บทที่ 12 กำเนิดพลังปราณและโลหิต เข้าสู่ระดับเริ่มต้นของวิชาหมัด

บทที่ 12 กำเนิดพลังปราณและโลหิต เข้าสู่ระดับเริ่มต้นของวิชาหมัด

แปะ! แปะ! แปะ!

โจวซิงที่อยู่ข้างๆ ปรบมือ

"ศิษย์พี่โจว!" เจียงหนิงเผยรอยยิ้ม

โจวซิงก็ยิ้มกว้างเช่นกัน "ศิษย์น้องเจียงมีความสามารถในการเรียนรู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ วันนี้เพิ่งจะเริ่มฝึก วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ก็ดูเป็นรูปเป็นร่างแล้ว"

เจียงหนิงยิ้มเล็กน้อย "ศิษย์พี่โจวชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงแค่มีความทรงจำดีมาแต่กำเนิด สามารถจดจำได้ในครั้งเดียว เป็นเพียงการเลียนแบบได้แค่เปลือกนอกเท่านั้น!"

"อย่างนี้นี่เอง ไม่อย่างนั้นคงทำให้ข้าท้อใจแย่!" โจวซิงพยักหน้า ยิ้มอย่างอ่อนโยน คำตอบของเจียงหนิงไม่ได้เกินความคาดหมายของเขา

เข้าสำนักวันแรกก็สามารถร่ายรำวิชาหมัดที่เป็นมาตรฐานเช่นนี้ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในเรื่องนี้ก็คือความทรงจำและความสามารถในการเรียนรู้เลียนแบบ

นี่ไม่เกี่ยวกับพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์เลย

ต่อให้มีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด มีความเข้าใจลึกซึ้งเพียงใด ก็ต้องจดจำวิชาหมัดและการเคลื่อนไหวรวมถึงเคล็ดการหายใจให้ได้ก่อน จึงจะสามารถแสดงพรสวรรค์และความเข้าใจของตนเองออกมาได้

ดังนั้นการแสดงออกของเจียงหนิงในวันนี้ ในสายตาของเขาแล้วเป็นเพียงการพิสูจน์ว่าความทรงจำและความสามารถในการเรียนรู้ของเขานั้นสูงส่งอย่างยิ่ง สูงกว่าคนธรรมดาทั่วไปมาก แต่ก็ไม่ได้พิสูจน์สิ่งอื่นใด

จากนั้นโจวซิงก็เอ่ยขึ้นอีก "แต่ถึงกระนั้น พรสวรรค์ของศิษย์น้องเจียงก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว! อย่างน้อยจุดเริ่มต้นของศิษย์น้องเจียงก็สูงกว่าคนธรรมดามาก!"

สีหน้าของโจวซิงพลันเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งใจเล็กน้อย "ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นข้าเพียงแค่จะท่องจำเคล็ดวิชาในตำราหมัดห้าสรรพสัตว์ ก็ใช้เวลาท่องถึงสามวันสามคืน! อิจฉาพรสวรรค์ของศิษย์น้องเจียงจริงๆ!"

เจียงหนิงยิ้ม

โจวซิงพูดต่อ "ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ข้าต้องกลับแล้ว! ศิษย์น้องเจียงฝึกหมัดอย่าได้ใจร้อนจนเกินไป อย่าให้ร่างกายต้องทรุดโทรม"

เจียงหนิงพยักหน้า "ขอบคุณศิษย์พี่โจวที่เป็นห่วง ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!"

ก่อนจะจากไป โจวซิงก็เอ่ยขึ้นอีกประโยค "ศิษย์น้องเจียง ผลของโสมป่าเป็นที่น่าพอใจหรือไม่?"

