ตอนที่ 86: การต่อสู้ระหว่างเพื่อนเก่า

เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดฮอบริกก็ปรากฏตัวขึ้น เขายังคงสวมเสื้อคลุมตัวเก่าสีเทาเช่นเดิมอยู่

“เรื่องความไม่ตรงต่อเวลาของแกเป็นโรคเรื้อรังไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย? ทำไมแกถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลยล่ะ!” ผู้เฒ่าไวท์เกลียดนิสัยนี้ของเขามาก

ฮอบริกไม่ได้ใส่ใจกับความคิดเห็นของเขาเลย แต่เขากลับเดินเล่นสบายๆ มาทางผู้เฒ่าไวท์ ราวกับว่าเขามีเวลาอยู่บนโลกนี้ตลอดไป

“รีบร้อนอะไรกันนักหนาล่ะ? ฉันต้องทานอาหารเย็นนะ แกรู้ไหมล่ะ?”

ทั้งสองคนรักษาระยะห่างจากกันประมาณยี่สิบเมตร เพื่อให้อีกฝ่ายเรียกแบทเทิลบีสต์ของตนออกมาได้สะดวก

“ถ้างั้นแล้ว... แกมีคำพูดสุดท้ายก่อนตายไหมล่ะ?” ผู้เฒ่าไวท์ยืนขึ้นและปัดฝุ่นจากเสื้อโค้ทสุดหรูของเขา

ฮอบริกไม่พอใจกับคำพูดของเขา เขาถ่มน้ำลายใส่และแสดงสีหน้าจริงจัง “ทำไมแกถึงพูดราวกับว่าแกนั้นมั่นใจในผลลัพธ์มากนักล่ะ?”

“คำตัดสินของราชาเป็นความจริงเสมอ ฮอบริก... เป็นเวลาหลายทศวรรษแล้ว แต่แกก็ยังไม่เข้าใจข้อเท็จจริงนี้อีก นี่เป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลที่แกนั้นติดอยู่กับบทบาทของการเป็นอาจารย์มาตลอดล่ะนะ!”

ในขณะที่เขาพูด ผู้เฒ่าไวท์ได้เรียกแบทเทิลบีสต์ของเขาออกมาในใจแล้ว

ท้องฟ้ายามราตรีเริ่มแปรเปลี่ยน และดวงดาวพร่างพราวที่ประดับท้องฟ้าถูกพลังลึกลับกลืนกิน

“แกคิดว่าตัวเองสูงส่งมากสินะ... แกกำลังหลอกตัวเองอยู่ หากแกคิดว่าแกเป็นราชา! แกได้เดินบนเส้นทางที่ชั่วร้ายนี้มากว่ายี่สิบปีแล้ว แต่วันนี้ฉันจะยุติการเดินทางนี้ของแกเองแหละ!”

ฮอบริกจดจ่ออยู่กับการจ้องมองของเขา และมีแสงสีฟ้าจางๆ ก็ห่อหุ้มร่างเขาไว้ ราวกับว่าพวกมันสัมผัสได้ถึงสัญญาณของฮอบริก ทะเลสาบที่แห้งขอดและต้นไม้เหี่ยวเฉาภายในหุบเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน

"วู้วววววววววววววววว "

ลมทวีความรุนแรงขึ้น และเมฆดำทะมึนได้บดบังรัศมีของดวงดาวจนหมดสิ้น

หลังจากฟ้าแลบไม่กี่ครั้ง ก้มีเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ!

พยัคฆ์สายฟ้า!”

"โฮว๊กกกกกกกกกกกกก... !"

เมื่อได้ยินเสียงมาสเตอร์ของมัน ฟ้าแลบบนท้องฟ้าก็เริ่มกะพริบบ่อยขึ้น!

ในทันใดนั้น!

สายฟ้าสีทองกระทบพื้นที่ว่างระหว่างเพื่อนเก่าทั้งสองคน และเศษซากก็กระเด็นกระจายขึ้นไปในอากาศ!

