บทที่ 24 พี่ชายแอบปิ๊งแม่ไซต์งั้นเหรอ?

บทที่ 24 พี่ชายแอบปิ๊งแม่ไซต์งั้นเหรอ?

เมื่อละครเริ่มออกอากาศ ชีวิตของคังจีฮวานก็ค่อยๆ ยุ่งขึ้น

นอกจากจะต้องไปกองถ่ายทุกวันแล้ว เขายังต้องแบ่งเวลาไปทำหน้าที่พิธีกรรายการ Music Bank ในวันศุกร์อีกด้วย

สิ่งที่ทำให้เขาเหนื่อยใจที่สุดคือ เวลาที่เขาเจียดไว้สำหรับอ่านหนังสือในหอพัก มักจะถูกเพื่อนร่วมรุ่นผู้กระตือรือร้นรบกวนอยู่เสมอ

คังจีฮวานรู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ ระหว่างทางไปกองถ่าย เขาจึงวางแผนว่าจะหาอพาร์ตเมนต์ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาสักหน่อย และถ้าอยู่ใกล้ JYP Entertainment ได้ก็ยิ่งดี

เขาไถโทรศัพท์ดูประกาศหาที่พัก คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจถามผู้จัดการชเวจองซู

"พี่จองซูครับ พอจะมีความรู้เรื่องอสังหาฯ ไหมครับ? มีบ้านขายแถวเขตกังนัมบ้างไหม?"

"มวอ? จีฮวาน อย่าบอกนะว่านายจะซื้อบ้านแล้ว?" ชเวจองซูตกใจจนตาชั้นเดียวแทบจะถลนออกมาเป็นสองชั้น เขาขยับแว่นตาแล้วถามย้ำ "ทำไมจู่ๆ ถึงจะซื้อบ้านล่ะ?"

เขาเคยได้ยินรุ่นพี่ในบริษัทเล่าว่า เวลาศิลปินซื้อบ้านโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย มักเป็นเพราะอยากได้พื้นที่ส่วนตัวไว้จู๋จี๋กับคนรัก

ดังนั้น ชเวจองซูผู้มีจินตนาการบรรเจิดจึงเริ่มมโนภาพตัวเองกำลังรับมือกับข่าวฉาว

ไม่นะ! ไม่เด็ดขาด! ขืนเป็นแบบนั้น เขาคงไม่ใช่แค่เครียดจนหัวหงอก แต่คงตกงานจนไม่มีปัญญาใช้หนี้ด้วย!

คังจีฮวานไม่รู้เลยว่าผู้จัดการของเขากำลังจินตนาการไปไกลขนาดไหน เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจเย็นแล้วตอบว่า

"หอพักที่โรงเรียนอยู่ไม่สะดวกน่ะครับ มีคนมาตามหาผมที่ห้องบ่อยๆ ไม่มาขอลายเซ็นก็มาขอถ่ายรูป ผมเลยไม่มีเวลาอ่านหนังสือหรือพักผ่อนเลย"

"อ๋อ~ เป็นอย่างนี้นี่เอง เดี๋ยวส่งนายถึงกองถ่ายแล้ว ฉันจะกลับไปถามที่บริษัทให้ บางทีบริษัทอาจจะช่วยเช่าอพาร์ตเมนต์ดีๆ ให้นายก็ได้ จะได้ประหยัดเงินไปตั้งเยอะ!"

ชเวจองซูถอนหายใจโล่งอก เขาคงคิดมากไปเอง เขาควรจะเชื่อใจศิลปินของตัวเองหน่อยไม่ใช่เหรอ?

คังจีฮวานไม่คาดคิดว่าบริษัทจะมีสวัสดิการเช่าบ้านให้ศิลปินด้วย เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ตระหนักถึงมูลค่าทางการตลาดของตัวเอง

ชเวจองซูในฐานะผู้จัดการ ได้ส่งคำเชิญงานโฆษณาและวาไรตี้โชว์ทั้งหมดที่ได้รับมาให้ผู้บริหารพิจารณาคัดเลือกแล้ว

"เช่าเหรอครับ? ก็ได้เหมือนกัน เป็นเด็กใหม่ซื้อบ้านเลยอาจจะดูไม่ดีเท่าไหร่"

"แสดงว่านายมีปัญญาซื้อบ้านแถวกังนัมจริงๆ สินะ? จิ๊~ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย นายนี่มันคุณหนูบ้านรวยตัวจริงเสียงจริง!"

