บทที่ 16: ค่ำคืนของวันที่สองในเกม

บทที่ 16: ค่ำคืนของวันที่สองในเกม

เขาเดินลงมาถึงตีนเขาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เป็นคนละฝั่งกับเมื่อวาน

หลังจากงัดคอมโบสกิลออกมาใช้หลายชุด ในที่สุดเขาก็จัดการถล่มรังหมูป่าได้สำเร็จ ได้รับซากสัตว์และค่าประสบการณ์มาจำนวนหนึ่ง ส่งผลให้เลเวลพุ่งขึ้นเป็นระดับ 9

ตลอดสองชั่วโมงถัดมา เขาเผชิญหน้ากับศัตรูอีกหลายระลอกที่มีจำนวนมากน้อยต่างกันไป จนกระทั่งจัดการได้ทั้งหมดและกลับลงมาถึงตีนเขาก่อนฟ้าจะมืด

เขาไม่พบทำเลดีๆ เหมือนเมื่อคืน จึงสุ่มเลือกสถานที่เพื่อตั้งแคมป์

เนื่องจากดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดิน เขาจึงขนก้อนหินมาปูเป็นพื้นชั้นล่าง แล้วทับด้วยใบไม้หนาๆ เพื่อใช้เป็นที่นอนสำหรับคืนนี้

เขามัดไม้ขนาดยาวสามท่อนเข้าด้วยกันที่ส่วนปลาย จับตั้งขึ้นกางออกจนเกิดเป็น 'เพิงพักทรงสามเหลี่ยม'

นี่คือที่พักชั่วคราวแบบสร้างด่วน หลินเมี่ยวเพิ่งลองทำเป็นครั้งแรก แต่โชคดีที่วิธีการนั้นง่ายมาก เขาจึงใช้เวลาสร้างเสร็จภายในสิบนาที

เขาหยิบหินเหล็กไฟออกมา ตอกกระทบกันไม่กี่ครั้งก็จุดไฟติด

จากนั้นหลินเมี่ยวก็เริ่มกระบวนการ 'ต้มซุปกลางอากาศ' ซ้ำรอยเดิมกับเมื่อคืน

เมนูวันนี้คือ 'ซุปไก่ใส่ผักป่า' แถมไข่ต้มลงไปอีกสองฟอง

บทเรียนจากไก่ย่างเมื่อคืนสอนให้รู้ว่าเนื้อไก่ป่าเหนียวเคี้ยวยากและรสชาติไม่เอาไหน ดังนั้นทำซุปไก่นี่แหละเวิร์คสุด เพราะซุปไก่นั้นแสนอร่อย

ระหว่างรอซุปเดือด หลินเมี่ยวก็ฝึกฝนเวทมนตร์ต่อ

หลังจากผสานและดูดซับ 'เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์' เข้าไป เขารู้สึกได้ว่าการควบคุมธาตุน้ำของตนพัฒนาขึ้นมาก แม้จะไม่ได้ใช้วิชาสร้างวารีก็ตาม

เขาสามารถสัมผัสถึงธาตุน้ำในอากาศและควบคุมให้กลั่นตัวเป็นหยดน้ำใสได้โดยอิสระ

แต่น้ำที่ได้กลับต่างจากน้ำของวิชาสร้างวารีโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถใช้เป็นวัตถุดิบในการร่ายเวทได้ แถมยังเปลืองพลังวิญญาณและช้ากว่าวิชาสร้างวารีมาก

ดังนั้นการใช้วิชาสร้างวารีเสกน้ำออกมาโดยตรงจึงรวดเร็ว เสถียร และมีประสิทธิภาพมากกว่า

"โอ้ ยอดเยี่ยมไปเลย"

เส้นใยพลังวิญญาณถูกถักทอเป็นวงเวทย์ขนาดค่อนข้างใหญ่ภายในก้อนน้ำ เมื่อวงเวทย์ทำงาน สายฝนปรอยๆ ก็เริ่มโปรยปรายลงมาในพื้นที่เล็กๆ เฉพาะจุด

[ระบบ: คุณใช้สกิล: ?? ทำให้เกิดฝนปรอยในพื้นที่ที่กำหนด]

