ตอนที่ 245: คุณกับฉัน ถึงเวลาที่เราต้องมาจบเรื่องนี้กันได้แล้วล่ะ

“มันช่างน่าทึ่งจริงๆเลยล่ะ! แต่ยังมีบางพื้นที่ที่ต้องเสริมความแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้น! และมันสามารถสร้างให้สูงขึ้นมากกว่านี้ได้อีกน่ะ!”

ยังคงมีข้อบกพร่องมากมายในกําแพงเมืองโดยรอบ และพวกมันนั้นต้องการวัสดุเพิ่มเติมเพื่อเติมเต็ม

“ถูกต้องแล้วล่ะ! ดังนั้นเราจึงยังต้องการเงินอีกจํานวนมากไงล่ะ...” เดโบราห์ถอดแว่นตากรอบสีดำของเธอออกแล้วโยนมันลงบนพื้น เธอมองไปที่ล็อคและพูดว่า “แต่ช่างน่าเสียดาย ฉันรอเงินหลายแสนล้านของคุณไม่ไหวแล้วล่ะ ทำไมเราไม่จบมันที่นี่เลยล่ะ…”

เมื่อเช้าของวันนี้ ล๊อคได้รู้แล้วว่า เดโบราห์นั้นรู้ถึงตัวตนปลอมของเขาแล้ว

เหตุผลนั้นง่ายมาก

แม้ว่าห้องของเบลินด้าจะได้รับการทําความสะอาดแล้ว แต่กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์บนร่างกายของเธอก็ไม่สามารถกระจายหายไปได้ทันเวลา

ในฐานะพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกันแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่เดโบราห์นั้นจะไม่สังเกตพบได้เลย

“ฉันไม่เคยชอบผู้ชายที่น่าเบื่อเหล่านั้นมาก่อนเลยสักคนเดียว แต่คุณนั้นช่างแตกต่างออกไป... คุณนั้นลึกลับมากกว่าฉันเสียอีก สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นความสนใจของฉันอย่างมากเลยล่ะ และหลังจากที่ได้เข้าใกล้คุณแล้ว ฉันพบว่าตัวฉันกําลังเปลี่ยนแปลงไป ฉันรู้สึกอยากอยู่กับคุณเป็นเวลานานๆ...” เดโบราห์พูดขณะที่แบทเทิลบีสต์ของเธอก้ได้ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ เธอแล้วในตอนนี้

“แต่ช่างน่าเสียดาย ตัวฉันนั้นไม่สามารถคงความมีเหตุผลและใจเย็นต่อได้อีก เพื่อเป็นผู้นำองค์กรได้อย่างเหมาะสม ความรักและความโชคร้ายนั้นมักจะมาพร้อมกันซะด้วยสิ…”

แววตาของเดโบราห์นั้นได้เปลี่ยนไป บางครั้งเธอก็ดูเย็นชา บางครั้งก็อ่อนโยน และบางครั้งก็ดูสับสน

เธอไม่แน่ใจว่าเธอนั้นได้ตกหลุมรักล็อคตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ บางทีอาจเป็นตอนที่เขามองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอหรือตอนที่พวกเขากําลังทดสอบซึ่งกันและกัน หรือเมื่อตอนที่พวกเขานั้นได้เล่นด้วยกันแบบเปิดใจกัน

ตลอดชีวิตของเธอ เดโบราห์คงไม่มีวันที่จะลืมความทรงจำอันแสนหวานเหล่านี้ไปได้เลย

ล๊อคไม่เพียงแต่ไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาเท่านั้น แต่เขายังมีจุดมุ่งหมายเพื่อเข้าหาเธออีกด้วย

สิ่งนี้นั้นทําให้เดโบราห์รู้สึกเสียใจและเศร้ามาก เธอไม่มีความมั่นใจในการควบคุมความรู้สึกของเธอเอง และเธอก็ไม่มีความมั่นใจที่จะควบคุม "คุณเคซี่ย์" ที่อยู่ต่อหน้าเธอเลย

ดังนั้น ช่วงเวลาเมื่อคืนนี้เธอจึงเลือกที่จะทำทุกอย่างให้เสร็จ โดยที่จะไม่ต้องเสียใจ!

