ตอนที่ 323 ความตายเงียบงัน

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเฉินเฟย เหลียวฮั่นชินและคนอื่นก็ตกใจ ประตูเมืองกำลังจะเปิด ทำไมพวกเขาถึงวิ่งหนีในเวลานี้?

ประตูเมืองเปิดเดือนละครั้ง พวกเขารู้ข้อมูลนี้หลังจากทำงานหนัก เมืองหมี่หวางแห่งนี้อันตรายเกินไป หากคืนนี้ไม่ออกจากที่นี่ พวกเขาคงไม่มีโอกาสอยู่ถึงวันนี้ของเดือนหน้า

แม้แต่การอยู่ต่ออีกสองสามวันยังเป็นปัญหาใหญ่ ทหารหยินลาดตระเวนนั้นน่ากลัวเกินไป

อู๋หยงจ้าวขมวดคิ้ว ความคิดต่างๆแวบเข้ามาในใจ หันไปมองประตูเมือง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง จับเจียงหรงเหอด้านข้างแล้วออกไปจากที่นี่

การจากไปของเฉินเฟยแค่ทำให้เหลียวฮั่นชินสับสน การจากไปของอู๋หยงจ้าวทำให้เหลียวฮั่นชินและกัวซ่านเซิง จากหอเป๋ย์โต่วกังวลทันที

อู๋หยงอยู่ในเมืองหมี่หวาง ไม่ใช่แค่ลมปราณไม่หายไปการบ่มเพาะยังก้าวหน้าขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่าเขาศึกษาเมืองประหลาดไม่น้อย การจากไปในขณะนี้ย่อมเป็นสิ่งที่ต้องทำ

เหลียวฮั่นชินอยู่ที่นี่ได้ในเวลานี้เป็นเพราะพลังของกระบี่วิญญาณระดับสูงในมือ ไม่เช่นนั้นคงได้ตายอยู่ที่นี่

พูดได้ว่าเหลียวฮั่นชินมีข้อสงสัยมามายเกี่ยวกับเมืองหมี่หวาง ทุกการเคลื่อนไหวของคนอื่นจะทำให้เขาวิตกกังวล กัวซ่านเซิงจากหอเป๋ย์โต่วก็เช่นกัน

เหลียวฮั่นชินและกัวซ่านเซิงมองหน้ากัน แม้พวกเขาจะสับสนแต่ก็ไม่กล้าอยู่ต่อ ร่างวูบไหวออกไปจากที่นี่ทันที

พวกเขาไม่กล้าไล่ตามอู๋หยงจ้าวจากสำนักเพลิงเทพ ในขณะนี้จึงทำได้เพียงไล่ตามเฉินเฟยโดยต้องการถามให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น

เพียงแค่เฉินเฟยจากไปก่อน พอจะไล่ตามเฉินเฟยก็พบว่าเฉินเฟยหายไปแล้ว

ห่างออกไปไม่กี่ลี้ หยูจงซินยืนมองประตูเมืองจากมุมสูง เห็นหลายคนหายตัวไปจึงรู้สึกประหลาดใจ เดิมทีหยูจงซินคิดว่าคนเหล่านี้จะต้องเสียสละ

หากคนเหล่านั้นตาย นั่นคงช่วยเรื่องการออกจากเมืองหมี่หวางได้มาก คาดไม่ถึงว่าพอใกล้ถึงยามจื่อ ผู้คนทั้งหมดล้วนจากไปแทน

“ผู้อาวุโส ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น ประตูเมืองเปิดแล้วหรือ?”