"พอใจขอรับ!" เจียงหนิงพยักหน้า

"พอใจก็ดีแล้ว!" โจวซิงยิ้ม แล้วก็เดินออกไปนอกสำนัก

เมื่อมาถึงนอกสำนัก รถม้าคันหนึ่งก็รออยู่ที่ประตูมานานแล้ว

"คุณชาย วันนี้ทำไมถึงอยู่ในสำนักนานขนาดนี้ขอรับ?" ชายในชุดสีดำรัดกุมที่เอวเหน็บดาบยาวเล่มหนึ่งเอ่ยขึ้น

โจวซิงเผยรอยยิ้มที่เป็นนิสัย "เห็นศิษย์คนหนึ่งที่เพิ่งเข้าร่วมสำนักและมีพรสวรรค์อยู่บ้าง ก็เลยอยู่นานหน่อย"

"ถ้าอย่างนั้นคุณชายมีความตั้งใจจะชักชวนเขารึขอรับ?" ชายชุดดำเอ่ยถาม

โจวซิงส่ายหน้า "ธุรกิจของตระกูลข้าแม้จะต้องการคนฝีมือดี แต่ก็ยอมขาดแคลนดีกว่าได้ของไม่ดี รอให้เขาสามารถเป็นศิษย์ที่แท้จริงของสำนักได้ก่อนค่อยว่ากัน การที่ไม่ได้เป็นศิษย์ที่แท้จริงของสำนัก คนที่มาจากครอบครัวธรรมดาการจะเข้าสู่ระดับชั้นวรยุทธ์นั้นไม่ง่ายเลย!"

"คุณชายไม่ได้บอกหรือขอรับว่าเขามีพรสวรรค์อยู่บ้าง? หรือว่าเขาจะไม่สามารถผ่านการทดสอบได้?" ชายชุดดำถาม

"พูดยาก ดูจากท่าทีการฝึกหมัดของเขาเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าอาศัยความทรงจำที่โดดเด่น คิดจะฝึกทั้งห้ากระบวนท่าพร้อมกัน หากเขาไม่สามารถตื่นรู้ถึงความยากลำบากในเรื่องนี้ได้โดยเร็ว โอกาสที่จะล้มเหลวมีมากกว่าเก้าสิบห้าส่วน!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นทำไมคุณชายไม่เอ่ยปากชี้แนะเขาสักหน่อยล่ะขอรับ?"

โจวซิงส่ายหน้า "คนอื่นก็มีชะตาชีวิตของคนอื่น ไม่จำเป็นต้องไปแทรกแซง! จะเป็นการสร้างความรำคาญใจและความเกลียดชังโดยเปล่าประโยชน์!"

...

ภายในสำนัก

เจียงหนิงเลียนแบบท่า "กวางพัก" ที่บันทึกไว้ในตำรา หายใจสามสั้นหนึ่งยาว ฟื้นฟูพละกำลังอย่างเงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อฤทธิ์ยาของโสมป่าในร่างกายยังคงออกฤทธิ์ต่อไป เขาก็รู้สึกว่าพลังงานและพละกำลังกลับมาเปี่ยมล้นอีกครั้ง

จากนั้น เขาก็เริ่มฝึกหมัดต่อไป

มีแผงหน้าจออยู่ ทุกครั้งที่ฝึกหมัดจนจบรอบ ค่าประสบการณ์ก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม

และสิบแต้มค่าประสบการณ์ ก็จะทำให้วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์เข้าสู่ระดับเริ่มต้นได้

เป้าหมายนี้อยู่ตรงหน้า และอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทำให้เจียงหนิงเต็มไปด้วยแรงผลักดัน

【ค่าประสบการณ์วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ +1】

หลังจากฝึกหมัดจบอีกหนึ่งรอบ เจียงหนิงก็พักอีกครึ่งเค่อ (ประมาณ 7-8 นาที) เพื่อให้ฤทธิ์ยาที่เหลืออยู่ในร่างกายค่อยๆ ออกฤทธิ์

จนกระทั่งพละกำลังและพลังงานฟื้นฟูกลับมา เขาก็เริ่มฝึกหมัดครั้งต่อไป

【ค่าประสบการณ์วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ +1】

【ทักษะ】: วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ (ยังไม่เข้าสู่ระดับเริ่มต้น 6/10)

"ยังต้องการอีกสี่รอบ!" เมื่อมองดูค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนแผงหน้าจอ ในใจของเจียงหนิงก็ยิ่งตื่นเต้น

เจียงหนิงพักอีกครึ่งชั่วยามเต็มๆ ตอนนี้ ดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ลับขอบฟ้าแล้ว

ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน เขาร่ายรำวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์อย่างสมบูรณ์อีกครั้งตั้งแต่ต้นจนจบ