แต่ว่าในตอนนี้ ได้เวลาที่จะจบเรื่องทุกอย่างแล้ว

“คุณต้องบอกชื่อจริงของคุณกับฉันมา...” หางของแบทเทิลบีสต์ราชันนกยูงค่อยๆ กางออกประดุจดั่งพัดที่ทำมาจากหยก จุดตาบนขนหางสะท้อนแสงราวกับกระจกบานเล็กจํานวนนับไม่ถ้วน

ล็อคนั้นยังคงยิ้มอยู่ เขาไม่ได้ตอบเธอ ราวกับว่าเขานั้นไม่เข้าใจสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้

ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งมากและตัวตนของเธอก็เป็นคนที่มุ่งมั่นอย่างมากเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้ว เหล้านี้ล้วนเป็นเพียงหน้ากากและเป็นการปลอมตัวตนที่เธอได้บังคับตัวเองเอาไว้ ซึ่งเป็นเพียงการป้องกันไม่ให้ตัวเธอเองนั้นต้องได้รับบาดเจ็บ

ลึกๆ แล้ว เดโบราห์นั้นก็ไม่ได้ต่างจากเบลินด้าพี่สาวของเธอเลย

“ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณต้องทรมานจากยาพิษจนตาย นั่นมันคงจะน่าสังเวชเกินไป คุณจะกลายเป็นแสงสว่าง เป็นฝุ่นผง และอยู่กับฉันในเมืองสายน้ำแห่งนี้ตลอดไป...” ดวงตาของเดโบราห์เต็มไปด้วยน้ำตาและมานาในร่างกายของเธอก็พุ่งพล่านขึ้น

“คุณช่างเหมือนพี่สาวของคุณมากเลยล่ะ แฮธาเวย์!” ล็อคเรียกชื่อที่แท้จริงของเดโบราห์

ใบหน้าของแฮธาเวย์เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สวยงาม “ได้โปรดอย่าเปรียบเทียบฉันกับขยะนั้นเลยนะ เธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่ไม่มีวันโตซะที...”

“ไม่ ไม่ ไม่! คุณเหมือนกันทุกอย่างเลยล่ะ คุณต่างรู้สึกไม่ปลอดภัยในชีวิตเป็นอย่างมาก บางทีคุณนั้นอาจดูจริงจังกว่าเธอ! แต่ท้ายที่สุดแล้ว คนๆ หนึ่งต้องเผชิญกับหลายสิ่งหลายอย่างและไม่มีใครที่จะคุยด้วยได้ ถ้าต้องเปรียบเทียบกันแล้ว พี่สาวของคุณนั้นดูร่าเริงกว่าคุณมากเลยล่ะ!”

ล๊อคไม่มีความเกรงกลัวแบทเทิลบีสต์ของอีกฝ่ายเลย มันเป็นเพียงระดับมหากาพย์และเขานั้นไม่จำเป็นต้องเอาจริงเลยด้วยซ้ำไป

“หุบปากไปซะ! ฉันจะอ่อนแอกว่าเธอได้อย่างไร! ฉันกําลังจะควบคุมเมืองสายน้ำและควบคุมทุกอย่างที่นี่! แม้แต่ราชวงศ์ก็ไม่กล้าทําให้ฉันนั้นต้องขุ่นเคือง! นี่คือความสําเร็จที่ไม่ธรรมดา! ด้วยเมืองสายน้ำแห่งนี้ ฉันจะสร้างคําสั่งใหม่ขึ้นมา! ฉันจะหาหมอที่มีชื่อเสียงจำนวนมากสําหรับอาจารย์ของฉัน! มีเพียงฉันเท่านั้นที่สามารถช่วยอาจารย์ของฉันและช่วยทวีปที่เน่าเฟะนี้ไปได้น่ะ! มีเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!”

ยิ่งแฮธาเวย์พูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น ทันทีที่เธอพูดจบ ลําแสงก็พุ่งออกมาจาก กระจกที่หางทางด้านหลังของราชันนกยูง!

ด้วยเทคนิคการเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งแล้ว ล๊อคนั้นสามารถหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย ซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่นักสำหรับเขา

“คุณเป็นบีสต์มาสเตอร์...” แฮธาเวย์ขมวดคิ้วของเธอ ในขณะที่เธอสั่งให้แบทเทิลบีสต์ยิงลําแสงอีกสองสามครั้งออกมา!

สีของลําแสงเหล่านี้นั้นสวยงามมากราวกับสายรุ้ง แต่ความสวยงามเหล่านี้สามารถทําลายต้นไม้ต้นใหญ่ได้เลย!

...

ในเวลาเดียวกันไมล์ กัปตันของหน่วยสืบราชการลับแผนกที่หนึ่ง และฌอนสมาชิกในทีมของเขากําลังยืนอยู่หน้าศาลากลางของเมืองสายน้ำกำลังดูฉากแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกันอยู่ !

ประชาชนจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างหลั่งไหลไปตามถนนและมุ่งหน้าไปทางเดียวกันนี้

วันลงคะแนนเลือกตั้งแต่เดิมที่มีชีวิตชีวา ได้กลายเป็นวันที่เงียบสงบและแปลกอย่างน่าประหลาดใจ

ดวงตาของประชาชนเหล่านี้ล้วนแล้วต่างไร้ชีวิตชีวาและพวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย พวกเขาเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบราวกับศพเดินได้!

