ตอนที่ 84 แต่ละรุ่นแย่ลงเรื่อยๆ จริงๆ!

หลังจากเสียงคำสั่งของอัลวา แบทเทิลบีสต์สองตัวที่ทรุดตัวลงกับพื้นแล้วก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง

มีเสียงเครื่องจักรกลดังกึกก้อง

ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที หุ่นยนต์ที่ประกอบขึ้นจากรถถังและเฮลิคอปเตอร์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

ขาของหุ่นยนต์ถูกแทนที่ด้วยส่วนล่างของรถถัง

มือของมันประกอบด้วยกระบอกปืนใหญ่สองกระบอก อันใหญ่หนึ่งกระบอกและอันเล็กอีกหนึ่งกระบอก

“ของเล่นของคุณค่อนข้างน่าสนใจเลยนะ...” ไม่มีใครรู้ว่าคำชมของล๊อคนั้นจริงใจหรือประชดประชันกันแน่ แต่อัลวาก็รู้สึกโกรธเหมือนกัน

ตีนตะขาบของหุ่นยนต์เปิดใช้งานและยกมือทั้งสองข้างขึ้น มือข้างหนึ่งยิงมิซไซล์ ส่วนอีกข้างยิงปืนกล

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ความเร็วและความแม่นยําในการยิงของแบทเทิลบีสต์ที่ฟิวชั่นแล้ว ได้พัฒนาขึ้น ทริสตันและคนอื่นๆ เริ่มเครียดมากขึ้น

อย่างไรก็ตามล๊อคไม่สะทกสะท้าน กระสุนปืนทั้งหมดที่ถูกยิงถูกบล็อกโดยโล่ของเพลิงอนันต์!

"บดขยี้มันซะ!"

อัลวาสัมผัสได้ถึงสายตาสงสัยของเหล่าขุนนางที่อยู่ข้างหลังเขาแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องการใช้การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อยุติการต่อสู้ในครั้งนี้ให้เร็วที่สุด!

"บู๊มมมมมมมมมมมมมมมม... !"

ล้อตีนตะขาบของแบทเทิลบีสต์เริ่มหมุนอีกครั้ง และคราวนี้ดูเหมือนว่าจะสะสมพลังได้มากขึ้น เป็นอีกครั้งที่หุ่นยนต์ได้ปลดปล่อยแสงสีส้มของแบทเทิลบีสต์ระดับมหากาพย์ออกมา!

“ล็อค! เขากำลังใช้ทักษะฟิวชั่น! คุณต้องหลบเลี่ยงมัน...” ทริสตันได้ศึกษาความสามารถในการฟิวชั่นของตระกูลไวท์มาเป็นเวลานานแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมั่นใจว่านี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของอัลวา!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดได้จบประโยคแบทเทิลบีสต์ของอัลวาก็พุ่งมาอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว!

ไม่เพียงแค่นั้น เปลวไฟยังลุกโชนไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหน!

เมื่อแบทเทิลบีสต์พัมนามาอีกขั้น สนามปะลองการต่อสู้ก็ค่อยๆ กลายเป็นสนามรบที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิง!

ตราบเท่าที่เขาจําได้ ทักษะฟิวชั่นของเขา "Blazing Charge" ไม่เคยทําให้เขาผิดหวังมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น คู่ต่อสู้ทุกคนที่เคยเห็นเทคนิคนี้ ต่างก็ไม่มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเล่าเรื่องเหล่านี้ได้!

ด้วยเหตุนี้ อัลวาจึงรอชัยชนะที่เขาจะได้รับในครั้งนี้ !

อย่างไรก็ตามล๊อคเอง ก็ได้ชาร์จ Hurricane Piercer ของเขาเสร็จแล้วเช่นกัน

ตอนนี้มันเป็นทักษะของเขาที่จะจัดการกับคู่ต่อสู้ที่กำลังพุ่งเข้าใส่เขา !

