ตอนที่ 90: ความลับของค้างคาว

"เยี่ยมมาก!"

"ฉันรอไม่ไหวแล้ว!"

“ฉันอยากฆ่าค้างคาวเหมือนอย่างล็อคแล้ว!”

“บ้าเอ๊ยย ล็อคนั้นฉลาดมาก!”

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านักเรียนคลาสบรอนซ์อย่างเราได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติภารกิจด้วย!”

นักเรียนรู้สึกตื่นเต้นและหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งต่อล๊อค

ท้ายที่สุด พวกเขาไม่จําเป็นต้องนั่งข้างสนามอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว!

จากนั้นทริสตันก็กล่าวเสริมว่า "นักเรียนคลาสไดมอนด์ 1 คน นักเรียนคลาสโกล์ด 2 คน นักเรียนคลาสซิลเวอร์ 7 คน และนักเรียนคลาสบรอนซ์ 15 คน!"

“จัดกลุ่มกันตามจำนวนเหล่านี้! แต่ละกลุ่มจะนําโดยนักเรียนคลาสไดมอนด์! เตรียมออกเดินทางได้!”

ไดอาน่าปรับแว่นขอบดําของเธอแล้วก้าวไปข้างหน้า “ไม่ต้องกังวล! ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อส่งพิกัดของค้างคาวแก่ทุกคนเอง!”

“ออกเดินทางเมื่อพวกคุณตั้งกลุ่มกันได้แล้ว!” ทริสตันออกคำสั่ง และนักเรียนก็เริ่มจัดตั้งกลุ่มทันที หลังจากผ่านไปหลายสิบนาที นักเรียนทุกคนก็ออกจากสถาบัน

...

“Freezing Arrival!”

ล๊อคเบื่อกับการฆ่าค้างคาวแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสั่งให้ขาวน้อยขยายทักษะ Freezing Arrival ให้มากที่สุด

ค้างคาวจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มตกลงมา

ใบหน้าของโมโตเต็มไปด้วยความโกรธ เขาต้องการหั่นล๊อคเป็นชิ้นๆ จริงๆ!

ล๊อคไม่เพียงแต่เดาลักษณะของแบทเทิลบีสต์ของเขาได้อย่างถูกต้องเท่านั้น เขารู้ด้วยซ้ำว่าเขาได้ค้างคาวมาจากไหน ั่นนjl6fวน์้างคาวจํานวนไม่รู้จบโมโตะรู้สึกว่าเขาได้สูญเสียศักดิ์ศรีของเขาไปมาก

สําหรับขุนนางที่ให้ความสําคัญกับศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

ด้วยความโกรธของเขา โมโตะได้เปลี่ยนวิธีที่เขาพูดกับล๊อค“เด็กน้อย! ดูเหมือนว่าแกจะมีความปรารถนาที่จะตายสินะ! ฉันหวังว่าแกคงพร้อมที่โดนสูบเลือดจนแห้งเหือดแล้วสินะ!”

“โอ้... คุณโกรธงั้นเหรอ? ขุนนางอย่างคุณ ช่างเป็นคนหน้าซื่อใจคดจริงๆ อย่างไรก็ตามแบทเทิลบีสต์ของคุณค่อนข้างเหมาะกับตัวตนอันสูงส่งของคุณนะ ท้ายที่สุดแล้ว ขุนนางอย่างคุณก็ไม่ต่างจากพวกแวมไพร์เลย... แต่ช่างน่าเสียดายสําหรับคุณ ค้างคาวของคุณคงจะหมดลงในไม่ช้านี้แล้วล่ะ” ล๊อคยิ้มอย่างทะเล้นให้โมโตะ

ล๊อคตระหนักว่าค้างคาวนั้นอ่อนแอ ยิ่งไปกว่านั้นโมโตะยังอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนของเขา เพื่อครอบงําคู่ต่อสู้ของเขาเท่านั้น เมื่อคู่ต่อสู้ของเขามานาหมดลงแล้วโมโตะก็จะโจมตีปิดฉากครั้งสุดท้าย!