"โฮว๊กกกกกกกกกกกกก... !" เสือตัวใหญ่ขนสีเงินปกคลุมด้วยสายฟ้าสีชมพูกำลังจ้องมองโฮบริคอย่างดุดัน

“ไม่ได้เจอมันมานานแล้ว ลูกแมวน้อยตัวนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก หึๆ...” โฮบริกหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขามองไปที่แบทเทิลบีสต์

ใบหน้าของผู้เฒ่าไวท์กระตุก เมื่อได้ยินคำพูดของฮอบริก เขาเงยหน้าขึ้นและตะโกนว่า “ฉันต้องบอกเรื่องนี้กับแกอีกกี่ครั้ง! มันคือเสือ! มันคือแบทเทิลบีสต์ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองศักดิ์สิทธิ์นี้!”

ก่อนที่ล๊อคจะปรากฏตัวในเมืองศักดิ์สิทธิ์พยัคฆ์สายฟ้าของผู้เฒ่าไวท์เป็นแบทเทิลบีสต์ สีโรสโกลด์เพียงตัวเดียวในเมืองศักดิ์สิทธิ์!

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับล๊อคที่มีระบบที่ท้าทายสวรรค์เพื่อช่วยเหลือเขา แบทเทิลบีสต์ของผู้เฒ่าไวท์ค่อนข้างดูน่าเบื่อ

พยัคฆ์สายฟ้าเป็นเพียงแบทเทิลบีสต์ ขั้นที่1, ระดับ 8 เท่านั้น

ถึงกระนั้นก็ตาม มันก็ยังเพียงพอสำหรับเขาที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองศักดิ์สิทธิ์

เมื่อเทียบกับท่าทางที่เคร่งขรึมและจริงจังของผู้เฒ่าไวท์แล้ว ฮอบริกค่อนข้างผ่อนคลาย นอกจากนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะดูถูกพยัคฆ์สายฟ้า!

“ฉันเกลียดสายตากวนๆ แบบนั้นของแกมาโดยตลอด!!”

พยัคฆ์สายฟ้าซิงค์กับมานาอย่างสมบูรณ์ มันดึงขาหลังที่หนาและกํายํากลับมา และปรากฏต่อหน้าฮอบริกทันทีเหมือนสายฟ้าฟาด

อย่างไรก็ตาม ขณะที่มันตวัดกรงเล็บสายฟ้าไปที่หน้าอกของฮอบริก โล่โปร่งแสงก็บล๊อกการโจมตีของมัน!

"ปั๊งงง!"

เมื่อเกิดเอฟเฟกดังกล่าวขึ้น พยัคฆ์สายฟ้าก็ถอยกลับอย่างรวดเร็วไปยังตำแหน่งเดิมในพริบตา แววตาของมันเต็มไปด้วยความระแวดระวัง!

“เป็นประเภทน้ำงั้นหรอ... ฉันไม่ได้คาดหวังให้แกจะเลี้ยงแบทเทิลบีสต์ตัวใหม่ แต่ดูเหมือนว่าไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่เลยนะ...” ผู้เฒ่าไวท์พยายามยั่วโมโหมฮอบริก

อย่างไรก็ตาม ฮอบริกไม่สะทกสะท้าน เขาตอบด้วยการหาว อย่างประชดประชัน “อย่างน้อยก็ดีกว่าคนโง่ที่คิดว่าตัวเองเป็นราชาล่ะนะ...”

“ตายซะ! ตาแก่สารเลว!”

มีสัญลักษณ์สายฟ้าปรากฏบนหน้าผากของพยัคฆ์สายฟ้า บ่งบอกว่ามันเข้าสู่รูปแบบสูงสุดแล้ว

มันอ้าปากกว้างและปล่อยคลื่นสายฟ้า (Thunder Wave) สีเงินออกมา!

แม้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะก้าวร้าวแค่ไหน แต่ฮอบริกก็ยังไม่ได้สะทกสะท้าน เขาสั่งให้ภูตน้ำที่มองไม่เห็นข้างๆ เขาบล๊อก Thunder Wave โดยเปลี่ยนเป็นกําแพงโล่!

จากนั้นฮอบริกก็แซวว่า “แกแก่กว่าฉันสองสามปี รู้ไหม? คําว่า”ตาแก่สารเลว“เหมาะกับแกมากกว่า เหมาะกับฉันนะ...”

หากมีการแข่งขันในการทําให้ผู้เฒ่าไวท์โกรธได้ไวสุด ฮอบริกคงจะเป็นแชมป์ที่ไม่มีใครโต้แย้งได้เลย

"ฉันจะจบชีวิตแกซะ!"

พยัคฆ์สายฟ้ากระโจนขึ้นไปในอากาศ ข้ามโล่น้ำและพุ่งลงไปที่ฮอบริก!

