ตอนที่ 58 รอยแตก

วิชาธนูที่ได้รับในเมืองซิ่งเฝินนอกจากจะเพิ่มทักษะให้เฉินเฟย มันยังทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างคือเฉินเฟยสามารถยิงธนูได้อย่างอิสระขณะใช้ท่าร่าง

ทั้งสองช่วยส่งเสริมซึ่งกันและไม่ฉุดรั้งกัน ความแม่นยำในการยิงไม่ได้รับผลกระทบ

ดังนั้นแม้ว่าเหอหยวนฉิวจะไล่ตามเขา มันไม่ได้ส่งผลต่อการยิงธนูสังหารกลุ่มผิวน้ำที่อยู่ด้านล่างของเฉินเฟย

บางคนทรุดตัวลงอย่างช้าๆ ความทรมานที่ต้องรอคอยความตายทำให้พวกเขาทนไม่ไหว มีคนเริ่มออกมาพุ่งเข้าหาเฉินเฟย แต่สิ่งที่ทักทายเขามีเพียงลูกธนูเท่านั้น

สมาชิกส่วนใหญ่ของกลุ่มผิวน้ำอยู่ในระดับขัดเกลากล้ามเนื้อ ลูกธนูของเฉินเฟยจึงอันตรายถึงชีวิต แม้แต่ระดับหลอมกระดูกยังถูกเฉินเฟยยิงไม่กี่ดอก

“หัว...หัวหน้า คนคนนี้มาช่วยชายชราคนนั้นหรือไม่?”

คนด้านข้างสวี่ไจ้ชวนกระซิบถาม

“เช่นนั้นเจ้าไปจับผู้เฒ่านั่นเป็นตัวประกันไปขู่มัน”

สวี่ไจ้ชวนชำเลืองมองลูกน้องซึ่งหดหัวไม่กล้าพูดอะไรอีก ไม่ว่าจะมาช่วยคนหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ตอนนี้พวกเขายังโผล่หัวออกไปไม่ได้ หากโผล่ออกไปแม้แต่น้อยคงโดนลูกธนูนั่นทะลวงใส่ ต่อให้ไม่โผล่หัวออกไป แต่ถ้าที่กำบังไม่ใหญ่พอจะโดนยิงเช่นกัน

สวี่ไจ้ชวนไม่ได้เห็นนักธนูระดับนี้มาหลายปีแล้ว เมื่อก่อนมีคนหนึ่งในเมืองซิ่งเฝินได้ชื่อว่ายิงครึ่งเมือง ตอนนี้ดูเหมือนว่าเฉินเฟยจะอยู่ในระดับเดียวกับเขา

สุดท้ายแล้วคนคนนั้นออกจากเมืองซิ่งเฝินไปที่อื่นเพื่อฝึกฝนทักษะยิงธนูให้สูงขึ้น

สวี่ไจ้ชวนไม่ได้ให้ลูกน้องรีบออกไปจับตัวเฉินเฟย การออกไปตอนนี้เทียบได้กับการรนหาที่ตาย สวี่ไจ้ชวนมองไปรอบตัว ทันใดนั้นเห็นตะขอเหล็กพร้อมโซ่เหล็กอยู่ข้างๆ

นี่คือตะขอพีผาซึ่งปกติจะใช้เกี่ยวสะบักคนอื่น ในคฤหาสน์สวี่ไจ้ชวนไม่เคยขาดแคลนเครื่องทรมานเช่นนี้

สีหน้าสวี่ไจ้ชวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคว้าตะขอพีผาแล้วเหวี่ยงไปทางฉือเต๋อเฟิง

ไม่ว่าเฉินเฟยจะมาเพื่อช่วยคนหรือไม่ แต่เมื่อมีโอกาสไม่มากก็น้อยสวี่ไจ้ชวนจึงไม่รังเกียจที่จะลอง

เฉินเฟยมองไปรอบๆและเห็นตะขอพีผาทันที ง้างคันธนูและยิงออกไปในชั่วพริบตา

ลูกธนูพุ่งตามทันและแทงตะขอพีผากระแทกลงพื้น ในขณะเดียวกันลูกธนูอีกดอกเลี้ยวโค้งเล็กน้อยไปหาสวี่ไจ้ชวน

