ตอนที่ 366 อัจฉริยะ

“แล้วครั้งนี้มาด้วยเรื่องใด?” หัวใจเฉินเฟยเต้นแรงเมื่อเห็นรูปลักษณ์บอบบางน่ารังแกของฉือซูชิง

“มีข้อสงสัยเรื่องการฝึกฝน อยากขอคำแนะนำจากผู้นำโถงเฉิน ไม่รู้ว่าท่านเห็นด้วยหรือไม่” ฉือซูชิงเงยหน้ามองเฉินเฟยและกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย

“ทำไมจะไม่ล่ะ เชิญเข้ามา” เฉินเฟยยิ้มเล็กน้อยและต้อนรับฉือซูชิงเข้าบ้าน

หลังจากนั้นไม่นานเสียงครวญครางดังมาจากภายในห้อง เหมือนฉือซูชิงจะอดทนต่อบางสิ่ง มันควรเกิดความเจ็บปวดในระหว่างการฝึกฝน

“ผู้นำโถงเฉิน การบ่มเพาะของท่าน…” ฉือซูชิงลืมตาขึ้นเล็กน้อยและมองเฉินเฟย ดวงตานางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ผ่านมานานแค่ไหนกัน ทำไมการบ่มเพาะเฉินเฟยก้าวหน้าขนาดนี้ มาถึงระดับขัดเกลาทวารขั้นกลางแล้วใช่ไหม? และตอนนี้ไม่เหมือนคนที่เพิ่งทะลวงระดับขัดเกลาทวารขั้นกลางด้วย

แน่นอนว่านางเพิ่งมาเมื่อเดือนก่อน แม้ในเวลานั้นการบ่มเพาะของทั้งสองฝ่ายจะเพิ่มขึ้น แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะเร็วขนาดนี้!

“ไม่นานมานี้ได้รับอะไรหลายอย่างในการฝึกฝน”

“อืม...” ฉือซูชิงตอบเสียงแผ่วเบาและไม่ถามอะไรอีก กระดูกทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงปล่อยตัวไปตามธรรมชาติ

ปราณหยวนในลานบ้านเริ่มผันผวนและรวมตัวมาที่แห่งนี้ ตลอดหนึ่งชั่วยาม ปราณหยวนตรงกลางเพิ่มขึ้นลดลงตามลำดับ ลดลงเหมือนกระแสน้ำเชี่ยวกราด เพิ่มขึ้นเหมือนคลื่นสัดโหมกระหน่ำ

เสียงฉือซูชิงดังออกมาเป็นครั้งคราว ความหมายในเสียงร้องนั้นไม่ชัดเจน

การฝึกฝนวิชานี้เข้าใจยากนัก คาดว่ามีเพียงการอยู่ในนั้นเท่านั้นที่สามารถเข้าใจความลึกล้ำได้

ปราณหยวนทุกทางไหลมาช้าลง การเคลื่อนไหวในบ้านกลับมาสงบอีกครั้งราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ถามอะไรหน่อยสิ” เสียงเฉินเฟยดังขึ้น อารมณ์ของเขาค่อนข้างสงบ

“ผู้นำโถงเฉินโปรดถาม” เสียงฉือซูชิงเกียจค้านมากราวกับไม่ต้องการขยับตัว เพียงอยากนอนเฉยๆแบบนี้

นางรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

“ในศาลาเฉินสุ่ยมีวิธีเพิ่มพลังจิตวิญญาณหรือไม่?”

“พลังจิตวิญญาณ?”

ฉือซูชิงเงยหน้ามองเฉินเยฟอย่างสับสน ด้วยการฝึกฝนร่วมกันเมื่อครู่ ฉือซูชิงสามารถรับรู้ถึงพลังจิตวิญญาณของเฉินเฟยซึ่งแข็งแกร่งและยืดหยุ่น เหนือกว่าระดับขัดเกลาทวารทั่วไปมาก

แน่นอนว่าเฉินเฟยควรมีวิชาพลังจิตวิญญาณ จิตวิญญาณจึงก้าวหน้ามาถึงจุดนี้ในเวลาอันสั้น ในสถานการณ์เช่นนี้เพียงฝึกฝนตามขั้นตอนก็เพียงพอแล้ว

“เปิดจุดทวารเร็วกว่าเพิ่มจิตวิญญาณ” เฉินเฟยอธิบายเมื่อเห็นความสงสัยของฉือซูชิง

ดวงตาฉือซูชิงเบิกกว้าง พอคิดถึงการบ่มเพาะของเฉินเฟยในตอนนี้ก็รู้สึกตะลึง แต่มันเป็นความอิจฉามากกว่า ในขณะเดียวกันยังมีร่องรอยความสุขอยู่ในใจ