จินเว่ยหมิงด้านข้างถามอย่างระวัง การบ่มเพาะของจินเว่ยหมิงไม่เพียงพอ ด้วยสภาพแวดล้อมมืดสนิทและอยู่ห่างหลายลี้จึงไม่อาจมองเห็นระยะไกลได้ชัดเจน

“อีกไม่นาน เราต้องรออีกครู่หนึ่ง”

หยูจงซินมองจินเว่ยหมิง สายตาผันผวนเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงแสดงรอยยิ้ม

“ครั้งนี้โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อาวุโส ผู้เยาว์จะไม่มีวันลืมความเมตตา!” จินเว่ยหมิงมองหยูจงซินแล้วพูดด้วยความซาบซึ้ง

“อยู่ในเมืองประหลาดแบบนี้ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่ต้องใส่ใจหรอก” หยูจงซินโบกมืออย่างสงบ

“ผู้อาวุโสคุณธรรมสูงส่งนัก!” จินเว่ยหมิงกุมมือ

หยูจงซินยกยิ้มมุมปาก โบกมือผ่าน เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่เคลื่อนไหวแต่ลมปราณพวกเขาหายไปในพริบตา

หากไม่เห็นด้วยตาเปล่าจะคิดว่าทั้งสองหายไปจากที่นี่แล้ว

บนถนนสายหลัก เฉินเฟยจับฉือซูชิงและเหรินจงหยางวิ่งกลับไปบริเวณโถงการแพทย์ด้วยความเร็วสูงสุด

พลังเย็นในเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยการบ่มเพาะของฉือซูชิงกับเหรินจงหยาง ตอนนี้ยากจะต้านทานและยืนหยัดได้ไม่นานนัก

เกรงว่าหลังจากนี้ไม่นานความเย็นจะบุกรุกร่างกายพวกเขา แต่ขณะนี้พวกเขาไม่อาจใช้พลังทั้งหมดเพื่อต้านทาน เพราะสิ่งนี้จะเด่นชัดเกินไปในเมืองประหลาดตอนกลางคืน

พอฉือซูชิงกับเหรินจงหยางเห็นเฉินเฟยพากลับมาที่โถงการแพทย์ ทั้งคู่จึงสับสนแต่ยังคงเก็บความสงสัยไว้ในใจ

ไม่ต้องสงสัยเลยเฉินเฟยในใจพวกเขาเป็นคนน่าเชื่อถือที่สุด มันต้องมีเหตุผลว่าทำไมเฉินเฟยจึงทำเช่นนี้ หากพวกเขาอยากมีชีวิตรอดในเมืองประหลาด พวกเขาต้องติดตามเฉินเฟยอย่างใกล้ชิด

เหลือเวลาไม่มากก่อนจะถึงยามจื่อ เฉินเฟยไม่กล้ารอช้า ใช้สังหารวิญญาณ แขนเฉินเฟยเหมือนกลายเป็นดาบคม เขาฟันไปทางฉือซูชิงกับเหรินจงหยาง

ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางสะดุ้งตกใจ แขนเฉินเฟยทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่งราวกับมันจะพรากชีวิตพวกเขาไป

เหรินจงหยางตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่งแต่สงบลงทันที นี่คือความไว้ใจเฉินเฟยอย่างแท้จริง สายตาฉือซูชิงด้านข้างเต็มไปด้วยการดิ้นรน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหลบการโจมตีของเฉินเฟย

“ครืด!”

ราวกับแขนเฉินเฟยลอกบางอย่างออก ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางรู้สึกหนาวสั่น จากนั้นพบว่าลมปราณของตัวเองหายไป

เฉินเฟยจับลมปราณของฉือซูชิงทั้งสองคนยัดใส่เหรียญทองแดงทีละเหรียญ

ร่างแยกก้าวออกมาจากตัวเฉินเฟย เฉินเฟยตัดลมปราณตัวเองกับอสูรหนูผสานเข้าร่างแยก ลมปราณร่างแยกเพิ่มขึ้น ร่างแยกคว้าเหรียญทองแดงสองเหรียญที่มีลมปราณของฉือซูชิงกับเหรินจงหยางแล้วหายไป

ร่างแยกเฉินเฟยปรากฏในบ้านพักโถงการแพทย์ นั่งขัดสมาธิและมองไปรอบด้านเพื่อรอให้ถึงยามจื่อ

บนถนน ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางคาดเดาบางอย่างในใจ แต่พวกเขายังไม่เข้าใจอีกหลายอย่าง

“ลมปราณพวกเราสามคนถูกทิ้งไว้ที่โถงการแพทย์เพื่อดึงดูดความสนใจทหารหยิน”

พอเห็นว่ายังมีเวลาอีกเล็กน้อยเฉินเฟยจึงอธิบายให้ฟัง จับไหล่ทั้งสองเคลื่อนย้ายมาตรงมุมถนน วางเศษลูกปัดจิตใจไว้รอบตัวเพื่อพยายามซ่อนจากสายตาสอดแนม

“ทำไมเราถอยจากประตูเมือง?”

