ตอนที่ 220: หอคอยของล็อค!

ส่วนหนึ่งนั้นมันมาจากความภักดีและความเสน่หา ในทางกลับกัน ดิคเก้นส์นั้นต้องการที่จะเปิดตลาดของตัวเองในมหานครสวรรค์มานานแล้ว!

ในฐานะพ่อค้าตลาดมืด อุดมการณ์และเป้าหมายของเขาก็มีความทะเยอทะยานไม่แพ้กัน!

มหานครสวรรค์นั้นถือได้ว่าเป็นหัวใจของทวีปเลยทีเดียว!

ใครที่จะไม่อยากสร้างความโดดเด่นที่นั่นกันได้อีกล่ะ?

“เราต้องไปเปิดตลาดใหม่ในมหานครสวรรค์! ตอนนี้ถือเป็นโอกาสที่ดีเลยล่ะ...”

บริษัทแฮร์ริงตัน นั้นเป็นหนึ่งในบริษัทที่ดีที่สุดในโลก และได้ถูกทําลายโดยล๊อคไปแล้ว แน่นอนว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีในการที่จะบุกตลาด!

ด้วยบุคคลที่มีประสบการณ์ และทีมงานที่อยู่เคียงข้างแล้ว ล๊อคสามารถลดการพึ่งพาจากราชวงศ์ในอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ล๊อคยังสามารถปล่อยให้พวกเขาจัดการงานได้มากมายหลายอย่าง นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถช่วยสร้างเงินได้!

นี่เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายอย่างแน่นอน!

หลังจากการคิดในใจหลายครั้งแล้ว ดิคเก้นส์กล่าวด้วยความมั่นใจว่า “ตอนนี้เมืองศักดิ์สิทธิ์สงบสุขและมั่นคงแล้ว ฉันแค่ปล่อยให้คนที่ไว้ใจได้เพียง 20 คนเท่านั้น ในการบริหารจัดการกับมัน! ฉันจะพาผู้นําที่เหลืออีก 30 คน และคนอีก 200 คน เข้าสู่ตลาดมืดของมหานครสวรรค์!”

“และไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเงินทุนเริ่มต้น มันมีเพียงพออย่างแน่นอน…”

ดิคเก้นส์มีแผนในใจแล้ว และเขาวางแผนทุกอย่างภายใน 10 นาที

“งั้นก็จัดไป! ฉันจะไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยที่เหลือ หลังจากพิธีจบการศึกษา พวกเราก็เตรียมตัวออกเดินทางกันได้เลย!”

ยังมีจุดประสงค์อื่นอีก สําหรับข้อตกลงนี้ มันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างลอว์เรนซ์และโรเซต!

นี่เป็นเพราะว่าดิคเก้นส์นั้น ดูเหมือนว่าจะไม่ชอบเจ้าอ้วนน้อยคนนั้น โดยคิดว่าเขาไม่คู่ควรกับรูปลักษณ์ของลูกสาวของเขา

ด้วยการจัดเตรียมของล๊อค ดิคเก้นส์จะไม่สามารถสนใจเรื่องนี้ได้ในอนาคต

ถือได้ว่า นี่เป็นของขวัญสําหรับเพื่อนร่วมชั้นทั้งสองคนของเขา!

...

ไม่มีใครรู้ว่า ใครที่เป็นคนปล่อยข่าว

วันรุ่งขึ้น แอดิเลดสั่งให้หัวหน้าพ่อบ้านลอว์ มารับเขาที่บ้านของล๊อคเอง

“คุณล็อค เมื่อคุณจากไปแล้ว ฉันคงจะต้องเหงาจริงๆ เลยล่ะ...” แอดิเลดดูเศร้าและถอนหายใจ

“ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ได้กลับมาแล้ว นอกจากนี้ เมื่อเพื่อนร่วมชั้นของฉันเป็นบอดี้การ์ดในบ้านของคุณ ความปลอดภัยของคุณคงไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ฉันสามารถลาออกอย่างมีเกียรติได้!” ล๊อคได้ลิ้มรสฟัวกราส์ชิ้นโตและมีความสุขกับมันอย่างมาก

“ต้องขอบคุณคุณเลยล่ะ ที่ฉันถึงได้มีโอกาสลงทุนในสถาบันการศึกษา คุณล็อค... ไม่สิ! ท่านไวส์เคานต์ ฉันมีเพื่อนในมหานครสวรรค์ด้วยนะ หากคุณต้องการความช่วยเหลือจากฉันละก็ โทรหาฉันได้เลยนะ!”