หินแตกกระจายออกมา สวี่ไจ้ชวนมองลูกธนูสั่นไหวตรงเท้าแล้วใบหน้าซีดเซียว โชคดีที่จุดกำบังใหญ่พอ เฉินเฟยที่ยิงสุ่มจึงเดาตำแหน่งผิดเล็กน้อย ไม่อย่างนั้นลูกธนูดอกนี้คงได้ปักอยู่ตรงหน้าผากเขาแล้ว

ร่างเฉินเฟยสั่นไหวไปหาฉือเต๋อเฟิง พอได้เห็นอาการบาดเจ็บของฉือเต๋อเฟิงใบหน้าเขาถึงกับมืดครึ้ม คาดเดาได้เลยว่าต่อให้หลังจากนี้จะรักษาฉือเต๋อเฟิง แต่เขาคงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

“เจ้าจงไปซะ!”

ฉือเต๋อเฟิงมองเฉินเฟยด้วยความรู้สึกบางอย่างในดวงตา การมาที่นี่คนเดียวเป็นเรื่องประมาทและอันตายเกินไป

สวี่ไจ้ชวนตกตะลึงเมื่อเห็นเฉินเฟยปรากฏตัวตรงหน้า เขาผงะไปครู่หนึ่งจากนั้นมีความสุข

ในระยะไกลสวี่ไจ้ชวนทำอะไรเฉินเฟยไม่ได้เลย เขาได้แต่วิ่งหาทางหนีเหมือนคนตาย แต่ตอนนี้ห่างกันเพียงไม่กี่หมี่ ตราบใดที่สวี่ไจ้ชวนป้องกันลูกธนูของเฉินเฟยได้เขาจะเข้าประชิดตัวได้ทันที

ยื้อเวลาไว้อีกครู่หนึ่งจนกว่าเหอหยวนฉิวจะมาถึง

ถ้าเฉินเฟยกล้าหลบหนี สวี่ไจ้ชวนจะแสร้งทำเป็นฆ่าฉือเต๋อเฟิง การกระทำนี้ย่อมรบกวนการตัดสินใจของเฉินเฟย

“โง่จริงๆ!”

สวี่ไจ้ชวนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ เขาไม่คาดหวังว่ามันจะง่ายขนาดนี้ การบังคับให้เฉินเฟยล้มเลิกจุดประสงค์เป็นเรื่องโง่เขลาจริงๆ

ขณะที่คิดเรื่องนี้ สวี่ไจ้ชวนเห็นเฉินเฟยง้างธนูจึงรีบดึงสติกลับมา แต่พบว่าเฉินเฟยยิงธนูใส่เหอหยวนฉิวเป็นคนแรกและเมินเฉยเขา

“รนหาที่ตาย!”

เมื่อถูกเมินเฉย ดวงตาสวี่ไจ้ชวนจึงส่องประกายด้วยความเย็นชา เพียงพริบตาเดียวเขาได้มาอยู่ตรงหน้าเฉินเฟยและฟันคอเฉินเฟยด้วยดาบใหญ่

เฉินเฟยยังคงไม่เคลื่อนไหว ทันใดนั้นเริ่มหมุนเวียนเคล็ดชำระใจ

ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ลูกตาเฉินเฟยกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว ข้อมูลทั้งหมดหลั่งไหลเข้ามาในความคิดเฉินเฟย

เหอหยวนฉิวใช้กรงเล็บอินทรีป้องกันลูกธนู แต่ด้วยแรงที่ส่งออกมาทำให้ร่างกายพุ่งไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

ในทุกมุมของห้องโถงยังมีคนซ่อนตัวอยู่ห้าหกคน พวกเขาหอบหายใจถี่ด้วยความกลัว แม้จะพยายามสะกดการหายใจไว้แต่เฉินเฟยยังคงตรวจจับได้

ใบหน้าของสวี่ไจ้ชวนดุร้าย ดวงตาเขาเริ่มแดงก่ำเพราะความตื่นเต้น เส้นเลือดมือขวาที่ถือดาบสั่นเพราะแรงที่ใช้ฟันออกไป กลุ่มผิวน้ำด้านหลังสวี่ไจ้ชวนกำลังลังเลว่าจะออกไปจับเฉินเฟยด้วยกันหรือไม่

ครู่ต่อมา โลกกลับเป็นเหมือนเดิม

สีหน้าเฉินเฟยสงบลง เขาปล่อยธนูในมือซ้าย กระบี่ยาวปรากฏขึ้นที่มือขวา พลังกระบี่ลายเพลิงออกไปรับดาบสวี่ไจ้ชวน

“เคร้ง!”

