บทที่ 20 ซานะ ผู้ที่อยากจะกลายร่างเป็นดิกเลตต์

บทที่ 20 ซานะ ผู้ที่อยากจะกลายร่างเป็นดิกเลตต์

แอบกิน?

คังจีฮวานไม่รู้มาก่อนว่าพวกเธอแอบหนีออกมาโดยไม่ให้บริษัทรู้ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าจะบอกว่าพวกเธอซื่อตรงเกินไป หรือว่าใสซื่อเกินไปดี

เขาก้มมองเค้กและเครื่องดื่มบนโต๊ะ พวกเธอมากันสามคน แต่สั่งเค้กแค่สองชิ้น ส่วนเครื่องดื่มก็เลือกเป็นอเมริกาโน่ที่ไม่ค่อยมีแคลอรี

ขนาดแอบกินยังไม่ลืมที่จะยับยั้งชั่งใจ ไม่กินจนหนำใจ นี่มันการมีวินัยในตนเองรูปแบบใหม่หรือเปล่าเนี่ย

คังจีฮวานไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง เขาจึงนั่งลงบนโซฟาข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่ต้องห่วง ผมไม่บอกใครหรอกครับ"

"จินจ๊ะ? (จริงเหรอคะ?)"

"ครับ ผมไม่โกหก แล้วก็ไม่ทำเรื่องไร้สาระด้วย"

คังจีฮวานจิบชาเย็นบลูเบอร์รีที่มีแยมบลูเบอร์รีผสมอยู่เป็นจำนวนมาก น้ำแข็งและชาเขียวช่วยตัดรสหวานของแยมได้อย่างลงตัว ทิ้งรสเปรี้ยวอมหวานไว้ที่ปลายลิ้นกำลังดี เป็นเครื่องดื่มที่สดชื่นและไม่หนักท้องจนเกินไป

รสชาติร้านนี้ใช้ได้เลยแฮะ รู้งี้สั่งเค้กมากินสักชิ้นดีกว่า

แต่พอเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของพนักงานที่ชงกาแฟและแพ็กเค้กอยู่ไม่กี่คน เขาเลยตัดสินใจไม่เพิ่มงานให้พวกเขาดีกว่า

เด็กสาวหน้าตาคล้ายชิบะอินุกรอกตามองบน แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"รุ่นพี่จีฮวานคะ หนูเรียกพี่ว่า 'อปป้าจีฮวาน' ได้ไหมคะ?"

"ฮะ?" คังจีฮวานวางแก้วชาบลูเบอร์รีลง เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อพวกเธอเลย เขาจึงถามกลับไปก่อน "ได้ครับ จะว่าไป ผมยังไม่รู้จักชื่อพวกคุณเลย?"

แค่มีคนเริ่มบทสนทนา เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น อีกอย่าง เขาเป็นรุ่นพี่ จะทำให้รุ่นน้องอึดอัดก็คงไม่ดี

หลังแนะนำตัวกันเสร็จ คังจีฮวานก็ได้รู้ว่าเด็กสาวร่าเริงสดใสที่พูดภาษาเกาหลีเก่งที่สุดในกลุ่มชื่อ 'มินาโตะซากิ ซานะ'

เด็กสาวบุคลิกดูเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบเหม่อลอยและหน้าตาเหมือนนางเอกหนังชื่อ 'ฮิราอิ โมโมะ'

และสุดท้าย เด็กสาวขี้อายที่มีออร่าเฉพาะตัว พูดเสียงเบายิ่งกว่าเบจูฮยอนชื่อ 'เมียวอิ มินะ'

ฟังจากชื่อก็รู้ทันทีว่าทั้งสามคนมาจากญี่ปุ่น ดินแดนที่ผลิตอนิเมะคุณภาพเยี่ยมมากมาย

ในฐานะแฟนพันธุ์แท้กันดั้ม คังจีฮวานแทบจะหลุดปากคุยภาษาญี่ปุ่นกับพวกเธอแล้ว

แต่พอนึกได้ว่าพวกเธอต้องเดบิวต์ในอนาคต ให้ฝึกพูดภาษาเกาหลีจนชินน่าจะดีกว่า

น่าเสียดายที่คังจีฮวานไปต่อไม่ถูก เขาเลยก้มหน้าดูดน้ำแก้เก้อ

ฮิราอิ โมโมะสังเกตเห็นว่าน้ำในแก้วคังจีฮวานพร่องไปเกือบหมดภายในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที เธอจึงถามออกไปซื่อๆ ด้วยหน้าตามึนๆ ว่า

"อปป้าจีฮวาน หิวน้ำมากเหรอคะ?"

"นิดหน่อยครับ" คังจีฮวานวางแก้วลงอย่างเขินๆ พยายามหาเรื่องคุยสุดชีวิต สุดท้ายก็หลุดปากถามเรื่องที่ตัวเองถนัดที่สุดออกไป "ปกติพวกคุณดูอนิเมะกันไหมครับ?"