คังจีฮวานทำเพียงแค่ยิ้ม ไม่ตอบอะไร เขารู้สึกว่าสถานการณ์แบบนี้ต่อให้ถ่อมตัวไปก็ฟังดูเหมือนอวดรวยอยู่ดี สู้เงียบไว้ดีกว่า

เขาพลิกดูบทในมือ เมื่อถึงกองถ่ายก็ทุ่มเทให้กับการถ่ายทำ

ฉากสุดท้ายของวันถ่ายเสร็จเกือบเที่ยงคืน หลังจากได้ยินเสียง "คัท" ของผู้กำกับโนซังฮุน คังจีฮวานก็สลัดบทจองซอนโฮทิ้งไป เขาหมุนคอคลายความเมื่อยล้าเล็กน้อยแล้วโค้งลาทีมงานรอบๆ

คังจีฮวานนั่งอยู่บนรถตู้ เดิมทีตั้งใจจะงีบพักสายตาระหว่างทางกลับ แต่ด้วยความเคยชินจึงกดเข้า KakaoTalk เพื่อเช็กข้อความก่อนนอน ไม่คิดว่าพอเปิดปุ๊บ จุดแดงแจ้งเตือนจะเด้งขึ้นมาพรึ่บพรั่บ

พอดูดีๆ นอกจากคำเชิญชวนไปกินมื้อดึกจากเกาจื่อเสียงแล้ว ยังมีข้อความจากคิมแทฮยอง วง BTS ที่แลกคอนแท็กกันไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนแต่ยังไม่เคยคุยกันเลย

หลังจากพิมพ์ตอบเกาจื่อเสียงสั้นๆ ว่า "โอเค" คังจีฮวานก็เปิดอ่านข้อความจากคิมแทฮยอง พอเห็นเนื้อหา เขาถึงกับเลิกคิ้วขึ้น

【ซูเปอร์สตาร์คิมทัน (คิมแทฮยอง)】: คุณจีฮวาน ดึกป่านนี้หลับหรือยังครับ?

ผมวี BTS นะครับ ไม่รู้ว่ายังจำผมได้ไหม

ที่ทักมาเพราะอยากถามว่าปกติคุณเล่นเกมบ่อยไหมครับ?

จองกุก มักเน่ของวงเราฝากถามว่าคุณชอบเล่นเกมไหมครับ? อย่างพวก CSGO อะไรแบบนี้?

【สไปเดอร์แมน (คังจีฮวาน)】: ผมขอเรียกคุณว่าคุณแทฮยองเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ? ผมก็ชอบเล่นเกมนะครับ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลา ไว้ว่างๆ มาเล่นด้วยกันได้ครับ

【ซูเปอร์สตาร์คิมทัน (คิมแทฮยอง)】: เรียกยังไงก็ได้ครับ! งั้นเดี๋ยวผมไปตอบมักเน่ก่อนนะ~ 【Grinning.JPG】

คังจีฮวานไม่นึกเลยว่า BTS จะทักมาหาเขาเพื่อชวนเล่นเกม แต่ช่วงนี้เขายุ่งทั้งถ่ายละคร อัดรายการเพลง แถมเวลาว่างยังต้องเอาไปอ่านหนังสืออีก

เฮ้อ แค่คิดถึงวิชาทฤษฎีอย่างเภสัชวิทยา พยาธิวิทยา กายวิภาคศาสตร์ช่องปากและสรีรวิทยา เขาก็ปวดหัวตึ้บแล้ว

เมื่อก่อนตอนเรียนก็ไม่รู้สึกว่ายากเท่าไหร่ แต่พอต้องเบียดเบียนเวลาพักผ่อนมาอ่านหนังสือตอนงานยุ่งๆ นี่มันทรมานจริงๆ

หลังจากร่ำลาชเวจองซูที่หน้าโรงเรียน คังจีฮวานก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปยังหอพัก

เขาคิดว่าใกล้เที่ยงคืนแล้วคงไม่ค่อยมีคนมาป้วนเปี้ยนแถวหน้าหอ แต่เขาประเมินความพยายามของแฟนคลับต่ำไป

หลังจากแจกลายเซ็นให้นักศึกษาหญิงร่วมสถาบันที่ดักรออยู่ข้างล่างไปสองสามคน เขาก็รีบแฝงตัวเข้าไปในตึกหอพัก กลับเข้าห้องและล็อกประตู

เกาจื่อเสียงนั่งคาบปลาหมึกเส้นอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง คิ้วขมวดมุ่นอย่างใช้สมาธิ มือขยับเมาส์ยิกๆ ไม่รู้ทำอะไรอยู่

พอคังจีฮวานเดินเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังโชว์รูปถ่ายของเขาเอง เป็นรูปตอนไปทำงานที่ Music Bank เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว

เขาหรี่ตามองจมูกตัวเองที่แทบจะเลือนหายไปเพราะฝีมือการรีทัชขั้นเทพของเกาจื่อเสียง แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

"เกาจื่อเสียง ทำบ้าอะไรของแก? คิดจะลาออกไปเป็นช่างฉาบปูนหรือไง?"