มีความผูกพันกับอัจฉริยะแบบนี้ ไม่รู้ว่าดีกว่าสหายร่วมสำนักตั้งเท่าไหร่

“ในสำนักมีวิชาลับหนึ่งเพิ่มจิตวิญญาณ แต่ฝึกฝนได้ยากยิ่ง หลายปีมานี้มีไม่กี่คนที่ฝึกฝนมัน” ฉือซูชิงพูดเสียงเบา

“ข้าฝึกฝนมันได้หรือไม่?” หัวใจเฉินเฟยเต้นแรง เฉินเฟยไม่ได้คำนึงถึงเรื่องความยากในการฝึกฝนเลย

“ท่านกับข้าฝึกฝนร่วมกัน สำนักย่อมเห็นด้วย” ฉือซูชิงพูดอย่างเขินอาย

“แม่นางฉือโปรดสอน!” เฉินเฟยพูดเสียงทุ้ม

หลังจากนั้นไม่นานปราณหยวนรอบลานผันผวนอีกครั้ง เมื่อเทียบกับครั้งก่อนความผันผวนของปราณหยวนนี้ไม่ได้รุนแรงเท่าตอนแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปความผันผวนของปราณหยวนยังคงเพิ่มขึ้น

สุดท้ายเป็นเหมือนคลื่นทะเล

“ผู้นำ...ผู้นำโถงเฉินเคยเรียนรู้วิชานี้มาก่อนหรือไม่?”

ร่างกายฉือซูชิงอ่อนแรง แต่อารมณ์ของนางตกตะลึงมากพอกับปราณหยวนเหล่านี้

เพิ่งสอนไปเมื่อครู่ แม้ตอนเริ่มตะโคจรวิชาได้เชื่องช้า แต่หลังจากนั้นความเร็วในการก้าวหน้าของเฉินเฟยน่าเหลือเชื่อยิ่ง

“ข้าไม่เคยเรียนรู้ แต่มันไม่ยาก”

เฉินเฟยสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในจิตวิญญาณจึงอดยิ้มไม่ได้ วิธีนี้เสริมพลังจิตวิญญาณได้เร็วว่าวิธีที่เฉินเฟยใช้ก่อนหน้านี้มาก

ฉือซูชิงไม่พูดอะไรเพราะตอนนี้ไม่เหลือแรงจะพูด ปราณหยวนจากทุกทางไหลเข้าไปในตัว ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณเหมือนลอยอยู่ในหมู่เมฆ

ล่องลอยไปมาไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

ฉือซูชิงรู้เพียงว่านางได้พบกับบุตรแห่งสวรรค์จริงๆ แม้แต่อัจฉริยะบางคนที่นางเคยได้ยินยังไม่สามารถเทียบกับเฉินเฟย

ฉือซูชิงพักอยู่ในลานบ้านเฉินเฟยเป็นเวลาห้าวัน หลังผ่านไปห้าวันฉือซูชิงก็ต้องจากไปเพราะทนไม่ไหว

เฉินเฟยเป็นเหมือนสัตว์ร้ายโบราณขนาดใหญ่ที่ไม่เหน็ดเหนื่อย

และเนื่องจากเฉินเฟยเป็นผู้นำโคจรวิชา ความก้าวหน้าจึงรวดเร็วจนน่าประหลาดใจซึ่งทำให้การบ่มเพาะและจิตวิญญาณของฉือซูชิงก้าวหน้าเกินกว่าร่างกายจะทนไหว

ในทางกลับกันเฉินเฟยไม่มีปัญหาใดและมีความสุขด้วยซ้ำ

ในเวลาห้าวันพลังจิตวิญญาณเพิ่มขึ้นจากระดับควบคุมห้าสิบสองจุดทวารเป็นหกสิบจุดทวาร ความเร็วในการฝึกฝนแบบนี้น่าเหลือเชื่อนัก

แม้ความเร็วในการฝึกฝนจะช้าลงเมื่อก้าวหน้า แต่สุดท้ายมันดีกว่าโอสถวิญญาณเสียอีก

อย่างไรก็ตามความก้าวหน้าที่รวดเร็วเช่นนี้คาดว่ามีผลในครั้งนี้เท่านั้น วิชาของศาลาเฉินสุ่ยนับว่าลึกล้ำ แต่ส่วนใหญ่ใช้การปะทะของหยินหยางเพื่อชักนำศักยภาพร่างกาย

