ้ำอย่างรวดเร็ว ปล่อยชุดหมัดและเท้าเข้าใส่หลินอี้ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำกะทันหัน

แม้หลินอี้จะพยายามต้านทานอย่างต่อเนื่อง แต่ภายใต้การบุกที่ถาโถมดั่งคลื่นยักษ์ของหลี่เว่ยกั๋ว ท้ายที่สุดเขาก็หมดแรงต้านทาน และถูกหมัดหนักเสยเข้าที่หน้าท้องจนโซเซล้มลงกองกับพื้น

"ขอบคุณที่ออมมือ!" หลี่เว่ยกั๋วประสานมือคารวะแบบจอมยุทธ์

หลินอี้มีสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งกุมท้องแน่น อีกข้างยันกายค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บใจ เห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากการประลองเมื่อครู่ไม่น้อย

"ผมแพ้แล้ว"

หลินเอ๋อร์ หลินซาน และหลินซื่อ ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ต่างมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขารู้ฝีมือของหลินอี้ดีที่สุด ในบรรดาสี่คนนี้ หลินอี้ได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดมาโดยตลอด

แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างยิ่ง

ถ้าแม้แต่หลินอี้ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่เว่ยกั๋ว แล้วพวกเขาจะมีโอกาสชนะได้อย่างไร?

"แปะ แปะ แปะ!" จู่ๆ หลินฮ่าวหรานก็ปรบมือขึ้น รอยยิ้มพึงพอใจฉายชัดบนใบหน้า

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ! เว่ยกั๋ว การแสดงของนายน่าประทับใจมาก มันเหนือกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก!" เขาหัวเราะร่า เอ่ยชมหลี่เว่ยกั๋วไม่ขาดปาก

ฝีมือของหลี่เว่ยกั๋วทำให้เขาพอใจมากจริงๆ

เดิมที หลินฮ่าวหรานคงพอใจแล้วถ้าฝีมือของหลี่เว่ยกั๋วแค่ใกล้เคียงกับหลินอี้

แต่ขณะที่ดูการต่อสู้ หลินฮ่าวหรานสังเกตเห็นว่าจริงๆ แล้วหลี่เว่ยกั๋วยังไม่ได้เอาจริง และไม่ได้เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกในช่วงแรก

หลี่เว่ยกั๋วช่างเป็นคนรู้จักวางตัว การเน้นตั้งรับในช่วงต้นก็เพื่อรักษาหน้าหลินอี้ ไม่ให้แพ้หมดรูปจนเกินไป

ไม่จำเป็นต้องประลองต่อแล้ว หลินฮ่าวหรานรู้ฝีมือของหลี่เว่ยกั๋วแล้ว และฝีมือของหลี่เว่ยตงย่อมเหนือกว่าหลี่เว่ยกั๋วแน่นอน เรื่องนี้น่าจะเป็นความจริง เพราะหลี่เว่ยกั๋วได้ยอมรับกลายๆ ไปแล้วก่อนหน้านี้

"หลินอี้ ดูเหมือนนายจะบาดเจ็บนิดหน่อยจากการประลองเมื่อกี้ พักรักษาตัวอยู่ที่หอพักสักวันสองวันเถอะ หลินเอ๋อร์ หลินซาน หลินซื่อ พวกนายอยู่ที่โรงงานคอยดูแลงาน ฉันต้องกลับเข้าเมือง พวกนายต้องจับตาดูโรงงานปูนซีเมนต์หัวเฟิงให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะเล่นงานพวกนาย!" หลินฮ่าวหรานสั่งการทั้งสี่คน

"นายน้อย นายท่านสั่งให้พวกเราคุ้มครองความปลอดภัยของท่าน พวกเราจะไม่ตามท่านไปได้ยังไงครับ?" หลินเอ๋อร์และคนอื่นๆ เริ่มร้อนรน

พวกเขาได้รับมอบหมายให้ดูแลความปลอดภัยของหลินฮ่าวหราน รวมถึงคอยส่งข่าวให้นายน้อยใหญ่ 'หลินฮ่าวหนิง' ถ้าคลาดสายตาจากนายน้อยเล็ก แล้วพวกเขาจะทำหน้าที่นกสองหัวต่อไปได้อย่างไร?

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ ฉันจะอธิบายกับพ่อเอง ส่วนเรื่องความปลอดภัย มีหลี่เว่ยกั๋วกับน้องชายอยู่ด้วย ฉันวางใจมาก" หลินฮ่าวหรานตัดบท

หลินเอ๋อร์และคนอื่นๆ อยากจะแย้งต่อ แต่หลินฮ่าวหรานไม่เปิดโอกาสให้ เขาพูดต่อทันที "พวกนายกลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันจะขับรถกลับแล้ว จำคำฉันไว้ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่โรงงานปูนซีเมนต์หัวเฟิง ฉันเอาเรื่องพวกนายแน่!"

พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เขาต้องกลับไปเก็บของที่ห้องพัก แล้วขับรถออกจากหยวนหลงกลับไปที่เกาลูน

สองพี่น้องหลี่เว่ยกั๋วและหลี่เว่ยตงเดินตามหลังเขาไปอย่างรู้งาน

ในขณะเดียวกัน หลินอี้และพวกที่เหลือได้แต่ยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"หลินอี้ เราจะทำยังไงดี?" หลินเอ๋อร์ถาม

"ดูเหมือนเราคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้นายท่านทราบก่อน เผ่านายน้อยเป็นอะไรไป พวกเราจะพลอยโดนหางเลขไปด้วย อีกอย่าง หลินเอ๋อร์ อย่าลืมโทรหานายน้อยใหญ่ รายงานเรื่องราวและสถานการณ์ของนายน้อยเล็กในช่วงสองสามวันนี้ให้ละเอียด ท่านจะได้รู้ความเคลื่อนไหว" หลินอี้กล่าวพร้อมถอนหายใจพลางลูบท้องที่ยังเจ็บอยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนปัญญา

เจตนาที่แท้จริงของพวกเขาอาจไม่ได้สวยหรูนัก แต่ในสถานการณ์นี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น

ในเมื่อเลือกรับใช้นายน้อยใหญ่แล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด

ส่วนนายน้อยเล็ก พวกเขาคงต้องขอโทษด้วย ใครใช้ให้อนาคตของเขาไม่สดใสเท่านายน้อยใหญ่ล่ะ!

"ดูท่าคงมีแต่วิธีนี้แหละ พูดตามตรงนะ นายน้อยเล็กแทบไม่มีโอกาสชนะในการชิงตำแหน่งทายาทเลย ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่านายน้อยใหญ่จะกังวลอะไรนักหนา" หลินซื่อส่ายหัว น้ำเสียงแฝงความไม่เข้าใจและจนใจ

"นั่นสิ นายน้อยใหญ่ระวังตัวเกินเหตุไปแล้ว!" หลินซานเห็นด้วยกับหลินซื่อเต็มประตู

"พอได้แล้ว เลิกคุยกันได้แล้ว ระวังหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง นายน้อยใหญ่ย่อมมีสายตายาวไกลของท่าน สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือหุบปากให้สนิท อย่าให้นายน้อยเล็กระแคะระคายเรื่องของพวกเรา ฉันจะโทรหานายท่านเดี๋ยวนี้ พวกนายแยกย้ายไปทำงานเถอะ" หลินอี้ยุติการสนทนา