เมื่อเห็นว่าเฉินเฟยเต็มใจพูด ฉือซูชิงจึงอดถามไม่ได้ ในขณะนี้นางมีข้อสงสัยมากมายในใจและต้องการได้รับคำตอบ

“การคาดเดาครั้งก่อนอาจผิดไป ประตูเมืองสามารถออกจากเมืองประหลาดนี้ได้ แต่เราไม่สามารถเฝ้ารอให้ประตูเปิดแบบนั้นและ” เฉินเฟยกระซิบ

“หมายความว่า?” เหรินจงหยางขมวดคิ้ว

“เพราะเมื่อถึงยามจื่อและยังอยู่ที่ประตูเมือง เราอาจเผชิญกับทหารหยินทั้งหมดก่อนที่ประตูจะเปิด” เฉินเฟยพูดเสียงทุ้มลึก

นี่เป็นความเป็นไปได้ที่เฉินเฟยคิดได้เมื่อครู่ ในยามจื่อ ทหารหยินปรากฏตัวและประตูเมืองเปิดออก การยืนอยู่ที่ประตูเมืองเหมือนจะออกประตูได้ทันที

แต่มีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง เมื่อประตูเมืองเปิดออกจะได้เข้าปะทะกับทหารหยินทันที

หากเป็นก่อนหน้านี้เฉินเฟยคงไม่คิดเรื่องนี้ แต่เพราะผู้แข็งแกร่งขัดเกลาทวารขั้นปลายไม่ปรากฏตัว เฉินเฟยจึงตื่นตัว

พอลองนึกย้อนกลับรายละเอียดเล็กน้อยที่พบเจอในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา สิ่งที่น่าสงสัยมากมายได้เชื่อมโยงกันทีละชิ้น อย่างเช่นทำไมถึงมีเพียงฉือซูชิงที่ถูกโจมตีเมื่อคืน ในขณะที่เขากับเหรินจงหยางไม่โดนอะไร

ไม่ใช่เพราะทหารหยินมีความเมตตาหรือไม่ใช่เพราะพวกมันกลัวเฉินเฟย แต่เป็นเพราะฉือซูชิงยังไม่ถูกทหารหยินทำเครื่องหมาย

เพราะตอนแรกคุณหนูประหลาดคอยปกปิดฉือซูชิงเพื่อผูกขาดนาง ดังนั้นเมื่อคืนนี้นางจึงถูกทหารหยิงแทงจนเกือบตาย

พวกเขาตกเป็นเป้าหมายแล้ว!

นี่คือคำพูดของผู้ดูแลโถงการแพทย์ซึ่งเป็นข้อมูลที่อีกฝ่ายเปิดเผยเพื่อให้เฉินเฟยเซ็นสัญญา

ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางตกเป็นเป้าหมายของทหารหยิน เฉินเฟยเหมือนจะสบายดี แต่เขายังถูกทหารหยินจดจำ แล้วทำไมถึงตกเป็นเป้าหมาย จะเก็บไว้ฆ่าทีหลัง?

เฉินเฟยไม่รู้ว่าจะถูกฆ่าเมื่อใด อาจเป็นเย็นนี้หรือเป็นสองสามวันต่อจากนี้ แต่เพื่อหลบหนีจากเมืองประหลาด เฉินเฟยทั้งสามจึงต้องหายไปเพื่อไม่ให้ทหารหยินพบตัว

โชคดีที่หลังจากเรียนรู้สังหารวิญญาณ เขาสามารถแยกลมปราณเป็นเวลาสั้นๆ

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อ?”

