บทที่ 14 ข้าวต้มซีฟู้ดคธูลู

บทที่ 14 ข้าวต้มซีฟู้ดคธูลู

ที่หน้าประตูวิลล่า

หลังจากสวมหมวกกันน็อกสีชมพูเรียบร้อย เร่อปาก็ตบเบาะหลัง "เร็วเข้า อย่ามัวเอ้อระเหย!"

ซูหรานนั่งลงไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เกาะแน่นๆ นะ!"

เร่อปาตะโกนพร้อมกับบิดคันเร่ง

รถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กพุ่งตัวออกไปพร้อมกับเสียง "ฟิ้ว"

"เฮ้ยๆๆ! เบาๆ หน่อย!"

ซูหรานเพิ่งจะขึ้นรถ ก้นยังไม่ทันแตะเบาะดี ก็ต้องตกใจกับฝีมือการขับขี่ของเร่อปา

"ห๊ะ? เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ"

เร่อปาหันกลับมามองซูหรานขณะขับรถ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

"คุณพระช่วย!!! เจ๊ มองทางข้างหน้าหน่อย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า~ โทษทีๆ~"

"......"

ฟังเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยของเร่อปาแล้ว มีตรงไหนที่ดูเหมือนจะสำนึกผิดบ้าง?

นี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ!

อย่างที่คิด!

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล่วงเกินไม่ได้จริงๆ

......

ยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสองก็มาถึงจุดหมาย

ตลาดสดเนืองแน่นไปด้วยผู้คน คึกคักเป็นพิเศษ

ทันทีที่มาถึง ซูหรานกับเร่อปาก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจอย่างรู้ใจ

สิ่งที่เธอต้องทำคือปีกไก่ต้มโค้ก ภารกิจจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อซื้อปีกไก่

เธอเลือกเฉพาะปีกไก่ส่วนกลางอย่างพิถีพิถัน เลือกเฉพาะชิ้นที่มีขนาดเท่าๆ กันและสีสันสดใหม่ แถมยังซื้อเครื่องปรุงพื้นฐานอย่างต้นหอม ขิง และกระเทียมมาด้วย

เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้โชว์ฝีมือทำอาหาร จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

ตอนเดินผ่านโซนขนมขบเคี้ยว เธอเกือบห้ามใจไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปเหมาซื้อยกใหญ่

โชคดีที่เงินในกระเป๋าอันน้อยนิดเตือนสติเธอไว้ทัน!

อีกด้านหนึ่ง

ท่าทีของซูหรานดูสบายๆ กว่ามาก

เขาเดินเตร็ดเตร่ มองนั่นมองนี่ ราวกับคุณลุงมาเดินเล่นในตลาดสด

แน่นอน ซูหรานไม่ได้ไม่รีบ

เขาแค่ยังคิดไม่ออกว่าจะทำเมนูอะไรดี

เมื่อเดินผ่านโซนอาหารทะเล ดวงตาของซูหรานก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

ในเมื่อไม่รู้จะทำอะไร งั้นก็จับทุกอย่างลงหม้อเดียวกันไปเลยแล้วกัน!

"งั้นทำข้าวต้มซีฟู้ดหม้อดินก็แล้วกัน!"

ซูหรานตบมือ แล้วรีบพูดกับเถ้าแก่ทันที "เถ้าแก่ เอาไอ้นี่ ไอ้นี่ แล้วก็ไอ้นี่ อย่างละหน่อยครับ!"

ซูหรานสั่งอาหารทะเลรวดเดียวหลายอย่าง ทำเอาเถ้าแก่ยิ้มหน้าบาน

นี่มันลูกค้ารายใหญ่!

เถ้าแก่รีบถามทันที "เอาเท่าไหร่ครับ"

"กุ้งแม่น้ำหกตัว ปูสองตัว หอยเป๋าฮื้อเล็กสองตัว แล้วก็ปลาหมึกยักษ์ครึ่งตัวครับ"

???

รอยยิ้มของเถ้าแก่ย้ายไปอยู่บนหน้าผู้ชมในไลฟ์สดแทน

[ฮ่าฮ่าฮ่า! เถ้าแก่นึกว่าเจอลูกค้ารวย ที่ไหนได้ยาจกชัดๆ!]

[ถ้าไม่มีกล้องตามถ่ายพ่อหนุ่มเรซูเม่ เขาคงโดนตีหัวแบะไปแล้ว]

[บ้าบอ ปลาหมึกยักษ์ครึ่งตัว ฮ่าฮ่าฮ่า!]