ครั้งนี้พลังจิตวิญญาณเฉินเฟยเพิ่มขึ้นเป็นหกสิบจุดทวาร เหมือนเปลี่ยนมาจากต้นกำเนิดของเมืองประหลาดที่เฉินเฟยเคยดูดซับก่อนหน้านี้และสะสมอยู่ในร่างกาย

ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุผลเกินจริงแบบนี้ทุกครั้ง

อย่างไรแล้วการฝึกฝนวิชานี้ร่วมกันฉือซูชิงเร็วกว่าการฝึกฝนลำพังมาก

“ผู้นำโถงเฉินส่งเท่านี้พอ” ฉือซูชิงมองเฉินเฟยอย่างอ่อนโยน ก้าวเท้าเบาและหายไป

เฉินเฟยเฝ้ามองฉือซูชิงจากไปและหันหลังกลับเข้าบ้าน

ห้าวันนี้มีเพื่อเพิ่มพลังจิตวิญญาณเป็นหลัก แน่นอนว่าความก้าวหน้าพลังหยวนไม่ได้ลดลง ภายในห้าวันนี้ได้เปิดหนึ่งจุดทวารและมาถึงระดับห้าสิบสามจุดทวาร

การเพิ่มการบ่มเพาะเป็นจุดประสงค์เดิมที่ฉือซูชิงมาหาเฉินเฟย  แน่นอนว่าการเชื่อมโยงทางอารมณ์เป็นสิ่งจำเป็นเช่นกัน

พลังจิตวิญญาณที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด ท้ายที่สุดฉือซูชิงเพียงคิดว่าเฉินเฟยมีพรสวรรค์ แต่คาดไม่ถึงว่าเฉินเฟยจะใช้เวลาไม่นานในการเรียนรู้วิชา

ในขณะเดียวกันยังได้แก้ไขความสงสัยในใจฉือซูชิง นั่นคือสาเหตุว่าทำไมเฉินเฟยฝึกฝนอย่างรวดเร็ว ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งนัก

ด้วยความเข้าใจที่น่ากลัวแบบนี้ สำหรับเฉินเฟยแล้วการเข้าใจวิชาเป็นเพียงเรื่องของเวลาและยังเป็นเวลาอันสั้น

สำหรับระดับขัดเกลาทวารคนอื่น การฝึกฝนวิชาอย่างหนักอาจไม่ได้อะไรเลยเป็นเวลาหลายวันหรือหลายเดือน ส่วนเฉินเฟยสามารถฝึกฝนวิชาให้ก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้เฉินเฟยจะฝึกฝนอย่างไม่มีความสุขได้อย่างไร เขาจะอ่อนแอได้อย่างไร

ตอนนี้เฉินเฟยเป็นระดับขัดเกลาทวารขั้นกลาง ระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายอาจไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเฉินเฟย

กล่าวคือเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต สิ่งที่ผูกมัดฉือซูชิงโซ่ตรวนไม่ใช่แกนนำในอนาคต แต่เป็นการดำรงอยู่ที่กำลังจะเป็นต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่าน

แม้ฉือซูชิงคิดว่าวิชาสำนักกระบี่เริ่มดวงดาวขาดหายไป แต่ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้บางครั้งวิชาก็ไม่สามารถเป็นอุปสรรคในการขัดขวางความก้าวหน้า

ฉือซูชิงยังไม่รู้ว่าสำนักกระบี่เริ่มดวงดาวค้นพบวิชามรดกแล้ว ไม่อย่างนั้นความกังวลนี้จะหายไปอย่างสมบูรณ์

เฉินเฟยจดจ่อกับการฝึกฝนอีกครั้ง ปัญหาพลังจิตวิญญาณได้รับการแก้ไขชั่วคราว ทรัพยากรที่เฉินเฟยได้รับจากสำนักหยาซานสามารถนำมาใช้ต่อ จุดทวารจึงเปิดเพิ่มได้อีก

ขณะที่เฉินเฟยกำลังฝึกฝนอย่างหนัก โลกภายนอกเริ่มเกิดคลื่นใต้น้ำ

ย้อนกลับไปตอนนั้นสำนักกระบี่เริ่มดวงดาวได้รับวิชาปรับแต่งตัวเองเป็นครึ่งความประหลาดจากดินแดนลมประหลาด แต่ครึ่งความประหลาดกับมนุษย์ประหลาดเป็นสองแนวทาวที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