ฉือซูชิงหวาดกลัวเมื่อได้ยินการคาดเดาของเฉินเฟย หากถึงเวลานั้นพวกเขาจะเผชิญหน้ากับทหารหยินทั้งหมดที่ประตูเมือง แค่คิดถึงภาพนี้ก็ทำเอาเส้นผมลุกชูชันแล้ว

ในเวลานั้นเกรงว่าจะไม่มีทางรอดเลย พวกเขาจะจมอยู่ใต้ทหารหยินที่น่าสะพรึงกลัว

“รอให้ทหารหยินปรากฏตัวแล้วตามหลังพวกมันออกจากเมือง!” เฉินเฟยพูดอย่างเคร่งขรึม

ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางมองหน้ากัน ระงับความกลัวในดวงตา เดินตามหลังทหารหยิน? แม้จะไม่ได้เผชิญหน้ากับทหารหยินโดยตรงแต่มันแทบไม่ต่างกัน!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพลังเย็นโดยรอบถึงจุดสูงสุดก็มาถึงยามจื่อ

“ฟู่ม!”

แรงกดดันที่อธิบายไม่ได้ลดลงทันใด ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางเพียงรู้สึกว่าหัวใจหนังอึ้ง ความกลัวที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นมาในใจราวกับกำลังจะเกิดภัยพิบัติ

เฉินเฟยขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงแรงกดดันจากจิตวิญญาณ แต่เมื่อเทียบกับฉือซูชิงและเหรินจงหยาง เฉินเฟยมีสภาพที่ดีกว่าเพราะพลังจิตวิญญาณเพิ่มขึ้น

“ตึก!”

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น แม้ระยะทางยังห่างไกล แต่เสียงฝีเท้าดังขึ้นในหูเฉินเฟยทั้งสามอย่างชัดเจน

ราวกับเหยียบหัวใจหรือแม้แต่ศีรษะ เสียงฝีเท้าเหล่านี้มีพลังน่าสะพรึงกลัวที่อธิบายไม่ได้ซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้านไปทั้งร่างกายและจิตใจ

และด้วยการปรากฏของรอยเท้า พลังเย็นที่รุนแรงและผิดปกติในพื้นที่โดยรอบก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง แม้แต่ร่างกายเฉินเฟยยังรู้สึกตึงเครียด

สำหรับฉือซูชิงกับเหรินจงหยาง พวกเขาถูกความเย็นนี้บุกรุกร่างกายโดยตรง ความตายเงียบงันปรากฏบนใบหน้า

ความตายเงียบงันแพร่กระจาย หากไม่หยุดสถานการณ์นี้ทั้งสองอาจอยู่ไม่ถึงหนึ่งเค่อ

แม้แต่นักยุทธ์ขัดเกลาทวารผู้น่าเกรงขามยังไม่อาจต้านทานการบุกรุก พลังเย็นของเมืองประหลาดมาถึงระดับสิ่งแปลกประหลาดแล้ว!

ต่อให้ส่งคนภายใต้ระดับขัดเกลาทวารเข้ามามากมาย จำนวนนั้นจะไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าเมืองประหลาดแห่งนี้

“ตึง!”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง ฉือซูชิงกับเหรินจงหยางตัวสั่นเล็กน้อย ใบหน้าความตายเงียบงันแย่ลงกว่าเดิม เฉินเฟยขมวดคิ้ว เมื่อกำลังจะปกป้องทั้งสองด้วยเหรียญทองแดง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป

ในขณะนี้แม้ฉือซูชิงทั้งสองถูกพลังเย็นบุกรุกจนเกือบล้มลง แต่เพราะพลังเย็นนี้ทั้งสองจึงกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมมากขึ้น

แม้ลมปราณทั้งสองจะถูกตัดออกชั่วคราวและเก็บไว้ในโถงทางการแพทย์ แต่การดำรงอยู่ของผู้มีชีวิตสองคนยังดูขัดตาอยู่บ้าง

แต่ในขณะนี้ความขัดตาหายไปราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสภาพแวดล้อม