ตอนที่ 242 ส่งมันออกไปดีกว่า

เมื่อครู่หญิงชราพบว่าเฉินเฟยไม่ได้เดินมา นางไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แต่ในเมื่อมีปลาตัวใหญ่อย่างลู่จือชุนทั้งสองอยู่แล้วนางจึงไม่สนใจ

เพียงมองไม่กี่ครั้งอย่างไม่สนใจ แล้วเฉินเฟยก็ทำแบบนั้นและเริ่มดูดพลังกลับ สุดท้ายสิ่งที่ได้จากลู่จือชุนทั้งสองก็ไหลเข้าตัวเฉินเฟย

เขาเริ่มต้นเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่เพียงแค่เริ่มต้น แต่ตอนนี้ยังเข้าใจวิชารวมลมจนลึกล้ำ

ลู่จือชุนทั้งสองมองหญิงชราด้วยความสับสน ทำไมนางถึงหยุดพูดกะทันหัน ทั้งสองมองตามหญิงชราและมองไปยังเฉินเฟย เห็นว่าเฉินเฟยกำลังเป่าลมอยู่

เป่าลม?

ลู่จือชุนทั้งสองต่างสับสน พวกเขาต้องการเรียนรู้วิชารวมลม แต่การได้เห็นเฉินเฟยเป่าลมอยู่คนเดียวทำให้พวกเขาตะลึง

สถานการณ์นี้คืออะไร?

ก่อนพวกเขาจะนึกได้ว่าเฉินเฟยกำลังทำอยู่ พวกเขาก็เลิกสนใจแล้วมองหญิงชราต่อ

“ข้าจะพูดถึงการประสานท่า แล้วหาก…” ลู่จือชุนยังคงถามหญิงชราอย่างจริงใจ

หญิงชราไม่สามารถบังคับเฉินเฟยเพราะมันขัดต่อกฎ หากฝ่าฝืนกฎเท่ากับการทำลายตัวเอง กฎของหมู่บ้านโบราณยิ่งใหญ่เหนือสวรรค์ หัวหน้าหมู่บ้านสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆได้เพียงเล็กน้อยภายใต้กฎเกณฑ์บางประการ

หญิงชราอธิบายประเด็นสำคัญของวิชารวมลมให้ลู่จือชุนทั้งสองฟังต่อ หญิงชราไม่เชื่อ ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์หรือเข้าได้กับวิชายุทธ์เพียงใด เมื่อเข้าใจถึงระดับหนึ่งก็จะช้าลงและหยุดนิ่ง

วิชารวมลมไม่ใช่วิชาพื้นฐานอย่างหมัดจีซาน หลังเข้าใจถึงระดับหนึ่ง ขั้นต่อไปคือค่อยๆขัดเกลาวิชารวมลม

ตามความเห็นของหญิงชรา หลังจากนี้ไม่นานเฉินเฟยจะหยุดดูดซับพลัง แม้นางจะดูดซับเฉินเฟยได้ไม่มากและถูกเฉินเฟยดูดคืนไปมาก แต่ตราบใดที่ดูดซับลู่จือชุนทั้งสองได้มากกว่านี้นางจะไม่สูญเสีย

หัวหน้าหมู่บ้านปรากฏตัวข้างเฉินเฟย เฝ้ามองเฉินเฟยเป่าลมโดยไม่บอกให้หยุด

เฉินเฟยไม่ได้สังเกตถึงการมาของหัวหน้าหมู่บ้าน เขาหลับตาเป่าลมอย่างจริงจัง ในขณะเดียวกันความเข้าใจยังคงปรากฏในใจ

ความชำนาญนี้ทำให้เฉินเฟยรู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง นี่เป็นวิธีฝึกวิชารวมลมที่ถูกต้องหรือเปล่า? แล้วเมื่อครู่หญิงชรากับลู่จือชุนทั้งสองคุยเรื่องอะไรกัน?