และนั่นเป็นเพียงวิชาระดับขัดเกลาทวารซึ่งไม่สมบูรณ์แบบ เมื่อเทียบกับวิชาที่นักพรตซีเหลียนส่งต่อมาอาจพูดได้ว่าเทียบกันไม่ได้ติด

นักพรตซีเหลียนเป็นคนแรกที่ประสบความสำเร็จในการปรับแต่งตัวเองในระดับรวมทวารให้เป็นมนุษย์ประหลาด ในอดีตมีระดับขัดเกลาทวารกลายเป็นมนุษย์ประหลาด แต่นั่นเป็นแค่ระดับขัดเกลาทวาร ผู้แข็งแกร่งขัดเกลาทวารขั้นสูงสุดก็ปราบปรามได้แล้ว

ยิ่งการบ่มเพาะสูงยิ่งกลายเป็นสิ่งแปลกประหลาดได้ยาก มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ระดับรวมทวารจะเป็นมนุษย์ประหลาด

ประตูภูเขาตระกูลหยู

“บรรพบุรุษ วิชาที่นักพรตซีเหลียนสอนเป็นเรื่องจริงหรือ?” หยูจ้านหรงมองหยูโชวเฉิงและถามเสียงต่ำ

โลกภายนอกในตอนนี้ เนื่องด้วยวิชาของนักพรตซีเหลียน หัวใจคนจึงล่องลอย นักพรตซีเหลียนไม่ได้แอบมอบวิชาไปยังสถานที่ใดที่หนึ่งแต่เผยแพร่ให้ทุกคนรู้เพื่อทำให้ผู้คนเกิดความสงสัย

ในดินแดนนี้มีระดับรวมทวารไม่มากและส่วนใหญ่มีอายุขัยมากกว่าสองร้อยปี เพียงแค่ส่วนใหญ่เหลืออายุหลายสิบปีหรือร้อยปี และส่วนน้อยเหลืออายุสามสิบสี่สิบปี

พวกเขาไม่อาจก้าวผ่านไปไกลกว่าระดับรวมทวาร การหาสมบัติฟ้าดินที่สามารถยืดอายุขัยยังเป็นเรื่องยาก

เมื่อก่อนทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง นี่เป็นสถานะของระดับรวมทวารและไม่สามารถเปลี่ยนแปลง แต่ตอนนี้นักพรตซีเหลียนเปลี่ยนเป็นมนุษย์ประหลาดสำเร็จซึ่งทำให้ผู้คนคิดหนักขึ้น

วิชาบนก้อนหินเป็นเพียงโครงร่างทั่วไป มีรายละเอียดมากมายที่นักพรตซีเหลียนไม่เปิดเผย แต่จากโครงร่างทั่วไปยังเห็นได้ว่าวิชานี้พิเศษเพียงใด

“เหนือขีดกำจัดอายุขัยระดับรวมทวาร ปีละห้าหมื่นคน นี่เป็นสิ่งล่อใจที่ใหญ่นัก!”

มุมปากหยูโชวเฉิงยิ้มเยาะเย้ยและพูด “ถ้ามันง่ายขนาดนั้นทะเลอู๋จิ้นคงเต็มไปด้วยมนุษย์ประหลาดแล้ว ทำไมในรอบหลายปีที่ผ่านมาการได้เห็นสักคนจึงยากนัก!”

“ไม่ใช่เพราะมีผู้แข็งแกร่งขุนเขาสมุทรปราบปรามหรือ?” หยูจ้านหรงถาม

“ข้ามีญาติระดับขุนเขาสมุทรอยู่ ถ้าต้องการแค่ปีละห้าหมื่นคน เขาจะเลือกระดับขุนเขาสมุทรอีกหรือ?”

หยูโชวเฉิงหันไปมองหยูจ้านหรงและพูดเสียงทุ้ม “หัวใจคนนั้นไม่เคยเพียงพอ หากบอกว่าเป็นกลอุบายจะเกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าหยูจ้านหรงเปลี่ยนไป หัวใจคนโลภมาก ผู้ที่เปลี่ยนตัวเองเป็นมนุษย์ประหลาดต้องมีใจโหดเหี้ยมแค่ไหน? ห้าหมื่นคนต่อปีเป็นเพียงสิ่งที่นักพรตซีเหลียนพูด ไม่มีใครรู้ว่าความจริงคืออะไร

“ท่านบรรพบุรุษ พวกเราควรทำอย่างไรดี?” หยูจ้านหรงถามเสียงต่ำ

“กระจายคำพูดข้าออกไป เพียงแค่ผู้ที่ตัดสินใจแล้วจะไม่ฟังอะไร พวกเขาจะทำเฉพาะสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง!”