แต่สุดท้าย ซูหรานก็ได้อาหารทะเลที่ต้องการมาจนได้

เพียงแต่เถ้าแก่ยืนกรานเสียงแข็งว่าจะไม่ยอมขายปลาหมึกยักษ์แค่ครึ่งตัวให้เขาเด็ดขาด...

หลังจากซื้อวัตถุดิบครบแล้ว

ทั้งสองมาเจอกันที่หน้าตลาด

เร่อปาเหลือบมองถุงพลาสติกสามสี่ใบในมือซูหราน แล้วตะลึงงันทันที "อย่าบอกนะว่าซื้อมาเยอะขนาดนี้? คุณซื้ออะไรมาน่ะ"

"อาหารทะเล"

ซูหรานตอบอย่างใจเย็น

"อาหารทะเล?!"

เสียงของเร่อปาสูงขึ้นหลายระดับ "เราฐานะระดับไหนกัน คุณถึงไปซื้ออาหารทะเล?"

"ไม่แพงหรอก ผมซื้อมาแค่อย่างละนิดอย่างละหน่อยเอง"

ซูหรานเปิดถุงให้เร่อปาดู แล้วยิ้ม "ไม่ต้องห่วง คืนนี้รับรองว่าทุกคนต้องตะลึง!"

"โอเคๆ"

เร่อปาพยักหน้า จะตะลึงหรือไม่ก็ช่าง ขอแค่อย่าช็อกก็พอ

"งั้นเรากลับกันเถอะ"

"โอเค~"

คราวนี้ซูหรานไม่ยอมให้เร่อปานั่งที่คนขับอีกแล้ว

ฝีมือการขับรถของแม่สาวคนนี้น่ากลัวเกินไป ซูหรานไม่อยากเสี่ยงตายอีกรอบ

หลังจากแขวนผักไว้ที่แฮนด์รถ ทั้งสองก็นั่งบนสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าสีชมพู เตรียมตัวกลับ

ขี่ออกมาได้ไม่ไกลนัก

จู่ๆ เร่อปาก็ร้อง "อุ๊ย" ออกมา

"เป็นอะไร?"

ซูหรานถามโดยไม่หันกลับไปมอง

"ฉันลืมซื้อโค้ก!"

เร่อปาตบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด "ปีกไก่ต้มโค้กจะไม่มีโค้กได้ยังไง!"

"ขากลับมีร้านสะดวกซื้อ เดี๋ยวแวะซื้อที่นั่นก็ได้"

"อื้มๆๆ!"

......

ก่อน 5 โมงเย็น

ซูหรานและเร่อปากลับมาถึงวิลล่า

เสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานดังแว่วออกมาจากในบ้าน

ทั้งหกคนมารวมตัวกันที่ห้องครัวอีกครั้ง

การแข่งขันทำอาหารครั้งแรกของ บ้านแห่งความรัก จึงเริ่มต้นขึ้น

ห้องครัวกลายเป็นสมรภูมิที่มีดวาววับและประกายไฟปลิวว่อน พร้อมกับเสียงประสานของหม้อไหกระทะจานชาม

เมิ่งจื่ออี้จัดการกับเนื้อสันในหมูอย่างคล่องแคล่ว เตรียมทำเมนูผัดเปรี้ยวหวาน

หลี่อวิ๋นรุ่ยคอยเป็นลูกมือให้เมิ่งจื่ออี้อยู่ข้างๆ

หวังเฮ่อตี้และอวี้ซูซินกำลังดูโทรศัพท์มือถือ ทำตามขั้นตอนในคลิปสอนทำไข่ผัดมะเขือเทศอย่างเคร่งเครียด

เมนูนี้เดิมทีเมิ่งจื่ออี้ตั้งใจจะทำ แต่ภายหลังยกให้คู่จิ้นชางหลาน

และตอนนี้ทั้งสองกำลังเถียงกันว่าจะผัดมะเขือเทศก่อน หรือจะผัดไข่ก่อน...

หลังจากซูหรานและเร่อปาเข้ามาในครัวและทักทายทั้งสี่คนแล้ว พวกเขาก็เริ่มลงมือ

ซูหรานเริ่มล้างอาหารทะเลและวัตถุดิบต่างๆ ที่ซื้อมา

แกะเส้นดำกุ้ง ผ่าหลังกุ้ง ท่าทางของเขาลื่นไหลและเด็ดขาด ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

เร่อปากำลังหมักปีกไก่อยู่ข้างๆ ก็แอบชำเลืองมองซูหรานเป็นระยะ

เมื่อเห็นท่าทางอันชำนาญในการจัดการอาหารทะเลของเขา เธอก็อดแปลกใจไม่ได้

หมอนี่... ดูเหมือน... จะทำอาหารเป็นจริงๆ แฮะ!

