ตอนที่ 170: ฝูงแมงกะพรุนหลากสี

แจ๊คได้สอบถามและค้นพบว่า

ปรากฏว่าพวกเขาทั้งสองคนนั้น ได้รู้จักกันมานานถึงสามปีแล้ว

ในการพบกันครั้งแรกที่แสนโรแมนติกของพวกเขาทั้งคู่นั้น คือช่วงเวลาที่อยู่ในระหว่างการเดินทาง

มันคือ รักแรกพบ

ประกอบกับความจริงที่ว่าพวกเขาทั้งสองคนล้วนต่างเป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่ ในเวลาเพียงไม่กี่วัน พวกเขาทั้งสองต่างก็ตกหลุมรักกันและกันอย่างสุดซึ้ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ว่าไดอาน่านั้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัย ของสถาบันการศึกษาของสหพันธ์ ดักลาสเองตระหนักว่าตระกูลที่เขาทำงานด้วยนั้น ได้ทำเรื่องที่น่าอับอายบางอย่าง

ความรู้สึกต่ำต้อย ผุดขึ้นมาในใจของเขาเอง

ในช่วงเวลาของคืนหนึ่ง ดักลาสได้ทิ้งเธอไปโดยไม่ได้บอกลาเลย

อย่างไรก็ตาม ไดอาน่านั้น ไม่เคยหยุดตามหาเขาเลย

เขาไม่ได้คาดคิดไว้ว่า จะได้พบเธอที่นี่ ในวันนี้

“ไดอาน่า... ปล่อยมือเถอะ” ดักลาสไม่ใช่คนที่แว้งกัดคนที่เลี้ยงเขามา

ไม่ว่าตระกูลเทรนต์จะแย่และเลวร้ายมากแค่ไหน แต่พวกเขาก็ได้เป็นคนที่เลี้ยงดูเขามาโดยตลอด

แม้ว่าตัวเขานั้น จะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเจ้านายของเขาเองก็ตาม...

เขาไม่ได้มีความคิดที่จะยุติความสัมพันธ์ระหว่าง นายกับบ่าว ของพวกเขา

หลังจากที่ผลักไดอาน่าออกไปแล้ว เขาก็มองไปที่คนรักของเขาแล้วหัวเราะด้วยความขมขื่น

ดักลาสใช้มานาเฮือกสุดท้ายของเขา อัญเชิญนักรบโครงกระดูกเกราะทองของเขาออกมาอีกครั้ง เพื่อพาตัวเขาไปที่ฝั่งของอาร์มสตรอง

ในขณะเดียวกันล๊อคก็มองเห็นโอกาสของเขาและใช้ Hurricane Piercer ใส่อาร์มสตรอง

เอวของอาร์มสตรองนั้นได้รับบาดเจ็บมาจากการเตะของไดอาน่าในก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นเขาจึงหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ตูมมมมม!

ผลของทักษะอันทรงพลังดังกล่าว ไม่ได้ทำให้อาร์มสตรองและอลิซกระเด็นไปได้

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณดักลาส ที่บล๊อกการโจมตีของล๊อคร่วมกับแบทเทิลบีสต์ของเขาเอง!

"อ่าา... !”

ไม่ว่าดักลาสจะตะโกนออกมาแรงแค่ไหน ก็ไม่มีความหมายเมื่อต้องเผชิญกับความแข็งแกร่งของล็อค

หากไม่ใช่เพราะแบทเทิลบีสต์ของเขาที่รับแรงกระแทกอันแสนรุนแรงนี้ไปก่อน...

ดักลาสคงจะต้องตายไปแล้ว

ปังงงงงงงง!

ดักลาสกระแทกชนเข้ากับรถบรรทุก เลือดไหลทะลักออกมาเต็มปาก

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กันล่ะ" ล๊อคหยุดการโจมตีของเขาและมองไปที่ดักลาสซึ่งนั่งจมอยู่ในกองเลือด

ตอนนี้นักรบโครงกระดูกของดักลาสได้กลับไปยังพื้นที่มิติของเขาแล้ว เนื่องจากว่าตอนนี้มานาของเขานั้นหมดไปแล้วอย่างแท้จริง

ในขณะที่ดักลาสกำลังปกป้องโจมตีให้เจ้านายของเขาอยู่นั้น อาร์มสตรองก็ได้ฉวยโอกาสนั้นล้วงของเหลวสีดำที่บรรจุในหลอดทดลองที่อยู่ในกระเป๋าของเขาออกมา

ในไม่ช้า พลังแห่งการรักษาที่ทรงพลัง ได้ช่วยเขาและฟื้นฟูกระดูกที่แตกสลายของเขา

ความเจ็บปวดที่เคยมี ได้สลายหายไปอย่างสมบูรณ์

เขาเดินไปหาดักลาสที่กำลังจะหมดสติ ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว!