ผู้ชมยืนขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อดูฉากที่กำลังจะเกิดขึ้น

ตูมมมมมมมมมมม!!

เมื่อคาดว่าจะมีการปะทะกันของพลังเวทย์มนตร์ที่ทรงพลัง เหล่าผู้ชมก็เอามือปิดหูของตัวเอง

เมื่อควันได้สลายออกไปแล้ว แบทเทิลบีสต์ของอัลวาก็แตกเป็นชิ้นๆ แล้ว มันไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป

เนื่องจากตำแหน่งของเขาก่อนหน้านี้ พายุเฮอริเคนเพียร์เซอร์ได้พัดถล่มเขา และเขาถูกเหวี่ยงลงมาจากสนามปะลองการต่อสู้พร้อมกับอาเจียนเป็นเลือด

"โอ้พระเจ้า!"

"เราชนะ!"

"เราชนะแล้วจริงๆ!"

“ชายหนุ่มคนนี้น่าทึ่งมาก!”

แม้ว่าคําศัพท์ของสามัญชนจะมีจํากัด แต่พวกเขาก็ยังสามารถถ่ายทอดความตื่นเต้นผ่านคําพูดง่ายๆ ได้!

เสียงเชียร์และเสียงกรี๊ดของนักเรียนคลาสไดมอนด์ก็ดังมากจนแสบหูเช่นกัน!

“ล็อค! คุณคือไอดอลของฉัน...”

"ทําได้ดีมาก!"

“ฉันยินดีที่จะเรียกคุณว่าบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของคลาสไดมอนด์เลยล่ะ...”

“ไม่เลวเลย ตาแก่นั้นตาถึงจริงๆ...” ในที่สุดแจ๊คก็สามารถผ่อนคลายและสูบบุหรี่ได้ในที่สุด

ทริสตันหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับจอห์นข้างๆ เขาว่า “เด็กคนนั้นทําให้ฉันกลัวแทบตาย ก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่เขายืนนิ่งอยู่...”

ตลอดการต่อสู้ ในที่สุดทริสตันก็ตระหนักว่า ความแข็งแกร่งของล๊อคนั้นมากกว่าเขา อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีความสุขกับผลลัพธ์ดังกล่าว

ชื่อเสียงของสถาบันการศึกษาคือสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด

ในขณะนี้ นักเรียนทุกคนในสถาบันการศึกษายังดูการถ่ายทอดสดของการต่อสู้ผ่านผู้สังเกตุการณ์ทั่วโลกของไดอาน่า

ชัยชนะของล๊อคทําให้นักเรียนปะทุขึ้นด้วยความตื่นเต้น ในขณะเดียวกัน ไดอาน่าก็ได้แต่ยิ้มให้กับผลลัพธ์ของล็อคเพียงเท่านั้น

"หยุดพัก 15 นาที !" กรรมการผู้ตัดสินรู้สึกว่าตระกูลไวท์อยู่ในสถานการณ์ที่แย่ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหยุดการดวลชั่วคราวและสั่งให้เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ไปดูแลอัลวา

“ฮื่มมม! ตระกูลไวท์แย่ลง ในแต่ละรุ่นจริงๆ...”

“ดูเหมือนว่าเราต้องพิจารณาเรื่องการร่วมมือในอนาคตของเรากันใหม่กันแล้วล่ะ...”

“ตั้งแต่อัลวาแพ้ โมโตะที่ดูเหมือนเขาเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายนั้นคงไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้กับล็อคเช่นกัน”

“ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว มาประชุมกันเถอะ เราต้องพิจารณาเรื่องตระกูลไวท์กันแล้วล่ะ…”

ปฏิกิริยาของเหล่าขุนนางเป็นเรื่องธรรมดามาก

ในฐานะหัวหน้าตระกูลไวท์ในอนาคตแล้ว การที่อัลวาประสบกับความพ่ายแพ้ที่น่าอับอายแก่นักเรียนคนหนึ่งนั้น!

