บทที่ 29: เร่อปา, x อกใหญ่แต่ไร้สมอง?
บทที่ 29: เร่อปา, x อกใหญ่แต่ไร้สมอง?
บทที่ 29: เร่อปา, x อกใหญ่แต่ไร้สมอง?
"ถ้าผมดูไม่ผิด นี่คือน้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาใช่ไหมครับ?"
หลังจากที่เฉินหยางได้รับรางวัลจากระบบให้มีความเชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมอาหรับ ทันทีที่ได้กลิ่น เขาก็คาดเดาและระบุได้ทันทีว่าของสิ่งนี้คืออะไร
น้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณา สกัดมาจากไม้กฤษณาที่ล้ำค่า ผ่านกระบวนการกลั่นจนได้เป็นหัวเชื้อบริสุทธิ์
ในกลุ่มประเทศอาหรับ น้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาถือเป็นของขวัญชั้นสูงสุดสำหรับมอบให้ญาติสนิทมิตรสหาย
น้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาเกรดพรีเมียมนั้น ราคายิ่งกว่าทองคำเสียอีก
และขวดที่มาเรียนำออกมานี้ ดูจากภายนอกก็รู้ว่าเป็นสินค้าคุณภาพสูงมาก
แสดงให้เห็นเลยว่า เจ้าบ้านให้ความสำคัญกับเพื่อนชาวจีนกลุ่มนี้มากเพียงใด
"น้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณา? มันคืออะไร?"
หวังอวี่ขมวดคิ้ว แววตาแสดงความรังเกียจเล็กน้อย "ที่แท้ก็น้ำมันหอมระเหย..."
เขาคิดว่าเป็นน้ำหอมอะไรสักอย่างเสียอีก!
แต่คอมเมนต์ในไลฟ์กลับระเบิดลงไปแล้ว!
"อะไรนะ?? หวังอวี่ นายรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา??"
"เชี่ย! น้ำมันไม้กฤษณานายยังมองไม่เห็นค่า นายมันโง่เง่าเต่าตุ่นอะไรขนาดนี้!"
"ไม่จริงน่า? ขนาดน้ำมันไม้กฤษณายังไม่รู้จักเหรอ?"
"เช้ดดด!! ทีมงานรายการเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ?? นี่มันเผางบเล่นชัดๆ เลยมั้งเนี่ย??"
"เป็นไปไม่ได้มั้ง? คงไม่ใช่ทีมงานจัดฉากหรอก น่าจะเพราะผู้กำกับเองก็ยังงงเลยมั้ง!"
"ของพรรค์นี้แพงยิ่งกว่าทองอีกนะ! แถมยังมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ โลกของคนรวยนี่ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ!"
"นี่คือทริปยาจกเหรอ?? แค่น้ำมันไม้กฤษณาขวดเดียวก็คุ้มค่าเที่ยวซาอุฯ รอบนี้แล้วมั้ง!"
"ของขวัญแพงขนาดนี้จะรับไว้ได้ยังไง?"
เมื่อเห็นว่าคอมเมนต์ด่ากันระงม ทีมงานจึงรีบตัดภาพทันที
โดยจับภาพไปที่ขวดน้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาอันล้ำค่าพันตำลึงทองนั่น
"เพื่อนชาวจีนผู้ทรงเกียรติ คุณรู้จักมันด้วยเหรอ?"
มาเรียมองเฉินหยางด้วยความประหลาดใจและดีใจ
เธอรู้สึกชื่นชมหนุ่มชาวจีนคนนี้มาก
เขาไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญภาษาอาหรับ แต่ยังสามารถดูออกว่าเป็นน้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณา
เฉินหยางยิ้มและพยักหน้า "นี่มันล้ำค่าเกินไปครับ"
"ไม่เป็นไรหรอก นี่คือการต้อนรับสำหรับแขกผู้ทรงเกียรติของเรา กลิ่นนี้เหมาะกับคุณมาก"
มาเรียเลือกน้ำมันไม้กฤษณาขวดนี้ให้เฉินหยางด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นถึงความสำคัญที่เธอมีต่อเฉินหยาง!
"ว้าว! เฉินหยางเก่งมาก!"
"นี่สิสุภาพบุรุษตัวจริง?"
"ดูออกเลยว่าเจ้าบ้านผู้หญิงคนนี้ชอบเฉินหยางจริงๆ!!"
"พูดถูก!"
"เฉินหยางดาเมจแฟนหนุ่มพุ่งปรี๊ด!! แถมยังพูดอาหรับได้อีก"
"มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่ห่วงว่าจะจัดการกับน้ำมันขวดนี้ยังไง?"
"รู้สึกว่ารับของแพงเกินไป ถ้าไม่รับก็ดูจะเสียมารยาทนะ!"
"ถ้ารับไว้ ก็ต้องให้ของขวัญตอบแทนสิ??"
คอมเมนต์คุยกันอย่างดุเดือด
และในขณะนี้ สมาชิกกลุ่มฮวาเส้าคนอื่นๆ ก็ได้รู้แล้วว่าน้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาคืออะไร
หน้าของหวังอวี่เปลี่ยนสีสลับไปมา เดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าของหน้าตาบ้านๆ แบบนี้จะแพงขนาดนี้??