"ก็ดูบ้างค่ะ แต่ฉันกับโมโมะชอบดูซีรีส์มากกว่า ส่วนมินะชอบเล่นเกมค่ะ~"

มินาโตะซากิ ซานะมีนิสัยชอบมองตาคู่สนทนาเวลาพูด เธอสังเกตเห็นว่าสีตาของคังจีฮวานสวยมาก สีอ่อนกว่าคนทั่วไป เหมือนสีอำพัน

คังจีฮวานรู้สึกได้ว่าถูกจ้อง เลยรีบหลบสายตาเพราะไม่ชิน

เขาหันไปมองเมียวอิ มินะที่มีบุคลิกคล้ายๆ เขาคือค่อนข้างเก็บตัว แล้วถามว่า

"คุณเมียวอิ มินะ ปกติเล่นเกมอะไรครับ?"

"ช่วงนี้เล่น Elsword อยู่ค่ะ"

คังจีฮวานพยักหน้า เกมนี้เขาไม่เคยได้ยินชื่อ เลยไปต่อไม่ถูกอีกรอบ

มินาโตะซากิ ซานะผู้มีไหวพริบดีรีบยิ้มและช่วยแก้สถานการณ์ ชวนคุยต่อว่า

"อปป้าจีฮวานซื้อกาแฟกับเค้กไปทำไมเยอะแยะคะ?"

"พี่ๆ ทีมงานใจดีกับผมมากครับ ผมเลยซื้อของไปตอบแทนพวกเขานิดหน่อย"

หลังจากนั้น บทสนทนาเกือบทั้งหมดก็มีมินาโตะซากิ ซานะเป็นคนเริ่ม ต้องยอมรับว่าเธอคุยเก่งจริงๆ

หรือบางทีเธออาจจะดูออกว่าคังจีฮวานคุยไม่เก่ง เลยไม่อยากให้บรรยากาศอึดอัด พยายามสรรหาเรื่องมาคุยตลอด

คังจีฮวานรู้สึกขอบคุณเธอมาก พอพนักงานแพ็กของเสร็จ เขาก็เลยจ่ายค่าขนมให้พวกเธอไปด้วยเลย

ก่อนจากกัน เขาไม่ลืมแลกบัญชี KakaoTalk กับพวกเธอไว้ เผื่อมีโอกาสหน้าจะได้เลี้ยงข้าวดีๆ สักมื้อ

ทว่า ทันทีที่เขาเดินออกจากร้านกาแฟไป เมียวอิ มินะที่แทบไม่ค่อยพูดก็ยื่นโทรศัพท์ให้มินาโตะซากิ ซานะ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า

"ซานะ จริงๆ ฉันอยากจะเตือนเธอตั้งนานแล้ว... รุ่นพี่จีฮวานเกิดปี 97 นะ เดือนเกิดทีหลังฉันอีก"

"มวอ? (อะไรนะ?)"

มินาโตะซากิ ซานะตาโต คว้าโทรศัพท์มาดูด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

พอเห็นอายุในโปรไฟล์ทางการ เธอก็นึกถึงคำว่า "อปป้า" ที่เรียกเขาไปเป็นร้อยรอบ แล้วอยากจะกลายร่างเป็นดิกเลตต์ มุดดินหนีไปซะเดี๋ยวนี้

แง้! น่าขายหน้าชะมัด!

ฮิราอิ โมโมะที่เพิ่งจะเก็ท ก็ผลักมินาโตะซากิ ซานะที่กำลังก้มหน้านิ่งแกล้งตาย แล้วบ่นอุบ

"ย่า! ความผิดเธอเลยนะ! ฉันก็เผลอเรียกเขาว่าอปป้าตามเธอไปด้วยเนี่ย ขายขี้หน้าชะมัด!"

"ก็ฉันไม่คิดว่าอปป้าจีฮว... รุ่นพี่เขาจะเกิดปี 97 นี่นา! เขาตัวสูง แถมดูรวยๆ ฉันก็เลยนึกว่าเป็นพวกหนุ่มนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแล้วซะอีก"

"คนที่ประสบความสำเร็จไม่จำเป็นต้องแก่เสมอไปย่ะ!" ฮิราอิ โมโมะพูดอย่างเอือมระอา

มินาโตะซากิ ซานะเบะปากอย่างหมดอาลัยตายอยาก คราวนี้เธอเสียหน้ายับเยินจริงๆ

เจอกันครั้งแรกโดนผู้กำกับดุ ครั้งที่สองเรียกเขาว่าอปป้าทั้งที่อายุน้อยกว่า หวังว่าเจอกันครั้งที่สาม รุ่นพี่จีฮวานจะลืมเรื่องพวกนี้ไปแล้วนะ

เมียวอิ มินะถอนหายใจ ดึงโทรศัพท์กลับมาจากมือซานะ ดูเวลาแล้วพูดว่า

"รีบกลับบริษัทเถอะ เดี๋ยวท่านประธานจับได้ พวกเราซวยแน่"

"อื้อ แต่ก่อนกลับต้องบ้วนปากหลายๆ รอบนะ คราวที่แล้วแอบกินแฮมเบอร์เกอร์ก็โดนจับได้!"

