บทที่ 6: รังยุงไฟ

บทที่ 6: รังยุงไฟ

"นี่... นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

ที่บริเวณชายขอบของสวนเห็ด ปูจิจำนวน 120 ตัวยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงกัน 6 แถวอย่างเป็นระเบียบ

ปูจิป้อมปืน 40 ตัว: [กักเก็บเวท ระดับ 4] + [ปืนใหญ่เห็ด ระดับ 6] + [แม่นยำ ระดับ 4]

ปูจิสไลม์ 40 ตัว: [กักเก็บเวท ระดับ 4] + [ปืนใหญ่เห็ด ระดับ 6] + [สไลม์ย่อยสลาย ระดับ 3]

ปูจิภาพหลอน 20 ตัว: [สปอร์หลอนประสาท ระดับ 4] + [เปลือกแข็งไคติน ระดับ 4]

ปูจิวัวม้า 20 ตัว: [ถุงเก็บของ ระดับ 4] + [รัดตรึง ระดับ 3]

นี่คือการจัดทัพสำหรับทีมสำรวจที่ 14 ของหลินจวิน

ไม่ใช่ว่าหลินจวินไม่อยากยัดเยียดสกิลทั้งหมดลงไปในปูจิตัวเดียว แต่ยิ่งปูจิมีสกิลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องใช้มานาและเวลาในการสร้างมากขึ้นเท่านั้น

อัตราการใช้ทรัพยากรที่เพิ่มขึ้นนั้นเป็นแบบทวีคูณ ดังนั้นการจำกัดสกิลไว้ไม่เกินสี่อย่างจึงเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าและใช้งานได้จริงที่สุด

"เผ่าปูจิมีหลายประเภทขนาดนี้เลยเหรอ!"

อินอันนารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าปูจิจะมีสายพันธุ์ย่อยมากมายขนาดนี้

บางตัวมีหมวกเห็ดรูปร่างเหมือนหม้อ

บางตัวสวมเกราะทั้งตัว แต่ต่างจากปูจิเหมืองแร่ในโซนขุดเจาะตรงที่เปลือกของพวกมันมีรูพรุนมากกว่า

แถมบางตัวยังมีหนวดอีกด้วย!

โอ้ เยี่ยมไปเลย ถ้าเธอมีหนวดบ้าง ก็คงไม่ต้องเอาผลึกเวทมนตร์มาผูกไว้บนหัวแบบนี้...

"หลินจวิน นายบอกว่าพวกนี้คือทีมสำรวจ พวกเขาจะไปทำอะไรกันน่ะ?"

"ที่นี่คือเมืองใต้ดิน ก็ต้องไปล่ามอนสเตอร์สิ"

"สะ... ไส้เดือนดินเหรอ?"

สายตาของอินอันนาเหมือนจะบอกว่า "ถ้าเป็นไส้เดือนดิน ฉันไม่ไปด้วยนะ"

เธอไม่คิดจริงๆ ว่าไส้เดือนดินจะเป็นสิ่งที่เอาชนะได้ด้วยจำนวนปูจิที่มากกว่า

"บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ไส้เดือนดิน รอบนี้เป้าหมายคือยุงไฟ ปรสิตพวกนั้นที่ชอบบินเข้ามาในสวนเห็ด ผลิตอะไรเองก็ไม่ได้ วันๆ เอาแต่ปล้นชาวบ้านกิน! คราวนี้เราจะไปกวาดล้างรังของพวกมันให้สิ้นซาก!"

หลินจวินเองก็เอือมระอาเต็มทีกับการถูกก่อนกวนจากฟากฟ้าอยู่เนืองๆ เขาหารังเก่าของยุงไฟเจอตั้งนานแล้ว ที่ยังไม่กำจัดพวกมันก่อนหน้านี้ก็เพื่อเก็บไว้ฟาร์มสกิล 'ต้านทานความร้อน' ให้ยั่งยืน

ตอนนี้ สกิลต้านทานความร้อนอยู่ที่ระดับ 6 แล้ว การกวาดล้างยุงไฟรวดเดียวน่าจะทำให้ระดับเพิ่มเป็น 7 ซึ่งก็เพียงพอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แผนการหนีที่เขาวางไว้ได้เปลี่ยนไปใช้อินอันนาในการล่าไส้เดือนดิน แทนที่จะต้องแอบย่องผ่านปีศาจเพลิง ดังนั้นจึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะเก็บแมลงน่ารำคาญพวกนี้ไว้อีก

ปล่อยให้พวกมันทำหน้าที่สุดท้าย ด้วยการเป็นหินลองมีดให้กับทีมของเขาเถอะ

"อินอันนา เธอตามมาตรงกลางขบวน แล้วฟังคำสั่งฉัน"