เขาเหยียบหน้าดักลาสอีกครั้งหนึ่ง “ไอ้สารเลว! เจ้าเด็กดำพร้าใต้ดินแสนต่ำต้อย! แกกล้าดียังไงที่ไปมีความสัมพันธ์กับศัตรู!แกกล้าดียังไงที่ซ่อนเรื่องพวกนี้จากฉันกัน! ในฐานะเจ้านายของแก ฉันขอตัดสินประหารชีวิตแก!”

นี่ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้อาร์มสตรองโกรธมากเช่นนี้ แต่ที่เขากังวล เป็นเพราะว่าดักลาสไม่ได้ใช้กำลังเต็มกำลัง ในการต่อสู้กับล็อค สำหรับเขาแล้ว การพ่ายแพ้ของดักลาสถือเป็นรอยด่างพล้อย แห่งเกียรติยศของเขาเอง

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของดักลาสทั้งสิ้น!”

อาร์มสตรองให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีของเขา เหนือชีวิตของเด็กดำพร้าที่แสนต่ำต้อยเช่นนี้อย่างมาก!

ล๊อคยื่นแขนออกไปเพื่อรั้งไดอาน่า ซึ่งกำลังก้าวไปข้างหน้าแล้ว “อย่าหุนหันพลันแล่นไปเลยอาจารย์ไดอาน่า ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนี้เองเถอะครับ...”

เขาใช้สายตาของเขาเพื่อบอกให้ไดอาน่า เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า

! ! ! !

ด้วยเหตุผลบางอย่าง มีกลุ่มของสีสันลอยอยู่บนท้องฟ้า!

น้ำเงิน ม่วง แดง ดำ...

มีหลายสีและมีอย่างน้อย 70 ตัว!

พวกมันกระพริบไม่หยุด

ภายใต้หัวกลมๆ ที่คล้ายร่ม มีเพียงเส้นหนวดที่เรียวยาวเท่านั้น

ลักษณะเฉพาะของพวกเขาทำให้พวกเขาแตกต่างจากแบทเทิลบีสต์ทั่วไป พวกมันดูเหมือนภูตผีที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

“แมงกระพรุนงั้นหรอ...” นี่เป็นครั้งแรกที่ทริสตั้นได้พบกับสิ่งมีชีวิตเช่นนี้

อาร์มสตรองพยายามที่จะเชือดคอของดักลาสด้วยมีดสลักเพชรที่เขาเพิ่งหยิบออกมา อย่างไรก็ตาม เพียงครู่เดียวก่อนที่เขาจะแทงมันเข้าไปในลําคอของดักลาสได้นั้น ขาวน้อยก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาและเหวี่ยงอาร์มสตรองออกไปด้วยหางของมัน

หลังจากส่งอาร์มสตรองกระเด็นไปแล้ว มันก็เทเลพอร์ตตัวของดักลาสที่หมดสติในตอนนี้ กลับมาอยู่ที่ด้านข้างของไดอาน่าแล้ว

ขณะที่กอดดักลาสที่โชกไปด้วยเลือดอยู่นั้น ไดอาน่ามองล็อคด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาและกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณ… ขอบคุณมาก…”

“คุณสองคนควรพาเขาไปโรงพยาบาลโดยเร็ว ฉันจะอยู่ที่นี่และดูการต่อสู้ของล๊อคก่อน...”ทริสตั้นอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแบทเทิลบีสต์แมงกระพรุนนี้

อาร์มสตรองซึ่งได้รับบาดเจ็บอีกครั้งในคราวนี้ เขาไม่ได้โอดครวญอีก แต่มีร่องรอยแห่งความสุขบนใบหน้าของเขาแทน!

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกเพลิดเพลินกับความเจ็บปวด

หลังจากที่ดื่มของเหลวสีดำเพิ่มอีกขวด สีหน้าของอาร์มสตรองก็ดูสดใสมากยิ่งขึ้นไปอีก

ล็อคเห็นสีหน้าของอาร์มสตรองและพึมพำว่า “คนวิปริต…”

ล๊อคปล่อยการโจมตีด้วยเฮอริเคนเพียร์ซเซอร์อีกครั้งใส่อาร์มสตรอง!

อาร์มสตรองยักคิ้วขวาขึ้น และทันทีหลังจากนั้น แมงกะพรุนในอากาศที่อยู่เหนือหัวของเขา ก็เริ่มกะพริบอย่างบ้าคลั่งราวกับไฟเตือน

การเคลื่อนไหวล่องลอยช้าๆ ที่พวกเขาได้เห็นในก่อนหน้านี้ ได้หายไปแล้ว! พวกมันเคลื่อนตัวด้วยความเร็วจนแทบจะหยุดหายใจ เพื่อบล๊อกเฮอริเคนเพียร์ซเซอร์ของล๊อค!