น่าเสียดายที่ข้อได้เปรียบของโมโตะในด้านจำนวนนั้นไร้ประโยชน์สำหรับล๊อค..

ท้ายที่สุด เขามีเทคนิคของอาจารย์ใหญ่ฮอบริกแล้ว!

แกนมานาของล๊อคได้ขยายตัวหลายสิบเท่าแล้ว เขาจึงมีมานาปริมาณมหาศาล

“แกทำให้ฉันโกรธจริงๆ แล้วตอนนี้...” แสงสีแดงบนร่างของโมโตทวีความรุนแรงขึ้น และดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

ใบหน้าของเขาก็ซีดลงเช่นกัน

เขาหันไปใช้เลือดที่เก็บสะสมไว้อีกครั้ง

ค้างคาวที่เหลือแถวนั้นเริ่มเปลี่ยนไปตามความประสงค์ของมาสเตอร์!

ค้างคาวสีเทาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม!

"อย่าให้เสียเลือดแม้แต่หยดเดียวล่ะ..."

ทันทีที่โมโตะออกคําสั่ง สนามรบก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของค้างคาว!

พวกมันพร้อมที่จะกระโจนใส่ล๊อค!

โดยธรรมชาติแล้ว ล๊อครู้ว่าเขากําลังเผชิญหน้ากับศัตรูต่างสายพันธุ์ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยืนนิ่ง สั่งให้ขาวน้อยปกป้องเขาจากข้างหลัง และออกท่าต่อสู้

หลังจากเปลี่ยนเพลิงอนันต์ให้เป็นหน้าไม้ล๊อคก็ยิงลูกศรที่ร้อนแรงหลายนัดใส่ฝูงค้างคาวที่กําลังจะมาถึง!

ขาวน้อยซิงโครไนซ์กับมาสเตอร์ของมันและปลดปล่อยทักษะ Freezing Arrival ใส่ศัตรูที่บุกเข้ามา!

ภายใต้อิทธิพลของเลือดของโมโตะค้างคาวสีแดงเข้มก็เร็วมากขึ้น และพวกมันก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก!

อย่างไรก็ตาม พวกมันยังไม่สามารถเข้าใกล้ล๊อคได้!

...

เมืองศักดิ์สิทธิ์ถูกค้างคาวล้อมไว้

สถานการณ์ในเขตพลเรือนนั้นเลวร้ายมาก!

มีพลเรือนอย่างน้อย 10,000 คนที่ตกเป็นเหยื่อของโมโตะ!

"ปืนใหญ่หางแบทเทิลบีสต์!"

ลูกกระสุนปืนใหญ่ของเต่าดําคร่าชีวิตค้างคาวไปมากกว่าหนึ่งพันตัว

“อย่าฝืนตัวเองเลย เต่าดํายังไม่หายดี...” แจ๊คเตือนหลังจากกําจัดค้างคาวบางส่วนไป

“ที่นี่มีค้างคาวมากเกินไป ฉันไม่สามารถขอให้นักเรียนมาที่นี่และเสี่ยงชีวิตได้ นี่คือความรับผิดชอบของฉัน...” ทริสตันตอบกลับอย่างจริงจัง

“เฮ้อ เจ้าบ้า โชคดีสำหรับคุณที่ฉันอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้น ฉันสงสัยว่าคุณจะมีมานาเพียงพอที่จะรักษาตัวเองได้” แจ๊คถอนหายใจ

ในขณะนี้ รายงานจากนักเรียนคลาสไดมอนด์หลายคนกําลังผ่านหูฟังของเขา “อาจารย์แจ๊ค! ทางตอนใต้ของเมืองได้รับการเคลียร์แล้ว เราต้องการเข้าร่วมการต่อสู้ที่ใจกลางเมือง!”

“ไม่ต้อง! โมโตะอยู่ที่นั่น มันอันตรายเกินไป ฟังนะ ไปสนับสนุนกลุ่มทางตอนเหนือ พวกเขากําลังลําบากในการจัดการกับค้างคาวที่นั่น!”