หลังจากเตรียมวัตถุดิบเสร็จ เขาก็หยิบหม้อดินใบสะอาดออกมา ซาวข้าว แล้วเติมน้ำ

จากนั้นวางหม้อดินบนเตา เปิดไฟแรงจนเดือด แล้วหรี่ไฟลงเป็นไฟอ่อน เริ่มเคี่ยวข้าวต้มช้าๆ

เขาใช้ช้อนคนเป็นระยะเพื่อไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ

สีหน้าจริงจังและแววตามุ่งมั่น ประกอบกับใบหน้าที่ไร้ที่ติของเขา ทำเอาเร่อปาเผลอจ้องมองจนตาค้าง ลืมพลิกปีกไก่ไปเลย...

แขกคนอื่นๆ ก็ส่งสายตาชื่นชมมาให้เช่นกัน

ดูจากท่าทางของซูหรานแล้ว คืนนี้น่าจะมีมื้อใหญ่รออยู่แน่ๆ!

แต่ทว่า พวกเขาก็เริ่มตระหนักได้ว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด!

ข้าวต้มหม้อดินที่ซูหรานกำลังเคี่ยวอยู่ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันค่อยๆ เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีน้ำเงินอมม่วง

"เม็ดบัว... แป้งรากบัว... ใส่โค้กลงไป..."

"หนวดปลาหมึก แล้วก็ปลาหมึก... ใส่ลงไป..."

ขณะที่ไฟอ่อนๆ ยังคงเคี่ยวต่อไป ข้าวต้มในหม้อก็เริ่มเดือดพล่าน!

ทว่าฟองอากาศที่เรืองแสงสีน้ำเงินจางๆ กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ!

เมื่อเม็ดบัวสุกบานออก มันดูเหมือนดวงตานับไม่ถ้วนในค่ำคืนอันมืดมิดยิ่งนัก!

ปลาหมึกยักษ์ทั้งตัวนอนนิ่งอยู่ในน้ำข้าวต้มสีน้ำเงินที่เดือดปุดๆ ร่างของมันสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงเดือด ราวกับกำลังเต้นรำจังหวะวอลทซ์แห่งความตาย

ไม่ใช่ว่าข้าวต้มซีฟู้ดหม้อนี้จะไม่มีสีสัน กลิ่น หรือรสชาติ เพียงแต่ว่าถ้ามองนานกว่านี้อีกนิด สมองคงระเบิดแน่!

ใช้คำว่า อาหารมืดมน ยังน้อยไปที่จะบรรยายความมืดมิดของมัน

มันเหมือนยาพิษที่แม่มดในยุคกลางปรุงขึ้นมา

แม้แต่การ์กาเมลยังต้องมาขอสูตรลับจากซูหราน!

ในห้องครัวเงียบกริบราวกับป่าช้า

มีเพียงเสียง "ปุดๆ" จากการเดือดของสสารสีน้ำเงินม่วงที่ไม่สามารถระบุได้

"ซูหราน คุณ... คุณ... คุณใส่อะไรลงไปน่ะ"

เร่อปาเป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา ตะหลิวในมือแทบจะร่วง

ซูหรานมอง "ผลงานชิ้นเอก" ของตัวเองแล้วตอบอย่างใจเย็น "โค้กรสบลูเบอร์รี่ไง!"

"โค้ก? รสบลูเบอร์รี่?"

หน้าของเร่อปาเปลี่ยนสีทันที แล้วเธอก็หันขวับไปมองปีกไก่ในหม้อ

ชัดเลย!

ปีกไก่ในหม้อกำลังเปล่งแสงสีน้ำเงินประหลาดออกมาเหมือนกัน!

"ไอ้บ้าซูหราน!!!! นายชดใช้ปีกไก่ฉันมาเดี๋ยวนี้!!!"

ซูหรานเมินเสียงคำรามของเร่อปา และภายใต้สายตาหวาดผวาของทุกคน เขาหยิบช้อนตักข้าวต้มซีฟู้ดสีน้ำเงินขึ้นมาหนึ่งถ้วยอย่างระมัดระวัง

ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของทุกคน

ซูหรานที่มีสีหน้าเรียบเฉย ค่อยๆ ยกถ้วย "ยาพิษ" นี้ขึ้นจรดริมฝีปาก

!!!!!

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ณ วินาทีนี้!