ไม่เพียงความเข้าใจวิชารวมลมปรากฏในใจ แต่ยังมีพลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย เฉินเฟยรู้สึกทึ่งกับการเป่าลมแล้วแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้

เฉินเฟยไม่รู้ว่าตัวเองเป่าลมมานานแค่ไหนแล้ว แต่รู้สึกว่าในปอดมีอากาศไม่มากนัก เมื่อกำลังจะหายใจเข้าก็รู้สึกว่ามีคนมาแตะไหล่

เฉินเฟยลืมตาขึ้น เห็นหัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่ตรงหน้าและมองเขาด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มดูเย็นชาเล็กน้อย

“แขก ท่านไม่พอใจวิชารวมลมหรือ?” หัวหน้าหมู่บ้านพูดด้วยรอยยิ้ม

“วิชารวบรวมลมช่างและลึกล้ำ มันยอดเยี่ยมมาก ข้าจะไม่พอใจได้อย่างไร?” เฉินเฟยส่ายหน้า

“ท่านพอใจก็ดีแล้ว”

หัวหน้าหมู่บ้านมองกระหม่อมเฉินเฟย ความเร็วในการดูดพลังลดลงเป็นระยะ ขนาดพูดคุยกันแบบนี้เจ้ายังมีสมาธิกับวิชารวมลมอีก?

ความเข้าใจอยู่ในระดับนี้จริงหรือ? หรือเป็นเพราะเข้ากับวิชาได้อย่างลงตัว?

“หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าพบทางลัดในการฝึกวิชารวมลมแล้ว”

เฉินเฟยมองหัวหน้าหมู่บ้านและพูดอย่างจริงใจ ชาวบ้านยินดีสอนสุดยอดวิชาเช่นนี้ให้ ช่างเป็นคนดียิ่งนัก

แม้หญิงชราจะเชี่ยวชาญวิชารวมลม แต่นางคงไม่ได้เชี่ยวชาญอย่างลึกซึ้งจึงไม่พบมีวิธีที่ฝึกง่ายกว่านั้น

ตอนนี้เฉินเฟยค้นพบมันและตัดสินใจมอบให้ สิ่งเดียวคือการเรียนรู้ทางลัดนี้ออกจะแพงไปหน่อย ต้องใช้เงินตั้งสี่หมื่นตำลึง

หมู่บ้านที่มีสุดยอดวิชาคงจ่ายสี่หมื่นตำลึงได้ใช่ไหม?

“ท่านไม่จำเป็นต้องบอกข้า ท่านค้นพบความลับนี้ด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องบอกพวกเรา”

หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานปรากฏในใจ มนุษย์ตรงหน้าชั่วร้ายยิ่งนัก

ชาวบ้านโดยรอบต่างมองเฉินเฟย

ชายคนนี้คิดว่าพลังของหญิงชราคนเดียวไม่พอจึงตั้งใจดูดซับจากพวกเขาด้วยใช่ไหม? รังแกกันเกินไปแล้ว คิดว่าพวกเขารังแกง่ายหรือไง!

ไม่ใช่ชาวบ้านทุกคนที่รู้จักวิชารวมลม หากเฉินเฟยบอกวิธีฝึกฝนแปลกๆให้ฟังเหมือนเมื่อวาน ชาวบ้านทุกคนจะต้องส่งพลังของตัวเองให้

“นี่ไม่ใช่ความลับ แค่ต้องจ่ายเงินเท่านั้น” เฉินเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านปฏิเสธ ทางลัดในการฝึกฝนนี้ไม่ต้องพยายามมากมาย

“ครืด!”

ชาวบ้านทุกคนถอยห่างจากเฉินเฟยสิบหมี่ทันที พวกเขาไม่ต้องการได้ยินอะไรทั้งน้ะน หากเฉินเฟยยืนกราน พวกเขาก็จะถอยไปอีก

ตราบใดที่เฉินเฟยไม่ได้สอนวิชา ทั้งสองฝ่ายจะไม่มีความสัมพันธ์ตามสัญญาบังคับ โดยปกติแล้วพวกเขาสามารถเดินออกไปได้หากพวกเขาไม่ต้องการได้ยิน

เฉินเฟยตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นการกระทำของชาวบ้าน เขาอุส่าใจดีบอกทางลัดในการฝึกฝนแต่ทำไมพวกเขาถึงวิ่งหนีเล่า? พวกเขาทำอย่างกับว่าจะตายหากได้ฟังเรื่องนี้

เฉินเฟยอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าเพราะเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินถอยไปเช่นกัน เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้งและเริ่มเป่าลม

ความเข้าใจเริ่มปรากฏในใจเป็นระยะเหมือนก่อนหน้านี้ ในขณะเดียวยังมีพลังปรากฏในร่างกายทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นและทะเลจิตสำนักแจ่มชัด

เฉินเฟยกระพริบตาเล็กน้อยและดื่มด่ำไปกับความสุขในการฝึกฝน

หนึ่งเค่อผ่านไปอย่างรวดเร็วและผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม

หลังผ่านไปนาน ในที่สุดลู่จือชุนทั้งสองก็เริ่มต้นวิชารวมลมได้

หลังเรียนรู้นานกว่าครึ่งชั่วยาม ลู่จือชุนทั้งสองตัวซีดลงเหมือนใกล้จะตาย พลังของระดับขัดเกลาทวารมาจากจุดทวาร แต่พลังที่สำคัญสุดไม่จำกัดอยู่เพียงจุดทวาร

สิ่งที่หมู่บ้านหมี่ดูดซับไม่ใช่พลังหยวนหรือพลังภายใน แต่เป็นสิ่งที่ใกล้ชิดกับรากฐานต้นกำเนิด ทุกคนล้วนมีต้นกำเนิดเช่นนี้ แต่นักยุทธ์จะขัดเกลามันจนแข็งแกร่งขึ้น

รากฐานลู่จือชุนทั้งสองต่างเสียหายอย่างรุนแรง

ถ้าพูดตามหลักการ หญิงชราควรพอใจมากหลังจากดูดพลังมากมาย แต่แล้วคนอย่างเฉินเฟยก็ปรากฏตัวขึ้น หลังผ่านไปนานเฉินเฟยยังคงเข้าใจวิชารวมลมอยู่

ความเร็วไม่ลดลง ความเข้าใจของเฉินเฟยเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วคงที่ ไม่มีกำไรและไม่สูญเสีย พลังส่วนใหญ่ที่หญิงชราดูดซับจากลู่จือชุนทั้งสองไหลเข้าสู่ร่างเฉินเฟย

หญิงชรามองเฉินเฟยแล้วตื่นตระหนกทันทีเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายเหมือนบ่งบอกว่าสามารถเข้าใจมันได้อีก

หากเฉินเฟยยังเข้าใจเช่นนี้ต่อไป ไม่เพียงแต่ของที่ปล้นมาจะต้องอาเจียนออกในภายหลัง แต่หญิงชราต้องมอบพลังของตัวเองให้เฉินเฟยด้วย

หญิงชราตัวสั่นเทิ้มเมื่อนึกถึงภาพนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปจนเหลือเพียงความกลัวและความไม่สบายใจ

นางหันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านหวังว่าจะช่วยนางได้

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นการจ้องมองของหญิงชราแต่ไม่ได้ทำสิ่งใด เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ นี่เป็นกฎบังคับของหมู่บ้านหมี่

ลู่จือชุนทั้งสองยื่นนิ่งด้วยความเหนื่อยกายเหนื่อยใจ เห็นชัดว่าพวกเขาได้เรียนรู้วิชาขั้นสูง แต่ทั้งสองกลับไม่มีความสุขเลยเมื่อเริ่มต้นได้

ตอนนี้คำเตือนจากสัญชาตญาณซึ่งก่อนหน้านี้ถูกระงับด้วยความปรารถนาได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และเนื่องจากรากฐานเสียหายอย่างรุนแรง คำเตือนนี้จึงรุนแรงเป็นพิเศษ

มันรุนแรงมากจนแม้จะระงับสติปัญญาเอาไว้ ทั้งสองยังถูกบังคับให้จดจำหลายสิ่งอย่างเช่นอาวุธวิญญาณ!