"มารับฉันหรอ?!" มือของฮอบริกส่องประกาย และก้อนหินบนพื้นที่เต็มไปด้วยมานาของเขาก็พุ่งเข้าหาพยัคฆ์สายฟ้า!

ฮอบริกเป็นผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับดิน!

เช่นเดียวกับลูกศรแหลมคม แท่งหินแทงพยัคฆ์สายฟ้าที่ส่วนต่างๆ ตามร่างกาย!

อย่างไรก็ตามพยัคฆ์สายฟ้านั้นไม่เป็นอันตราย แม้ว่าขนสีเงินของมันจะดูอ่อนนุ่ม แต่ความจริงแล้วพวกมันแข็งผิดปกติ!

การโจมตีของฮอบริกไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อมัน และด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่ต้องสนใจที่จะป้องกันด้วยซ้ำ!

เมื่อเห็นว่าแบทเทิลบีสต์ทนต่อการระดมยิงของลูกศรหินได้แล้ว โฮบริกจึงทำสัญลักษณ์มือเป็นชุด และเรียกนักรบโคลนมาขัดขวางพยัคฆ์สายฟ้า!

นักรบโคลนได้ต่อยหมัดไปที่กะโหลกของพยัคฆ์สายฟ้า!

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมันเป็นแบทเทิลบีสต์ที่ว่องไว เมื่อเผชิญกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของคู่ต่อสู้ใหม่ มันไม่ได้ตื่นตระหนก มันกลับแยกเขี้ยวและเข้าปะทะกับคู่ต่อสู้ใหม่ในทันที!

“ฮึ่มม! ไม่มีศัตรูคนใดที่เคยเอาชนะพยัคฆ์สายฟ้าของฉันในการต่อสู้มาก่อน และไม่มีทางที่กองดินพวกนี้จะมีโอกาสต่อสู้กับแบทเทิลบีสต์ของฉันได้หรอก!” ผู้เฒ่าไวท์พูดอย่างมั่นใจ

อย่างที่เขาคาดไว้ ไม่นานนัก นักรบโคลนก็พ่ายแพ้ต่อการโจมตีที่รุนแรงของพยัคฆ์สายฟ้าแล้ว

อย่างไรก็ตาม ฮอบริกไม่ได้ลุกลี้ลุกลน เขาทำสัญญาณมือแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง นักรบโคลนอีกตัวปรากฏตัวขึ้นข้างหลังผู้เฒ่าไวท์!

ผู้เฒ่าไวท์อุทานในใจว่า 'แย่ล่ะ!'

'ไอ้สารเลวนี้มักอาศัยเล่ห์เหลี่ยมราคาถูกแบบนี้เสมอ!'

เมื่อรู้สึกว่ามาสเตอร์ของมันตกอยู่ในอันตราย พยัคฆ์สายฟ้าจึงรีบโจมตีนักรบโคลนข้างหน้านั้น และมันก็กลับไปหามาสเตอร์ของมัน!

ราวกับสายฟ้าฟาด พยัคฆ์สายฟ้ากระโดดไปข้างหน้าและบดขยี้นักรบโคลนที่ลอบโจมตีมาสเตอร์ของมัน!

“การลอบโจมตี เป็นท่าโปรดของแกมาโดยตลอด! มันน่าขายหน้าจริงๆ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกขุนนางปฏิเสธที่จะรับแกเข้าสู่ตําแหน่งของพวกเขา! ตอนนั้นฉันไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาพูดถูก!” ผู้เฒ่าไวท์โกรธพฤติกรรมของฮอบริก

อย่างไรก็ตาม การดูถูกในสายตาของฮอบริกนั้นดูรุนแรงยิ่งกว่า เขาตะคอก “ทําไมฉันถึงอยากเข้าร่วมกลุ่มขุนนางที่น่ารังเกียจของพวกแกกันล่ะ? ฉันจะไม่เข้าร่วมแม้ว่าแกจะขอร้องฉันก็ตาม!

ภูตดินและภูตน้ำได้กลับมาอยู่ข้างฮอบริกแล้ว

แม้หลังจากแลกเปลี่ยนการโจมตีกันสองสามครั้ง ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับคู่ต่อสู้เลย

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตัดสินใจใช้พลังมากขึ้นกว่าขึ้น!