"ฉาบบ้านแกสิ! ฉันก็เรียนอยู่นี่ไง?"

"เรียนอะไร? ใช้หน้าฉันฝึกวิชาฉาบกำแพงเรอะ?"

เกาจื่อเสียงไม่พูดพร่ำทำเพลง ชูนิ้วกลางให้เป็นสัญลักษณ์มิตรภาพสากล ให้เพื่อนรักเข้าใจความหมายเอาเอง

เขาขยับเมาส์ต่อ พยายามกู้คืนจมูกที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากการปรับสี

หลังจากกด Undo ไปหลายรอบ ในที่สุดจมูกก็กลับมา แต่นั่นก็หมายความว่าสิบนาทีที่นั่งงมโข่งไปเมื่อกี้สูญเปล่าโดยสิ้นเชิง

เกาจื่อเสียงถอนหายใจเฮือก มองคังจีฮวานที่กำลังโบกมือให้กล้องบนหน้าจอแล้วบ่นอุบ

"เออ พูดก็พูดเถอะ ฉันว่ารูปแกแทบไม่ต้องแต่งอะไรเลยมั้ง ลงมันสดๆ แบบนี้แหละดีไหม?"

"ฉันยังไงก็ได้ บ้านแฟนไซต์อื่นเขาก็ลงรูปดิบกันไม่ใช่เหรอ? เทียบกับลงรูปที่รีทัชจนจมูกหาย ลงรูปปกติแบบนี้ดีกว่าเยอะ"

"โอเค~ งั้นฉันจะเป็นราชาแห่งรูปดิบ ส่วนงานรีทัชยกให้เฉินหยวนหยวนไป~"

คังจีฮวานเอียงคอ ขมวดคิ้วมองเกาจื่อเสียงแล้วถาม

"เฉินหยวนหยวน? ใครวะ?"

"ตอนไปทำงานวันนั้น ไม่เห็นเหรอที่มีสาวสวยทำไฮไลต์สีแดงยืนอยู่ข้างฉัน? เธอบอกว่าเคยเจอนายครั้งนึงที่หน้าตึก S.M. Entertainment" เกาจื่อเสียงเห็นสีหน้าคังจีฮวานเริ่มจริงจังก็รีบแก้ตัว "เฮ้ยๆๆ มองฉันแบบนั้นทำไม ฉันไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์ของฉันกับนายนะเว้ย!"

คังจีฮวานไม่ได้กลัวว่าเกาจื่อเสียงจะเอาเรื่องส่วนตัวไปแฉ แต่ที่เขากังวลคือ... ไอ้เจ้าเกาจื่อเสียงที่ปากพร่ำบอกว่า "อยากมีแฟนใจจะขาด" คงไม่ได้กำลังจะจีบแฟนคลับของเขาหรอกนะ?

เขากอดอกมองต่ำลงไปที่เพื่อน

"นักศึกษาเกาจื่อเสียง แกชอบแฟนคลับสาวที่ชื่อเฉินหยวนหยวนคนนั้นเหรอ?"

เกาจื่อเสียงกลืนน้ำลายเอือก ไม่คิดว่าความลับเล็กๆ จะถูกมองทะลุปรุโปร่ง เขาเกาท้ายทอยแก้เขินแล้วถามเสียงอ่อย

"ฉัน... แสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

คังจีฮวานกลอกตามองบน ตอบอย่างหงุดหงิด

"แหงสิ นอกจากเรื่องเกมกับของกิน แกเคยถามชื่อผู้หญิงที่ไหนก่อนบ้างถ้าไม่ได้ชอบ?"

"แหะๆ โดนจับได้ซะละ"

คังจีฮวานไม่คิดว่าเป็นเรื่องเสียหายอะไร กลับสนับสนุนเกาจื่อเสียงด้วยซ้ำ

"ถ้าชอบเขาก็จริงจังหน่อย ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอก"

"แกนี่มันเพื่อนประเสริฐจริงๆ! ต่อให้เราคบกัน เราก็ยังเป็นแฟนบอยกับบ้านแฟนไซต์ของแกอยู่นะเว้ย!"

"เลิกไร้สาระได้แล้ว ไปหาอะไรกินกัน"

"ครับผม!"

คังจีฮวานเดินไปถึงประตูแล้วนึกถึงคำกำชับของชเวจองซูได้ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ออกมา

"ช่างเถอะ สั่งเดลิเวอรี่มากินดีกว่า ออกไปข้างนอกไม่ค่อยสะดวก"

"จริงด้วย แหม ก็ตอนนี้แกเป็นซูเปอร์สตาร์แล้วนี่นะ!"

"...ไม่ต้องมาประจบ"