"เข้าใจแล้วๆ"

อินอันนาโล่งอกเมื่อได้ยินว่าจะไปสู้กับยุง

เธอรู้จักยุงไฟ เลเวลเฉลี่ยของพวกมันอยู่ที่ 20 และรูปแบบการโจมตีก็ตรงไปตรงมา ไม่ยากที่จะรับมือ

ส่วนที่น่ารำคาญคือพวกมันบินได้และมีสกิลหลบหลีก ทำให้โจมตีโดนยาก แถมยังชอบโผล่มาเป็นฝูง

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน ต่อให้เวทมนตร์ของเธอจะเอาชนะไม่ได้ แต่การเอาตัวรอดก็คงไม่ใช่ปัญหา

จะว่าไป นี่ก็ถือเป็นสงครามย่อมๆ ได้เหมือนกัน แม้จะเป็นสงครามระหว่างมอนสเตอร์ก็เถอะ

ตาแก่ที่บ้านไม่เคยอนุญาตให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการผจญภัยทางทหารหรือเรื่องทำนองนี้เลย พอได้มาเจอด้วยตัวเองครั้งแรก เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้!

ทว่า ทีมปูจิเหล่านี้ช่างเป็นระเบียบและเดินทัพอย่างพร้อมเพรียงเสียจนแม้แต่กองทัพจริงๆ ก็ยังเทียบไม่ได้

เป็นเพราะหลินจวินเป็นคนควบคุมพวกมันทั้งหมดเลยหรือเปล่านะ?

— — — —

นั่นคือเหตุผลที่แท้จริง

ด้วยสกิลอย่าง 'การควบคุมบริวาร', 'เครือข่ายเส้นใย', และ 'ผสานจิต' ทำให้หลินจวินสามารถควบคุมปูจิเหล่านี้ได้เหมือนกับการเล่นเกมวางแผนการรบแบบเรียลไทม์ (RTS) แม้ว่าจะต้องใช้พลังจิตมากกว่าปกติก็ตาม

และด้วยการอาศัยความได้เปรียบจากการสั่งการที่เป็นเอกภาพนี้เอง ที่ทำให้เขาสามารถยืนหยัดอยู่ในเมืองใต้ดินได้ด้วยปูจิที่มีค่าสถานะทุกอย่างแค่ 1

ท้ายที่สุดแล้ว การใช้กลยุทธ์อย่างการล่อศัตรูเข้าไปในดงกับดัก หรือการหลอกล่อกลุ่มมอนสเตอร์ที่แทบไม่มีสติปัญญา ก็นับว่าเป็นการโจมตีที่เหนือชั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แทคติกอะไร สิ่งที่เรียกว่าแทคติกจำเป็นก็ต่อเมื่อต้องการเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เมื่อเทียบกับยุงไฟแล้ว...

เขาต่างหากคือผู้แข็งแกร่ง!

แค่กดปุ่ม F1-F3 แล้วบุกเข้าไปเลยไม่สะใจกว่าหรือ?

แถมเขายังถือโอกาสโชว์พาวเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับยัยตัวเล็กสีชมพูที่เพิ่งเข้าร่วมทีมได้อีกด้วย

— — — —

'โซนลึก' ของเมืองใต้ดิน หมายถึงพื้นที่ทั่วไปตั้งแต่ชั้นที่ 10 ลงไป เพราะจากตรงนี้ไปจะไม่มีเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างชั้นอย่างชัดเจนอีกแล้ว

โซนลึกทั้งหมดเต็มไปด้วยเส้นทางสามมิติที่ซับซ้อนไขว้กันไปมานับไม่ถ้วน ซึ่งเชื่อมต่อโพรงถ้ำขนาดใหญ่เข้าด้วยกัน เหมือนกับที่รังของยุงไฟและสวนเห็ดของหลินจวินถูกเชื่อมต่อด้วยทางเดินที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าห้าสิบเมตร

ระหว่างรอยแตกของหินตลอดทาง มีเห็ดขึ้นกระจัดกระจายอย่างเงียบเชียบ เห็ดเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นทั้งดวงตาและสถานีถ่ายทอดสัญญาณ ช่วยให้หลินจวินขยาย 'เครือข่ายเส้นใย' ออกไปไกลกว่าขอบเขตของสวนเห็ด

เครือข่ายเส้นใยช่วยให้หลินจวินสามารถสั่งการกองทัพปูจิในรูปแบบกึ่งอัตโนมัติได้

มิฉะนั้น หากต้องควบคุมด้วยตัวเองผ่านสกิล 'การควบคุมบริวาร' เพียงอย่างเดียว มันจะกินแรงเขามากกว่านี้มาก

ขาสั้นๆ ของปูจิส่งเสียง "ปูจิ ปูจิ" ขณะย่ำไปบนพื้น เสียงสะท้อนก้องไปในทางเดิน สามร้อยเมตรข้างหน้า จู่ๆ จุดแสงสีแดงเข้มหลายจุดก็ปรากฏขึ้น เมื่อยุงไฟไม่กี่ตัวสังเกตเห็นทีมสำรวจ

"คมมีดน้ำแข็ง!"