[ระบบ: ลักษณะอาชีพของคุณ 'พลังแห่งวารี' ทำงาน ความชำนาญสกิล: ?? +1]

หลินเมี่ยวเร่งพลังวิญญาณดึงดูดพลังแห่งวารีโดยรอบเข้ามาเพิ่ม ผ่านไปราว 10 วินาที ฝนปรอยๆ ก็ไม่หยุดตก แต่กลับค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น

จากละอองฝนเปลี่ยนเป็นเม็ดฝนจริงๆ

[ระบบ: คุณใช้สกิล: ?? ทำให้เกิดฝนปรอยในพื้นที่ที่กำหนด]

[ระบบ: ลักษณะอาชีพของคุณ 'พลังแห่งวารี' ทำงาน คุณได้เรียนรู้เวทมนตร์วงแหวนที่หนึ่งบทใหม่ได้สำเร็จ]

[ระบบ: คุณได้คิดค้นคาถาเวทมนตร์ที่เป็นทางการด้วยตัวเอง ระดับของคุณได้รับการเลื่อนขั้น ระดับปัจจุบัน: ขั้น 1 เลเวล 0 (เลเวล 10) คุณได้รับฉายา: จอมเวทฝึกหัด]

"โอ้ ไม่ใช่กลเม็ดระดับศูนย์แล้วแฮะ"

ด้วยความที่มัวแต่สนใจระบบ เขาเกือบจะเสียสมาธิในการควบคุมซุปไก่ จึงต้องรีบประคองก้อนซุปสีขาวนวลที่ลอยอยู่เหนือกองไฟให้กลับมานิ่งสนิท

พร้อมกันนั้น เขาก็เปิดหน้าต่างผังสกิลขึ้นมาดู ไอคอนใหม่เอี่ยมปรากฏขึ้นเหนือสกิลกลเม็ดระดับศูนย์เดิม

[วิชาสร้างวารี: เวทมนตร์วงแหวนที่หนึ่ง: คาถาเรียกฝน]

เงื่อนไขอาชีพ: ผู้ควบคุมวารี

เงื่อนไขการร่าย: วิชาสร้างวารี Lv1

โหมดการร่าย: ควบคุมด้วยมือล้วน

สูตรการร่าย: สลักวงเวทย์ลงในก้อนน้ำของวิชาสร้างวารี เปลี่ยนน้ำให้เป็นฝน ทำให้ฝนตกลงในพื้นที่ที่กำหนด สามารถควบคุมระยะเวลาของสกิลได้ เป้าหมายที่อยู่ท่ามกลางสายฝนจะสะสมสถานะผิดปกติอย่าง 'เปียกปอน' และ 'อุณหภูมิร่างกายต่ำ' ทุกวินาที

เปียกปอน, อุณหภูมิร่างกายต่ำ: ทำให้การโจมตีของเป้าหมายมีโอกาสล้มเหลว

ผู้ร่ายหรืออาชีพสายธาตุน้ำจะได้รับโบนัสเมื่ออยู่ในพื้นที่นี้

"ดูเหมือนจะไม่ใช่สกิลโจมตีนะ"

หลินเมี่ยวคิดในใจพลางมองดูฝนที่ยังคงโปรยปราย ทันใดนั้นเขาก็เก็บชุดที่สวมใส่อยู่เข้าช่องเก็บของทั้งหมด

แล้วเดินตัวเปล่าเข้าไปท่ามกลางสายฝนอย่างมีความสุข พร้อมกันนั้นเขาก็เร่งพลังวิญญาณเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของธาตุและร่ายคาถาเรียกฝนซ้ำอีกครั้ง

ด้วยการซ้อนทับของคาถา ฝนเทียมที่มีความแรงกำลังดีราวกับฝักบัวอาบน้ำก็เทลงมาใส่ตัวหลินเมี่ยว

เขาได้รับสถานะด้านบวก: พื้นที่หนาแน่นด้วยธาตุน้ำ

[พื้นที่หนาแน่นด้วยธาตุน้ำ: คุณอยู่ในพื้นที่ที่มีความเข้มข้นของธาตุน้ำสูง สกิลธาตุน้ำทั้งหมดจะได้รับผลเสริมความสามารถ และผลของสกิลธาตุไฟจะลดลง]