ตามภาพความทรงจำในสมอง เขาปรับแก้ท่าทางของตนเองให้เข้ากับวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ที่หวังจิ้นสาธิตให้ดูเมื่อก่อนหน้านี้ พยายามให้แนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้

ค่อยๆ เจียงหนิงร่ายรำหมัดได้เร็วขึ้นเรื่อยๆ หมัดที่เหวี่ยงออกไปทำให้แขนเสื้อสะบัด เกิดเสียงดังพึ่บพั่บในอากาศ

วิชาหมัดของเขาก็ยิ่งร่ายรำได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งเก็บหมัด

เฮ้อ——

เขาเปล่งเสียงออกมาด้วยความสะใจ

ในชั่วพริบตา

ร่างกายที่ถึงขีดจำกัดรู้สึกราวกับว่ามีพลังปราณและโลหิตสายหนึ่งปะทุออกมาจากหน้าอก เดิมทีที่กำลังจะหมดแรง ตอนนี้กลับเหมือนได้รับการรดด้วยน้ำทิพย์ พละกำลังฟื้นฟูกลับมาเล็กน้อยในทันที

【ค่าประสบการณ์วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ +4】

สี่แต้มค่าประสบการณ์?

เจียงหนิงตกใจในใจ

จากนั้น ความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดโดยการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเขา ตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่เหมือนจะมีแต่ก็ไม่มีก่อกำเนิดขึ้นมาจากเลือดของเขา

"นี่มัน!!"

เขาเบิกตากว้าง

อาบท่ามกลางแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ เจียงหนิงมีแววตาสว่างไสว เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากระแสความอบอุ่นนี้กำลังไหลเวียนไปทั่วร่างกายด้วยตัวเอง ที่ใดที่มันไหลผ่านไปก็เหมือนกับได้อาบน้ำพุร้อน สบายอย่างยิ่ง

"หรือว่านี่คือพลังปราณและโลหิตที่บันทึกไว้ในตำรา?" เขาถามตัวเองในใจ

"ตามที่บันทึกไว้ในตำรา การฝึกจนเกิดพลังปราณและโลหิตสายแรกขึ้นมาได้ หมายถึงการได้สัมผัสกับรากฐานของวรยุทธ์แล้ว การเสริมสร้างพลังปราณและโลหิต ทำให้พลังปราณและโลหิตสามารถเสริมกำลังได้ทั่วทั้งร่าง นี่คือเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการเข้าสู่ระดับชั้นวรยุทธ์"

เขาหลับตาลง สัมผัสกระแสความอบอุ่นนี้ที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างต่อเนื่อง ที่ใดที่มันไหลผ่านไป พละกำลังก็บังเกิดขึ้นเอง

"ความรู้สึกนี้! ความรู้สึกนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว!"

สีหน้าของเขาอดที่จะเคลิบเคลิ้มไม่ได้

ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมในชาติก่อนถึงมีคนมากมายหลงใหลในการออกกำลังกาย ความสุขจากการที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นนั้นช่างน่าหลงใหลและเคลิบเคลิ้มจริงๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความสุขจากการฝึกยุทธ์อย่างแท้จริง ความสุขจากการที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นนี้ชัดเจนกว่าการออกกำลังกายใดๆ ในชาติก่อนมากนัก

【ทักษะ】: วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ (เริ่มต้น 0/100)

เมื่อมองดูแผงหน้าจอของตัวเอง ตอนนี้เจียงหนิงอยากจะฝึกหมัดอีกสักรอบเพื่อระบายความสะใจ แต่เขาก็เข้าใจว่าร่างกายในตอนนี้ไม่สามารถรองรับการฝึกหมัดต่อไปได้อีก

การฝึกหมัด มากเกินไปก็ไม่ดี!

เมื่อครู่ร่างกายได้ถึงขีดจำกัดแล้ว หากไม่ใช่เพราะพลังโลหิตที่ปะทุออกมาจากหน้าอก ตอนนี้เขาคงต้องเผชิญกับสภาพหมดแรง

เจียงหนิงหยิบกล่องผ้าไหมออกมาจากอกเสื้อ เปิดดูแวบหนึ่ง

"ต้องใช้ให้ประหยัดหน่อย!"