หลังจากรู้ว่าของสิ่งนี้ล้ำค่าขนาดไหน สมาชิกกลุ่มฮวาเส้ายิ่งทำตัวไม่ถูกว่าจะรับของขวัญชิ้นนี้ยังไงดี
ของแพงขนาดนี้ ถ้าพวกเขารับไว้ ก็ไม่มีของขวัญอะไรที่เหมาะสมจะให้ตอบแทนเลย
แต่มาเรียนั้นกระตือรือร้นมาก เธอมอบน้ำมันหอมระเหยไม้กฤษณาให้ทุกคนคนละขวดเลยทีเดียว
ในฐานะผู้หญิง อย่างหยางมี่พวกเธอย่อมชอบของแบบนี้อยู่แล้ว
แต่ตอนนี้พวกเธอกำลังถ่ายรายการ พวกเธอไม่ได้เป็นตัวแทนแค่ตัวเอง
แต่ยังเป็นตัวแทนหน้าตาของประเทศจีน
ในเมื่อเจ้าบ้านเตรียมของขวัญมาให้พวกเขาแล้ว
แถมยังเป็นของขวัญที่ล้ำค่าขนาดนี้
พวกเขาก็ยิ่งสมควรต้องมีของขวัญตอบแทนถึงจะถูก
ปัญหาคือ พวกเขามาเที่ยวแบบยาจก!!
เงินทุกบาททุกสตางค์รายการคำนวณมาให้หมดแล้ว
แม้แต่ค่าครองชีพพื้นฐานยังต้องประหยัดมัธยัสถ์สุดๆ จะเอาเงินเหลือที่ไหนไปซื้อของขวัญตอบแทน??
นี่มันเป็นเรื่องหน้าตาของประเทศจีนเลยนะ!!
แต่มาเรียกลับโบกมืออย่างไม่ถือสา "ทุกคนคือเพื่อนกัน!"
"ฉันก็อยากได้เพื่อนแบบนี้บ้าง!!"
"ถึงมาเรียจะพูดแบบนั้น แต่ถ้าไม่ให้ของตอบแทนบ้าง มันก็ดูไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ!"
"ไม่ใช่ว่าทีมงานรายการก็น่าจะเอ๋อรับประทานไปแล้วเหมือนกันเหรอ??"
"666!" (สุดยอด)
"เชี่ย!! นี่มันน้ำมันไม้กฤษณานะเว้ย!! ตาแดง (อิจฉา) แล้ว!"
"ถ้าไม่ให้ของตอบแทน จะดูเหมือนคนจีนเราชอบเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ นะ"
"พูดถูก!"
"พวกนี้มีบทสคริปต์หรือเปล่าเนี่ย?? ทำไมถึงให้ไม่ได้?"
"นี่มันไลฟ์สด! จะไปมีบทอะไรเล่า!"
......
เห็นได้ชัดว่า กลุ่มฮวาเส้าเริ่มลำบากใจ
เพราะการรับของคนอื่นมาฟรีๆ มือเปล่ามันดูไม่ดีนัก
แต่จู่ๆ เร่อปาก็ตาเป็นประกาย แอบขยับเข้าไปใกล้ๆ เฉินหยาง แล้วกระซิบว่า:
"พี่หยาง วิชาแพทย์ของพี่เก่งมากไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นพี่ก็ไปจับชีพจรให้พวกเขาหน่อยสิ?? ช่วยตรวจดูโรคให้พวกเขาหน่อยไหม??"
เฉินหยางถึงกับมีเส้นดำขึ้นเต็มหน้า (พูดไม่ออก) เขาตอบอย่างเอือมระอาว่า "คนดีๆ บ้านไหนเขาอยากให้ตัวเองป่วยกัน?"
เอ่อ......
เร่อปาเริ่มรู้สึกเขินๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงตามนั้น
"ฉันก็แค่อยากช่วยนี่นา......"
เฉินหยางพูดไม่ออก เขาจัดการให้คะแนนในหน้าต่างระบบตามความรู้สึกของเขาต่อ——
[เร่อปาก็ยังคงเป็นเร่อปา นมใหญ่แต่ไร้สมอง หัก 1 คะแนน!]
เฉินหยางในตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำก็คือการให้คะแนนได้ทุกที่ทุกเวลา
ไม่แน่ว่าการให้คะแนนครั้งไหนอาจจะกระตุ้นรางวัลขึ้นมาก็ได้!
แถมการให้คะแนนก็ง่ายมาก เพียงแค่ใช้ความคิด
บนหน้าต่างระบบก็จะบันทึกเนื้อหาการให้คะแนนของเขาโดยอัตโนมัติ
เร่อปาชะงักไปเล็กน้อย
มองดูหน้าต่างคะแนนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ไอ้ลามกนี่หักคะแนนเธอจริงๆ เหรอ?
นมใหญ่ไร้สมองก็เลยหักคะแนน?
แต่ทันใดนั้น บนหน้าต่างคะแนนก็ปรากฏเนื้อหาการให้คะแนนของเฉินหยางขึ้นมาอีกครั้ง
[แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง นมใหญ่แต่ไร้สมองก็ถือเป็นความใสซื่อบริสุทธิ์อย่างหนึ่ง]
[ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีแผนการร้ายลึก ฉันชอบแบบนี้แหละ อื้ม ให้คะแนนคืนเธอไป 1 คะแนนละกัน!]
เร่อปาแอบกรอกตามองบน
แต่พอเห็นเฉินหยางให้คะแนนคืนเธอมา 1 คะแนน ในใจก็แอบดีใจขึ้นมานิดนึง