ฌอนนั้นได้ขนลุกไปทั่วทั้งตัวของเขา! เขาไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้!

ไมล์นั้นรู้ดีว่าแฮธาเวย์นั้นได้อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้ เขาเรียกชุดเกราะมานาออกมาในทันทีและกลายเป็นหุ่นยนต์ต่อสู้

“กัปตัน! คุณกําลังจะทําอะไรน่ะ?” ฌอนรู้สึกประหลาดใจ เขาคิดว่ากัปตันของเขาต้องการทําลายหุ่นยนต์ลงคะแนนที่ไร้อารมณ์ ความรู้สึกเหล่านี้

หุ่นยนต์ต่อสู้ได้รับคําสั่งและรีบพุ่งไปข้างหน้าในทันที!

“ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง...”

ทุกหมัดได้กระแทกเข้ากับท้องของเหล่าประชาชนทั้งหลาย!

และแน่นอนว่า เขานั้นได้ควบคุมความแข็งแกร่งของเขาไว้เป็นอย่างดี เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าคนเหล่านี้จะหมดสติไปเท่านั้น

“คุณทําให้ฉันกลัวแทบตายเลยนะ...” ฌอนได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“คุณกําลังคิดบ้าอะไรอยู่? เราเป็นตัวแทนของราชวงศ์นะ! เราไม่ใช่เพชฌฆาต! มาช่วยกันเร็วเข้า!”ไมล์เองก็เข้าสู่สนามรบด้วยตัวเองเช่นกัน...

ไม่มีอะไรที่เขาจะสามารถทําได้อีก เนื่องจากว่ามีประชาชนจำนวนมากเกินไป!

“ฉันหวังว่าล๊อคจะสามารถแก้ปัญหาที่นั่นได้อย่างรวดเร็วล่ะนะ...” ด้วยขนนกพิราบเมฆาทองบนร่างกายของเขา ไมล์ก็จะรับรู้ว่าสมาชิกในทีมของเขาอยู่ที่ไหน

...

หน้าประตูเมือง ของเมืองสายน้ำ

แฮธาเวย์สัมผัสได้ถึงความโกลาหลในสถานที่ลงคะแนนผ่านแบทเทิลบีสต์ของเธอ

เธอมองไปที่ล๊อคซึ่งหลบการโจมตีด้วยลําแสงได้อีกครั้งและพูดว่า “ดูเหมือนว่ากลุ่มเจ้าหน้าที่ตัวแทนของราชวงศ์ของคุณจะไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นนะ อย่างไรก็ตาม โชคของเพื่อนของคุณคงจะต้องจบลงที่นี่แล้วล่ะ มีบีสต์มาสเตอร์จำนวนค่อนข้างน้อยในหอการค้า...”

เพื่อความปลอดภัย แฮธาเวย์ได้จัดให้บีสต์มาสเตอร์บางคนรีบไปที่ศาลากลางแล้ว

“ใช้เทคนิคการต่อสู้ของคุณมาสิ จะไม่ต้องมีเรื่องที่จะต้องเสียใจระหว่างเราอีกต่อไป!” การโจมตีของแบทเทิลบีสต์ของแฮธาเวย์เองก็ทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ

ล๊อคได้เรียกเพลิงอนันต์ของเขาออกมา ซึ่งเปลี่ยนเป็นชุดเกราะเทพอัคคีของเขา

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะหลบอีกต่อไปแล้ว มันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิดเดียว

“ฉันประเมินคุณต่ำไปจริงๆ!” แฮธาเวย์สังเกตเห็นว่าล๊อคซ่อนความแข็งแกร่งของเขาเอาไว้ตลอดเวลา

ในขณะที่เธอกําลังจะสั่งให้แบทเทิลบีสต์ใช้ทักษะที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น มีเงาสีดําก็เข้ามาใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว!

“ฮิฮิ... ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้วสินะ” เมื่อมองไปที่พี่สาวของเธอ ที่เธอไม่ได้เจอมาหลายปีแล้ว แฮธาเวย์ก็พูดดูถูกเหยียดหยามออกมา

“แฮธาเวย์ คุณบ้าไปแล้วงั้นเหรอ? ถ้าอาจารย์รู้ว่าคุณทําอะไรอยู่ในตอนนี้ เธอจะต้องสั่งสอนคุณอย่างแน่นอนเลยล่ะ! ปล่อยให้ประชาชนกลับสู่สภาวะปกติโดยเร็วเถอะ!” เบลินด้ากระโดดเข้ามาท่ามกลางระหว่างทั้งสองคน