"อะไรกันนะ!" ดวงตาของทริสตันเบิกกว้าง!

แมงกะพรุนไม่ได้บล๊อกเฮอริเคนเพียร์ซเซอร์

แต่กลับดูดซับการโจมตีของล๊อคแทนโดยใช้หนวดของมัน!

พวกมันกำลังกลืนกินเฮอริเคนเพียร์เซอร์!

แม้ว่าเหล่าประชาชนที่ดูอยู่จะไม่ใช่บีสต์มาสเตอร์ก็ตาม แต่พวกเขาก็สามารถบอกได้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติและพวกเขาก็ต่างอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... น่าแปลกใจใช่ไหมล่ะ” อาร์มสตรองลูบไล้แมงกะพรุนสองสามตัวที่กลับมาอยู่เคียงข้างเขาหลังมื้ออาหาร เขามองไปที่ล๊อคและพูดว่า “แล้วถ้าคุณใช้ทักษะการโจมตีที่แข็งแกร่งกว่านี้มาอีกล่ะ? ยังไงซะ ฝูงแมงกะพรุนหลากสีเหล่านี้ของฉัน ก็จะยังคงจะกินได้อีกอยู่ดีล่ะนะ!”

ปรากฏว่าฝูงแมงกะพรุนทั้งหมด ถือเป็นแบทเทิลบีสต์เพียงตัวเดียว

ฝูงแมงกะพรุนหลากสี ตามชื่อของมันแล้วนั้น ทริสตั้นสงสัยว่าพวกมันน่าจะเป็นแบทเทิลบีสต์ประเภทพิษ

ล๊อคไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของอาร์มสตรอง แต่เขากับสนใจแบทเทิลบีสต์ของอาร์มสตรองมากยิ่งกว่า

"ฆ่าเขาซะ!" อาร์มสตรองสั่ง

หนวดของฝูงแมงกะพรุนยาวขึ้นมาก!

พวกมันแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม และบินอย่างรวดเร็วไปหาล๊อค!

แมงกะพรุนกลุ่มแรกนั้น ได้ใช้หนวดของพวกมันเพื่อสร้างตาข่ายเพื่อมัดล็อคไว้

ในขณะเดียวกัน แมงกะพรุนอีกกลุ่มก็เปลี่ยนหนวดให้เป็นใบมีดที่แหลมคม!

เกล๊งงงง!  เกล๊งงงง!   เกล๊งงงง!   เกล๊งงงง!  ...

หลังจากหยุดการเคลื่อนไหวของล๊อคแล้ว เหล่าแมงกะพรุนก็รุมล้อมล๊อคและโจมตีเขา

ประชาชนต่างรู้สึกประหลาดใจกับรูปลักษณ์ของแมงกะพรุน

"ดูลึกลับมาก..."

“คงไม่มีใครสามารถรอดจากการโจมตีที่มรงพลังนี้ไปได้…”

“ล็อคต้องมีปัญหาแน่ๆ! เขาไม่ได้ตอบโต้เลยด้วยซ้ำ!”

“ฉันหวังว่าตระกูลเทรนต์จะชนะ...”

“ถูกต้อง! จากนั้นเราสามารถกินซอสมะเขือเทศทั้งหมดที่เราต้องการได้...”

ทริสตันกำหมัดแน่น เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อแกนมานาของเขาถูกผนึกไว้แล้ว เขาจึงไม่สามารถทำอะไรกับมันได้

ทั้งหมดที่เขาทำได้คือ อธิษฐานขอให้ล๊อคแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขาก้าวไปข้างหน้าและตะโกนว่า “ล็อค! ฆ่าแมงกะพรุนซะ!”

ปังงงงงงง! !

เสียงดังนั้นออกมาจากร่างของล็อค!

แมงกะพรุนต่างถูกส่งกระเด็นกระจายออกไปโดยการใช้เฮอริเคนเพียร์เซอร์อย่างต่อเนื่องของล๊อค!

เหตุผลที่ล๊อคยังคงนิ่งอยู่กับที่ ในก่อนหน้านี้ก็เพราะว่า เขาต้องการทดสอบว่าแมงกะพรุนนั้นสามารถกินมานาได้มากแค่ไหน!

อย่างที่เขาสงสัย พวกมันมีขีดจํากัดสูงสุดเช่นกัน

มันทำให้ล๊อคนึกถึงแบทเทิลบีสต์แมงมุม จากกลุ่มเขี้ยวอสูร

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากฝูงแมงกะพรุนเป็นฝูงบีสต์ระดับมหากาพย์ มันจึงฉลาดกว่าแมงมุมระดับชั้นยอด

เมื่อรู้ว่ามันอิ่มจากการดูดจนเต็มแล้วมันก็หยุดดูดซับต่อ

เพราะกลัวว่าจะได้รับอันตราย จากการสะท้อนกลับอย่างรุนแรงได้