ชัดเจนว่าสามคนนี้เป็นแก๊งแอบกินมืออาชีพ... ถึงจะพลาดบ้างเป็นครั้งคราวก็เถอะ

ในขณะเดียวกัน คังจีฮวานที่นั่งอยู่บนรถตู้ก็กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ เขาติดนิสัยชอบเมมชื่อบัญชี KakaoTalk ใหม่ เพื่อให้ค้นหาได้ง่ายๆ

อย่างของมินาโตะซากิ ซานะ เขาตั้งชื่อว่า 'เกรปฟรุตโซดา' ของฮิราอิ โมโมะตั้งว่า 'ขาหมูไม่รู้จบ' ส่วนของเมียวอิ มินะตั้งธรรมดาที่สุดว่า 'MyoiMina_97' ซึ่งเห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเป็นใคร

พอเมมชื่อเสร็จ เขาก็ไม่ลืมใส่คีย์เวิร์ด 'JYP Trainee' ไว้ข้างหน้า เหมือนกับที่ใส่ 'นักแสดง' หน้าชื่อซออินกุกกับจางนารา

ชเวจองซูที่กำลังขับรถสังเกตเห็นคังจีฮวานเล่นโทรศัพท์ตั้งแต่ขึ้นรถ ก็อดคิดไม่ได้ว่าเด็กใหม่ในวงการบันเทิงมักจะมีสปาร์กอะไรบางอย่างเวลาได้เจอกับเพศตรงข้าม

เวลาสองชั่วโมงที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง... หรือว่า...? ไม่ได้การ ในฐานะผู้จัดการ เขาต้องลองหยั่งเชิงดู

เขากระแอมไอสองที ด้วยความที่เป็นคนซื่อๆ พออ้าปากถามปุ๊บ ไต๋ก็แตกปั๊บ

"จีฮวาน นายคิดยังไงกับคุณไอรีนเหรอ?"

"หือ? เธอก็ดีนะครับ ใจเย็นแล้วก็รอบคอบดี พี่จองซูถามทำไมเหรอครับ? มีอะไรหรือเปล่า?"

"อ่า... ก็เปล่าหรอก แล้วนายคิดว่าเธอสวยไหม?"

พอได้ยินคำถามนี้ คังจีฮวานก็รู้ทันทีว่าชเวจองซูกังวลเรื่องอะไร เขาเงยหน้าขึ้นแล้วตอบเสียงเรียบ

"พี่จองซูไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่เดตจนกว่าจะประสบความสำเร็จแน่ๆ แล้วสเปกผมก็เป็นคนนอกวงการด้วย"

"มวอ? ทำไมล่ะ?"

"...ชีวิตส่วนตัวของผมถูกจับตามองง่ายอยู่แล้ว ขืนไปคบคนในวงการเหมือนกัน คงเหนื่อยแย่"

คังจีฮวานยังไม่เคยคิดเรื่องแฟนในอนาคต แต่ตั้งแต่เข้าวงการมา เขาตระหนักได้ว่าเบื้องหลังความหรูหราของศิลปินนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก

วงการบันเทิงเป็นที่ที่หาเงินได้เยอะก็จริง แต่การที่ชีวิตส่วนตัวถูกเปิดเผยตลอดเวลามันสร้างความกดดันในระยะยาว

แถมเขายังได้ยินมาจากเกาจื่อเสียงว่า พวกซาแซงแฟน กับแอนตี้แฟน ของเกาหลีน่ะบ้าคลั่งที่สุด

พวกนั้นไม่ได้แค่แอบอยู่หลังจอ แต่จะตามติดชีวิตคุณตั้งแต่เข้าวงการยันเกษียณ

บางคนเกษียณแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง

คังจีฮวานไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขามีแฟนคลับสองประเภทนี้หรือยัง แต่ถ้าดังขึ้นมาเมื่อไหร่ ต้องมีพวกโรคจิตตามติดแน่ๆ

เส้นทางสู่ความดังย่อมไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ชเวจองซูเหลือบมองคังจีฮวานที่หลับตาพักผ่อน รู้สึกโล่งใจขึ้นเปราะหนึ่ง และตระหนักได้ว่าการเป็นศิลปินนั้นไม่ง่ายเลย

เขาชะลอความเร็วรถลงเพื่อให้จีฮวานได้งีบหลับก่อนถึงกองถ่าย

ในฐานะผู้จัดการมือใหม่ สิ่งที่เขาทำได้คือพยายามไม่สร้างปัญหาให้ศิลปิน

และปกป้องศิลปินของเขาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้