ไม่ว่าสกิลนี้จะมีประโยชน์ในการต่อสู้แค่ไหน แต่หลินเมี่ยวพอใจมากที่มันใช้แทนฝักบัวอาบน้ำได้

"น้ำเย็นไปหน่อยแฮะ สงสัยคราวหน้าต้องลองพัฒนาให้เป็นน้ำอุ่นดูบ้าง จุ๊ๆ"

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็ยกเลิกการร่ายเวท

คาถาเรียกฝนที่ทวีความรุนแรงเกือบจะเป็นฝนระดับปานกลาง ค่อยๆ เบาบางลงกลับไปเป็นฝนเม็ดเล็ก เป็นฝนปรอย และหายไปอย่างสมบูรณ์ในอีกห้าวินาทีต่อมา

บนพื้นดินมีน้ำใสเจิ่งนองเป็นชั้นตื้นๆ ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำตามลักษณะภูมิประเทศ

"หือ" หลินเมี่ยวอุทานเบาๆ เมื่อเห็นภาพนั้น ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัว

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาทดลอง เพราะซุปไก่ส่งกลิ่นหอมได้ที่แล้ว

หลังจากสวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่ หลินเมี่ยวก็นั่งซดซุปไก่พร้อมเขี่ยกองไฟไปด้วย

ในหัวยังคงขบคิดถึงความเป็นไปได้ของไอเดียเมื่อครู่อย่างต่อเนื่อง...

"เฉาซุ่ย: ให้ตายเถอะพระเจ้า ฉันเพิ่งฆ่าพวกงูหน้าถ้ำหมดแล้วก่อกองไฟกินข้าว คืนที่สองก็มาถึงซะแล้ว"

"จวงหงฟู่: หา วันนี้นายไม่ออกไปไหนเลยเหรอ? ลำบากแย่ ฉันเดินหน้ามาได้ตั้ง 3 ชั่วโมงกว่า ดูแผนที่แล้วน่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 3-5 วันกว่าจะถึงหมู่บ้านเริ่มต้น"

"เบอร์เซิร์กเกอร์ - หลี่ฟาน: ตั้งแต่เปลี่ยนอาชีพ ฉันฟันพวกสัตว์ป่าตัวเล็กๆ ทีเดียวตายเลย ฮ่าๆ"

"จอมเวทธาตุน้ำ - ซีไป๋อวิ๋น: แงๆ ฉันก็เปลี่ยนอาชีพสำเร็จนะ แต่ทำไมมีแค่สกิล 'วิชากระสุนน้ำ' ล่ะ? ดาเมจยังเบากว่าเอาไม้ตีสดๆ อีก"

"จูเฟยอวี่: อิจฉาจัง! พวกตัวท็อปเริ่มเปลี่ยนอาชีพกันแล้ว"

"เถาอวิ๋น: ถึงพี่เบิ้มสองคนข้างบน พวกพี่ได้ 'ใบเปลี่ยนอาชีพ' จากการเปิดหีบสมบัติเหมือนกันใช่ไหม?"

"เบอร์เซิร์กเกอร์ - หลี่ฟาน: ฮ่าๆ พวกนักเวทช่วงต้นเกมสกิลน้อยจะเอาอะไรมาเทียบกับเบอร์เซิร์กเกอร์อย่างพวกเราได้? อย่าเพิ่งท้อนะน้องสาว เดี๋ยวพอสกิลเยอะขึ้นชีวิตคงดีขึ้นเอง"

เมื่อมองดูทุกคนพูดคุยกันในช่องสนทนาโซน หลินเมี่ยวก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยวบนเส้นทางนี้ เขายังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกนับไม่ถ้วน เรื่องราวในวันข้างหน้าคงไม่น่าเบื่อจนเกินไป

"ผู้ควบคุมวารี  - หลินเมี่ยว: ถึงพี่น้องที่เปลี่ยนอาชีพแล้ว ว่างเมื่อไหร่ก็หมั่นฝึกใช้สกิลบ่อยๆ นะครับ แนะนำให้เปิดโหมดร่ายเวทด้วยมือ ผมไม่รู้นะว่าสายนักรบเป็นยังไง แต่สำหรับสายเวท ถ้าใช้โหมดร่ายมือเลเวลสกิลจะขึ้นไวกว่าครับ"