คมมีดน้ำแข็งยาวสองเมตรพุ่งออกไป แต่มันพลาดเป้าไปไกลโข ยุงไฟพวกนั้นไม่ได้ใช้สกิลหลบหลีกด้วยซ้ำ และมีดน้ำแข็งก็พุ่งไปปักเข้ากับผนังหินด้านบน

"ยัยมือใหม่ อย่าเปลืองมานา"

"อะ... จริงด้วย ขอโทษที"

อินอันนาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเหล่าปูจิรอบตัวยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคงตามจังหวะเดิม ไม่มีการหยุดชะงักเพียงเพราะยุงไฟโผล่ออกมา

และยุงไฟไม่กี่ตัวนั้นก็ไม่ได้เข้ามาใกล้ แต่เลือกที่จะบินหนีเมื่อทีมสำรวจเข้าใกล้พวกมันมากขึ้น ก่อนจะบินหายลับไปในที่สุด

อินอันนามองดูยุงไฟที่หายไปจากสายตาแล้วถามด้วยความกังวล "พวกมันจะกลับไปรายงานหรือเปล่า?"

"แน่นอน พวกมันต้องรายงานอยู่แล้ว"

"ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ที่มีสติปัญญาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ไหน พวกมันก็ยังมีสัญชาตญาณในการปกป้องรัง ฉันคาดว่าเดี๋ยวเราคงได้เจอกับฝูงยุงไฟเร็วๆ นี้แหละ"

อินอันนาอยากจะสวนกลับไปจริงๆ ว่า "นายเองก็เป็นมอนสเตอร์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ...?"

"แล้วทำไมนายถึงปล่อยพวกมันไปล่ะ?"

ก็เพราะมันไกลเกินกว่าจะยิงโดนไงล่ะ

"แน่นอนว่าเพื่อกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากในรวดเดียวไงล่ะ"

— — — —

ภายใต้โดมถ้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ ยุงไฟนับร้อยบินวนขึ้นลงรอบสระน้ำขนาดใหญ่ตรงกลาง ส่งเสียงหึ่งๆ ดังจนแก้วหูแทบแตก

ยุงไฟพวกนี้ต้องการบ่อน้ำที่มีอุณหภูมิสูง คล้ายกับน้ำพุร้อน เพื่อการขยายพันธุ์ ช่วงชีวิตในวัยตัวอ่อนทั้งหมดของพวกมันจะอยู่ในสระน้ำ รอคอยการป้อนอาหารจากตัวเต็มวัย ดังนั้น หากสระน้ำนี้ถูกทำลาย ยุงไฟในบริเวณนี้ก็จะสูญพันธุ์ไปโดยปริยาย

ธรรมชาติของยุงไฟจึงต้องปกป้องรังของพวกมันอย่างสุดชีวิต

ดังนั้น เมื่ออินอันนาเดินตามปูจิมาจนสุดทางเดิน ต่อมเรืองแสงที่ส่วนท้องของยุงไฟทุกตัวจึงสว่างวาบขึ้นเป็นสีส้ม สัญญาณเตือนภัยอันตราย

ยุงไฟหลายตัวที่อยู่ใกล้เคียงเป็นกลุ่มแรกที่กระพือปีกบินตรงเข้ามา

"วิชางูน้ำ!"

เป็นอินอันนาอีกครั้ง เมื่อเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่บินได้ เธออดไม่ได้ที่จะร่ายเวทออกไปก่อน

ยังดีกว่าครั้งที่แล้ว อย่างน้อยเธอก็รู้จักเลือกใช้วิชางูน้ำที่พอจะควบคุมทิศทางได้บ้าง แทนที่จะเป็นมีดน้ำแข็งที่พุ่งไปทื่อๆ แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่

โชคร้ายที่เป้าหมายคือยุงไฟที่มีสกิลหลบหลีก งูน้ำเฉี่ยวโดนยุงไฟตัวหนึ่งไปนิดเดียว มันร่วงตกลงมาเพียงไม่กี่เมตรก่อนจะทรงตัวบินต่อได้

หลินจวินส่ายหัวเมื่อเห็นภาพนั้น

"เฮ้อ มือใหม่หนอมือใหม่"