จากนั้นเขาก็ปิดกล่องผ้าไหมอีกครั้ง แล้วเก็บกลับไปที่เอว

"เรียนหนังสือจน ฝึกยุทธ์รวยจริงๆ!!"

ในวินาทีนี้ เจียงหนิงเข้าใจคำพูดนี้อย่างลึกซึ้ง

ตลอดบ่ายวันนี้ที่เขาสามารถฝึกวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ได้ถึงเจ็ดรอบ ก็อาศัยโสมป่าต้นนั้น

เขารู้ว่า ขอเพียงเขากินโสมป่าอีกชิ้นหนึ่ง พละกำลังและพลังงานก็จะฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิม รองรับให้เขาฝึกวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์รอบสุดท้าย เพื่อให้วิชาหมัดห้าสรรพสัตว์บรรลุถึงระดับเริ่มต้นได้

แต่เขาเสียดาย

หากใช้สิ้นเปลืองเหมือนบ่ายวันนี้ โสมป่าทั้งต้นก็คงอยู่ได้ไม่กี่วัน

เมื่อฟื้นฟูพละกำลังได้เล็กน้อย เจียงหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตั้งท่าอีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาเตรียมจะทำการทดลอง

ลองดูว่าการฝึกแบบขอไปทีจะสามารถเพิ่มค่าประสบการณ์ของวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์ได้หรือไม่

วินาทีต่อมา

เขาร่ายรำหมัดออกไปอย่างส่งเดช การหายใจก็เป็นไปตามปกติ ไม่ได้โคจรวิธีการหายใจที่สอดคล้องกับวิชาหมัดห้าสรรพสัตว์

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ร่างในชุดสีน้ำเงินรัดกุมเดินออกมาจากลานด้านหลัง

นางเอ่ยปากเบาๆ เสียงก็ดังชัดเจนเข้าหูของทุกคนในลานด้านหน้า

"ยาต้มเตรียมพร้อมแล้ว ไปรับที่ลานด้านหลังได้เลย!!"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็พากันหยุดการฝึกซ้อม

"ไปๆๆ!! ไปรับยาต้มที่ห้องครัวกัน!!" มีคนพูดอย่างตื่นเต้น

พูดจบประโยคนี้ หลี่ฉิงก็มองไปที่เจียงหนิงที่ยังคงฝึกหมัดอยู่

เมื่อเห็นท่าทีที่หย่อนยานและจังหวะการหายใจที่มั่วซั่วของเจียงหนิง นางก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

"ศิษย์น้องเจียง เจ้าก็ควรจะไปรับยาต้มที่ห้องครัวได้แล้ว"

"ไม่รีบ รอข้าฝึกหมัดชุดนี้จบก่อน!" เจียงหนิงพูดขณะที่ยังคงฝึกหมัด

ขณะที่พูด ความเร็วในการร่ายรำหมัดของเจียงหนิงก็เร็วขึ้น การหายใจก็ดูหอบถี่

เมื่อเห็นภาพนี้ คิ้วของหลี่ฉิงก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น

การเคลื่อนไหวไร้เรี่ยวแรง การหายใจไม่มีแบบแผน ในสายตาของนางแล้วไม่ต่างอะไรกับการเล่นขายของ

หลังจากดูอยู่อีกครู่หนึ่ง นางก็ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป

และเจียงหนิงก็เร่งความเร็วร่ายรำหมัดจบหนึ่งรอบ

เมื่อเก็บหมัดแล้วยืนนิ่ง เขารออยู่หลายลมหายใจ ก็ไม่มีข้อความแจ้งเตือนการได้รับค่าประสบการณ์ปรากฏขึ้นมา

"ไม่ได้ผลจริงๆ!"

ยืนยันการคาดเดาในใจ

วินาทีต่อมา เจียงหนิงก็พุ่งไปยังทิศทางของห้องครัวในสำนักอย่างรวดเร็ว

หลังจากได้กินโสมป่าที่โจวซิงมอบให้ และได้เห็นสรรพคุณที่แข็งแกร่งของมันแล้ว เขาก็ยิ่งให้ความสำคัญกับยาต้มที่หวังจิ้นพูดถึงก่อนหน้านี้มากขึ้น