แอดิเลดนั้นเป็นเพื่อนที่ใจดี และล็อคให้ความสําคัญกับเขาเป็นอย่างมาก

หลังจากวางมีดและส้อมลงแล้ว ล๊อคกล่าวว่า “ท้ายที่สุดแล้ว มหานครสวรรค์นั้นคือใจกลางของทวีป ต้องมีความเชื่อมโยงและสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ฉันจะให้ความใส่ใจกับคําสาปของคุณด้วย!”

ระหว่างการเดินทางไปพระราชวังในครั้งสุดท้าย เขาไม่ได้รับข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับคําสาปเลย

เนื่องจากล๊อคกําลังจะไปที่มหานครสวรรค์อีกครั้งในรอบนี้ เขาก็จะคํานึงถึงเรื่องนี้ด้วย

แอดิเลดเป็นคนที่มีเหตุผลและใจกว้างมาก ส่วนรางวัลและคำขอบคุณนั้นตนไม่กังวลแต่อย่างใด

“ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้นฉันจะต้องรบกวนคุณด้วย! แจ้งให้เราทราบ หากว่าคุณนั้นต้องการความช่วยเหลือ!” แอดิเลดดูซาบซึ้งและยกแก้วขึ้นต่อล็อค

...

พิธีสําเร็จการศึกษาในวันนี้ มีความพิเศษที่สุดในประวัติศาสตร์ของสถาบันการศึกษาอย่างแน่นอน

นี่เป็นเพราะว่ามีบัณฑิตที่เป็นผู้สำเร็จการศึกษาเพียงคนเดียวเท่านั้น

อาจารย์และนักเรียนทุกคน รวมทั้ง แอดิเลด ดิคเก้นส์ และพ่อแม่ของพวกเขาเองก็อยู่ที่นี่ด้วย

ทั้งเสียงเชียร์และเสียงถ่ายรูปต่างดังไม่หยุด

บนเวที ล๊อคได้พูดคําพูดที่ผ่อนคลายและพร้อมที่จะจากไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ฮอบริกได้เอาแขนของเขาโอบไหล่ของล๊อค แล้วหยิบไมโครโฟนพูดว่า “ทุกคน ตอนนี้หันกลับไปมองที่ข้างหลัง!”

ทุกคนหันศีรษะโดยพร้อมเพรียงกัน

พวกเขาเห็นอาคารที่อยู่ห่างออกไป และถูกปกคลุมไปด้วยผ้าสีม่วงขนาดใหญ่

ทริสตั้นมองไปที่ไดอาน่า และอีกฝ่ายก็ก็เข้าใจ

นกฮูกสังเกตุการณ์ทั้งห้า ที่ซ่อนอยู่ในความมืดบินไปยังอาคารในทันที

พวกมันยกผ้าสีม่วงขึ้น!

หอคอยสีขาว ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าของทุกคน!

นี่คือหอคอยแห่งความรุ่งโรจน์แห่งใหม่ของสถาบันการศึกษา!

มีชื่อคนเพียงคนเดียวที่อยู่บนนั้น –ล๊อค! นี่คือหอคอยแห่งความรุ่งโรจน์ที่เป็นของเขาเท่านั้น!

เมื่อมองไปที่ชื่อของเขาเอง ที่เลี่ยมด้วยทองคํา ล๊อคก็รู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันอย่างสุดจะพรรณนาในใจของเขา

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเขายังคงรักษาความสงบและไม่แยแส ในขณะที่เขาพูดว่า “ตาแก่ คุณใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? หอคอยแห่งนี้คงใช้เงินไปเป็นจํานวนมากเลยใช่ไหมล่ะ”

ฮอบริกนั้นไม่ได้ตําหนิล๊อค สําหรับการล้อเล่นของเขานี้ แต่เขากลับอ้าแขนและกอดนักเรียนคนนี้ที่เขารักมากที่สุด “ฮ่าฮ่าฮ่า! เด็กน้อย นี่คือของขวัญสําหรับคุณ! ชื่อของคุณจะอยู่กับสถาบันการศึกษาบีสต์มาสเตอร์ของสหพันธ์ตลอดไป!”

เมื่อได้ยินคําพูดของอาจารย์ใหญ่แล้ว อาจารย์และนักเรียนบางคนก็น้ำตาไหลออกมา

ในขณะนี้ แอดิเลดก็ได้ขึ้นไปบนเวทีและพูดว่า “วันนี้เป็นวันที่น่าจดจําสําหรับสถาบันการศึกษา! ในฐานะผู้สนับสนุนของที่นี่ ฉันได้พูดคุยกับอาจารย์ใหญ่แล้ว! วันนี้ไม่มีการเรียนการสอน! ฉันได้นําทีมเชฟที่ดีที่สุดมา! คืนนี้มาปาร์ตี้กันให้สนุกเต็มที่เถอะนะ!”