เสียงเหล็กปะทะกันดังขึ้น เฉินเฟยใช้เพียงปลายกระบี่ แต่สวี่ไจ้ชวนไม่อาจกำดาบไว้ในมือได้ราวกับใช้แรงผิดทาง ถ้ายังฝืนทำต่อไปข้อมือตัวเองจะหักไดเ

แต่สวี่ไจ้ชวนฝึกใช้ดายมากกว่าสิบปี ไม่ต้องพูดถึงความชำนาญในการใช้ดาบ ในสถานการณ์แบบนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้แรงผิดด้าน

“เฮอะ!”

สวี่ไจ้ชวนเป็นคนโหดเหี้ยมเช่นกัน เมื่อรู้ว่าสถานการณ์กำลังคับขันเขาจึงหักข้อมือคว้าด้ามดาบและฟันใส่เฉินเฟย

แต่สุดท้ายแล้วมันเป็นการฝืนทำและฟันอย่างเรียบง่าย ด้วยเหตุนี้เองจึงหยุดปะทะกันเพียงชั่วขณะ ไม่ว่าเป็นความแรงหรือความแม่นยำล้วนแตกต่างจากเมื่อครู่มาก

ก่อนที่ดาบจะสัมผัสร่างเฉินเฟย สวี่ไจ้ชวนเห็นแสงขาววาบต่อหน้าต่อตา กระบี่ยาวได้แทงเข้าคอด้วยมุมที่ไม่อาจจินตนาการ

ดวงตาสวี่ไจ้ชวนเบิกกว้าง เขาต้องการจะถอยหลังแต่ร่างกายเขาเหวี่ยงดาบไปข้างหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี ด้วยการกระทำที่ตรงข้ามกันนี้ทำให้ร่างกายแข็งทื่อและได้เห็นกระบี่ทะลวงที่คอตนเอง

“ชึก!”

เฉินเฟยดึงกระบี่ออกและมีรอยแตกเล็กๆปรากฏที่คอสวี่ไจ้ชวน ร่างกายสวี่ไจ้ชวนปิดบาดแผลตามสัญชาติ เลือดไหลออกมาเล็กน้อย สวี่ไจ้ชวนมองเฉินเฟยอย่างว่างเปล่าด้วยสายตาไม่อยากเชื่อและหวาดกลัว

“ไจ้ชวน!”

เหอหยวนฉิวในระยะไกลตกใจเมื่อเห็นสวี่ไจ้ชวนโดนกระบี่แทง หากมีอะไรเกิดขึ้นกับสวี่ไจ้ชวนชะตากรรมของเขาคงไม่ได้ดีไปกว่ากัน เมื่อครู่กระบี่ของเฉินเฟยรวดเร็วเกินไป ในขณะนี้เหอหยวนฉิวจึงไม่รู้ว่าสวี่ไจ้ชวนบาดเจ็บเพียงใด

เหอหยวนฉิวเดินมาหาเฉินเฟยในไม่กี่ก้าวและคว้ามือเฉินเฟยด้วยมือขวา

กระบี่สามเซียน!

ภายใต้การควบคุมร่างกายอย่างสมบูรณ์ กระบี่ยาวในมือเฉินเฟยแทงแสงกระบี่สามเล่ม แสงกระบี่ทั้งสามรวมเข้าด้วยกันในเวลาอันสั้นและกระแทกมือเหอหยวนฉิว

“ตึง!”

เสียงที่ดังขึ้นเหมือนเสียงทองกระทบกัน เหอหยวนฉิวฝึกฝนกรงเล็บอินทรีอย่างยาวนานจนถึงจุดที่ต้านน้ำต้านไฟได้ แม้ว่าพลังของกระบี่สามเซียนจะน่าประทับใจ แต่มันทำได้เพียงสร้างรูบนมือขวาเหอหยวนฉิวและไม่ได้แทงลึกเข้าถึงเนื้อ

แต่แรงกระแทกได้ทำให้เหอหยวนฉิวถอยหลังกลับไป

ในขณะที่เหอหยวนฉิวถอยหลังกลับไป พลังของกระบี่สามเซียนได้ทำให้เขาตกใจอย่างยิ่งจนกังวลเรื่องการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของเฉินเฟย

แต่ทันใดนั้นความกังวลนี้ก็หายไป