รอยเปื้อนดังกล่าวยากที่จะยอมรับสําหรับเหล่าขุนนางที่ให้ความสําคัญกับชื่อเสียงและเกียรติยศอย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้พิจารณาเรื่องความแข็งแกร่งของล๊อคเลย

“เอ่อ...” หลังจากการช่วยเหลืออย่างเต็มที่ของเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์แล้ว อัลวาได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้ว แต่เขาอ่อนแอมากและสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไป

เมื่อเขาถูกนําตัวไปที่พื้นที่เตรียมการแล้ว เขาบอกกับโมโตะว่า “ฆ่าเด็กคนนั้นซะ โมโตะ เราต้องรักษาการสนับสนุนจากขุนนางคนอื่นๆ ไว้ให้ได้ เพื่อตระกูลของเรา...”

รอยยิ้มของโมโตะน่ากลัวมาก เขามองไปที่อัลวา ที่ดูใกล้ตายแล้วพูดว่า “พี่ชายโง่เขลาที่น่าสงสารของฉัน... ไม่ต้องกังวลกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หรอก ฉันได้พูดคุยเรื่องนี้กับพ่อแล้วล่ะ”

อัลวาไม่เข้าใจสิ่งที่โมโตพูด เขากําลังจะถามเพิ่มเติม แต่เขาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

ขุนเหล่าขุนนางต่างเก็บข้าวของเตรียมออกไปแล้ว

พวกเขาไม่สนใจการต่อสู้อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาลุกขึ้น พวกเขาก็ตระหนักว่าของเหลวสีแดงเข้มติดอยู่กับรองเท้าของพวกเขา!

“เกิดอะไรขึ้น? มันคือเลือดงั้นหรอ? มีคนได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”

ก่อนที่เหล่าขุนนางจะได้รับคําตอบ สําหรับคําถามของพวกเขา มีสองสามคนในอีกด้านหนึ่งก็เริ่มส่งเสียงร้อง

"อา... !"

เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดแล้ว พบว่ามีค้างคาวสีเทาสองสามตัวที่มีฟันแหลมคมกําลังดูดเลือดจากคอของขุนนางพวกนั้นอยู่!

“เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ? ! ใครก็ได้! ผู้ตัดสิน! มีคนได้รับบาดเจ็บที่นี่...”

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดได้จบประโยค เขาก็หันกลับมาและเห็นค้างคาวบางตัวซุ่มอยู่ข้างหลังเขา ดวงตาของพวกมันส่องประกายสีฟ้า และดูราวกับว่าพวกมันตื่นเต้นที่ได้พบเหยื่อตัวใหม่แล้ว

"อา! !"

"ช่วยด้วย!"

สถานการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ทําให้ทุกคนล้วนประหลาดใจ!

ค้างคาวเหล่านี้โจมตีอย่างเป็นระเบียบและต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่ามีคนควบคุมพวกมันอยู่!

พวกมันเป็นแบทเทิลบีสต์!

ขณะที่พวกเขากำลังมองหาเจ้าของค้างคาวเหล่านี้ อัลวาซึ่งนอนอยู่บนเปลหามก็มีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว!

เขามองไปที่โมโตะน้องชายของเขา และพูดว่า “นายบ้าไปแล้วงั้นเหรอ? พวกเขาคือ...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบโมโตะวางนิ้วไว้ข้างหน้าปากและทําท่าทางบ่งบอกว่าให้หุบปาก

“เรื่องนี้ตัดสินใจหลังจากที่ปรึกษากับท่านพ่อแล้ว เขารู้ว่าพี่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างขุนนาง

ดังนั้นเขาจึงขอให้ผมเป็นคนทำ เราไม่ต้องการมีคู่แข่งในเมืองศักดิ์สิทธิ์นี้… และพวกเขาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่ ถ้าไม่ทำตอนนี้ ก็จะทำให้เสียโอกาสไป…“...”