"เข้าใจแล้วครับ!" หลังจากออกคําสั่งแล้วแจ๊คก็หัวเราะและพูดว่า “ฮ่าๆ! เด็กเหลือขอกลุ่มนี้ พวกเขาไม่ได้กระตือรือร้นนัก เมื่อพูดถึงเรื่องการเรียน แต่ไม่คิดว่าพวกเขาเคลียร์ทางตอนใต้ของเมืองได้อย่างง่ายดายแบบนี้...”

ในทางกลับกัน ทริสตันเดินเข้ามาและพูดว่า “แน่นอน การเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อ ใครล่ะจะไม่ฉวยโอกาสเข้าร่วมภารกิจจริงเช่นนี้? อีกอย่าง เมื่อก่อนคุณเองก็ไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกันเหรอ? เฮ้อ บ้านที่แท้จริงของ บีสต์มาสเตอร์นั้นอยู่ในสนามรบ...”

“เร็วเข้า. เขตทางตอนเหนือเป็นเขตภัยพิบัติ เมื่อเราจัดการที่นี่เสร็จแล้ว เราต้องรีบไปที่โซนเหนือ หากเกิดอะไรขึ้นกับนักเรียน ตาแก่คงจะถลกหนังเราทั้งเป็นอย่างแน่นอนเลยล่ะ...”

แม้ว่าจะเป็นเรื่องตลก แต่ทริสตันก็รู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะมาคุยเรื่องนี้ในตอนนี้

ภายใต้คําสั่งของทริสตัน เต่าดำได้เปิดตัวลูกกระสุนปืนใหญ่อีกลูกใส่ค้างคาว...

...

ครึ่งหนึ่งของสนามปะลองการต่อสู้ ล้วนเต็มไปด้วยซากศพค้างคาว

เมื่อสังเกตเห็นว่าจํานวนค้างคาวตัวใหม่ที่มาสนับสนุนโมโตะได้ลดจำนวนลง ล๊อคจึงรู้ว่าสถาบันการศึกษาได้เคลื่อนไหวแล้ว

“ฉันประเมินแกต่ำไปจริงๆ...” โดยธรรมชาติแล้วโมโตะย่อมรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนอกสนามปะลองการต่อสู้ หลังจากรู้สึกว่ามีค้างคาวเหลืออยู่เพียง พันกว่าตัวในที่แถวนั้นแล้ว เขาก็สั่งให้ถอยออกมาทันที

เขาต้องใช้พวกมันอย่างสมเหตุสมผล เขาไม่สามารถเล่นเกมจำนวนได้อีกต่อไป

“ส่งพวกมันมาหาฉันอีกสิ! ฉันกําลังสนุกเลยนะ!” ล็อคเยาะเย้ยเขา

“ฮึ่ม... ฉันจะแสดงให้แกเห็นช่วงเวลาที่ดีเอง ตกลง!”

ด้วยคำสั่งการทางความคิด ค้างคาวบนท้องฟ้าก็แยกย้ายกันไปสร้างโครงสร้างคล้ายตาข่าย

ล๊อคนั้นไม่ได้กังวล แต่เขากลับพยายามค้นหาตําแหน่งของภูตโลหิต

“มันอยู่ในร่างกายของโมโตะรึป่าวนะ”

เขาคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก

ท้ายที่สุด ไม่มีใครระบุว่าขนาดร่างกายของธาตุแบทเทิลบีสต์นี้ใหญ่แค่ไหน

“ถ้ามันซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าของเขาล่ะ”

ขณะที่เขากําลังคิดอยู่ โมโตะก็ตะโกนว่า “เอานี่ไปกิน เจ้าเด็กน้อย! Crimson Slash!”

ด้วยเหตุนี้ แสงสีแดงจึงส่องประกายในดวงตาของค้างคาวบนท้องฟ้า และรังสีสีแดงก็ถูกปลดปล่อยลงมาที่สนามปะลองการต่อสู้!

กระเบื้องบนสนามปะลองการต่อสู้เริ่มแตกออก!