ขณะที่เขาพูดจบลง ก็มีขบวนรถอย่างยิ่งใหญ่ได้เริ่มมาถึงลานกว้างแล้ว!

แม้จะผ่านไปสิบนาทีก็ไม่เห็นหางของขบวนรถเลย

ผู้นําขบวนทั้งหมดย่อมเป็นหัวหน้าพ่อบ้านลอว์ ทันทีที่เขาลงจากรถ เขาก็วิ่งมาและพูดว่า “ทุกคน! เจ้านายของฉันได้จัดอาหารที่ดีที่สุดและไวน์ชั้นดีสําหรับทุกคนแล้ว! มาสนุกกับมันด้วยกันเถอะ!”

"ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ!"

“ท่านเค้าทน์นั้นใจดีมากเลยจริงๆ ล่ะ!”

“โอ้พระเจ้า! เขาคนนั้นคือนักร้องชื่อดังนี่นา! เขามาที่นี่เพื่อแสดงหรือเปล่าน่ะ”

“ฉันคิดว่าฉันได้กลิ่นหมูหิมะด้วยล่ะ...”

คนที่มีความสุขที่สุดคือลอว์เรนซ์และโรเซตอย่างแน่นอน!

เมื่อมองไปที่อาหารและเครื่องครัวที่ขนออกจากรถแล้ว พวกเขาก็จับมือกันแล้ววิ่งออกไป!

“เจ้าสารเลว! ปล่อยมือของนายซะ...”

เสียงของดิคเก้นส์ถูกครอบคลุมโดยเหล่าอาจารย์และนักเรียนมานานแล้ว

“ล็อค ตอนนี้คุณเป็นขุนนางแล้ว คุณต้องระวังคําพูดและการกระทําของคุณให้มากขึ้นกว่าเดิม! ไม่ใช่ว่าเราเกลียดขุนนางหรอกนะ แต่เราเกลียดขุนนางที่ใช้อํานาจโดยตรงในการทําบางสิ่งที่มิชอบ ฉันต้องอธิบายเรื่องนี้ให้คุณฟังอย่างชัดเจน...”

ในขณะนี้ เหล่าอาจารย์และนักเรียนหลายพันคนในลานกว้างกําลังเฉลิมฉลองกัน มีเพียงทริสตันเท่านั้นที่ยังคงแสดงสีหน้าอย่างจริงจัง

“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้จริงจังกับตําแหน่งนี้ ถ้าคุณไม่บอกฉัน ฉันจะจําสิ่งนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ” ล๊อคชนแก้วกับเพื่อนร่วมชั้นสองสามคนของเขา

แจ๊คทนไม่ได้อีกต่อไปแล้วตบไหล่เพื่อนสนิทของเขา “คุณไม่รู้หรือไงล่ะว่าล๊อคนั้นเป็นคนแบบไหนกันน่ะ? จะเป็นขุนนางหรือคนธรรมดา? เขาก็ยังคงเป็นเขาเสมอ! อย่าจริงจังมากเกินไปเลย! มาดื่มกันเถอะ!”

ทริสตันยิ้มเจื่อนๆ เขาหยิบเบียร์ขึ้นมาหนึ่งขวด และดื่มกับล็อค

จอห์นยังพาเด็กนักเรียนไปเต้นรําข้างกองไฟด้วย

“ล็อค! อย่าลืมเราล่ะ เมื่อคุณร่ำรวยในอนาคตแล้วน่ะ...” ไดอาน่ากอดแขนของดักลาสและเดินไปข้างหน้าแสดงความยินดีกับเขา

“อย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะเมื่อคุณแต่งงานกันน่ะ! นอกจากนี้ หากมีความลับอื่นๆ ในแผนกอันเดด อย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะ...” แก้วไวน์ของล๊อคและดักลาสชนกัน

“ฮิฮิ! ฉันยังไม่ได้ตกลงที่จะแต่งงานกับเขา!” คําพูดของไดอาน่าทําให้คนรอบข้างหัวเราะอย่างมีความสุข

มีเพียงดิคเก้นส์เท่านั้นที่เอาแต่จ้องมองไปที่ลูกสาวของเขากับะลอว์เรนซ์ในระยะไกล เขาเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วว่า ล๊อคดึงเขาไปที่มหานครสวรรค์นั้น เพื่อต้องการสร้างโอกาสให้กับเพื่อนร่วมชั้นของเขาหรือเปล่านะ?