ครู่ต่อมา ลู่จือชุนทั้งสองหยิบอาวุธวิญญาณออกมา

อาวุธวิญญาณเชื่อมวิญญาณ โดยเฉพาะตอนเจ้าของตกอยู่ในอันตราย วิญญาณนี้จะพลุ่งพล่านออกมา

ตอนนี้ลู่จือชุนทั้งสองจำอาวุธวิญญาณได้และกระตุ้นวิญญาณของมัน สติปัญญาของพวกเขาแจ่มชัดขึ้นและตระหนักได้ถึงความประหลาดในร่างกาย

“ฟู่มฟู่ม...”

วิญญาณของอาวุธวิญญาณเริ่มลุกไหม้และสนับสนุนลู่จือชุนทั้งสอง การลุกไหม้นี้จะสร้างความเสียหายมหาศาลต่ออาวุธวิญญาณ และอาจทำให้อาวุธวิญญาณเสียหายจนกลายเป็นอาวุธกึ่งวิญญาณในภายหลัง

แต่ลู่จือชุนทั้งสองไม่ได้สนใจ เมื่อพวกเขาจำได้มากขึ้นสีหน้าพวกเขาก็มืดลง แม้พวกเขาจำได้ไม่หมดทุกอย่าง แต่พวกเขารู้ว่าไม่อาจอยู่ที่นี่ได้แล้ว!

“พวกเราต้องออกไปจากที่นี่!”

ลู่จือชุนมองหัวหน้าหมู่บ้านและคำรามด้วยเสียงต่ำ อาวุธวิญญาณในมือเปล่งแสง ฮวาเต๋าหงมองไปรอบตัวอย่างระวังเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินสิ่งที่ลู่จือชุนพูด เขาเห็นความชัดเจนในดวงตาทั้งสอง รอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา

“หมู่บ้านหมี่ไม่อนุญาตให้ใช้กำลัง ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะรอดมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร?”

หัวหน้าหมู่บ้านฉีกการปลอมตัวโดยตรง การปลอมตัวไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ด้วยการสนับสนุนจากอาวุธวิญญาณ ลู่จือชุนทั้งสองจึงไม่โดนหลอกอีก

แต่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ตื่นตระหนก นี่คือหมู่บ้านหมี่ และหมู่บ้านหมี่มีกฎของตัวเอง หากใช้กำลังได้ สองวันที่ผ่านจะทำอะไรมากมายเพื่ออะไร?

ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีนักยุทธ์ขัดเกลาทวารมาที่หมู่บ้านหมี่ แต่สุดท้ายพวกเขายังกลายเป็นปลาของหมู่บ้าน ส่วนคนที่การบ่มเพาะต่ำกว่านั้นล้วนเป็นเป็ดไก่

ไม่ใช่ทุกคนที่มีคุณสมบัติเป็นปลาได้

“ไปกันเถอะ!”

ลู่จือชุนเหลือมองเฉินเฟยที่อยู่ไกลแล้วตะโกนบอกฮวาเต๋าหง ครู่ต่อมาทั้งสองรีบวิ่งออกไปนอกหมู่บ้าน เขาคิดจะฆ่าหัวหน้าหมู่บ้านกับชาวบ้าน แต่พอคิดเรื่องนี้จิตวิญญาณก็ส่งสัญญาณเตือน

หากลงมือจริงคงได้ตายเร็วขึ้น!

หัวหน้าหมู่บ้านมองด้านหลังลู่จือชุนทั้งสองอย่างดูถูก การออกไปจากหมู่บ้านหมี่จะง่ายเช่นนั้นได้อย่างไร!

“อ๊าาา!”

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องดังขึ้น หัวหน้าหมู่บ้านหันกลับมาและเห็นหญิงชราวิ่งไปที่อื่นด้วยความกลัว แค่ฝึกในช่วงเวลาอันสั้น พลังที่หญิงชราดูดมาจากลู่จือชุนทั้งสองกลับถูกเฉินเฟยดูดไปจนหมด

ตอนนี้เฉินเฟยยังดูดพลังของหญิงชราอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย และไม่อาจบอกได้ว่าจะหยุดเมื่อใด

ส่งมันออกไปดีกว่า!

ความคิดนี้แวบเข้ามาในใจหัวหน้าหมู่บ้าน