บทที่ 11: คาถาน้ำ: กระสุนมังกรน้ำ

บทที่ 11: คาถาน้ำ: กระสุนมังกรน้ำ

"เมี๊ยว~"

เสียงร้องแว่วมา หลินเมี่ยวกระชับลูกแก้วในมือ ยืนเตรียมพร้อมอยู่ริมขอบอาณาเขต ด้านนอกนั่นเสียงคำรามของสัตว์ร้ายนานาชนิดดังระงม ฟังดูคล้ายเสียงของแมวป่าผสมปนเปกับเสียงขู่ฟ่อของงู ซึ่งตามหลักแล้วสัตว์สองชนิดนี้ไม่น่าจะโคจรมาอยู่ร่วมกันได้

เขาหิ้วตะเกียงวิญญาณเดินตรงไปยังขอบของม่านแสงป้องกัน

เมื่อมองฝ่าความมืดออกไป สิ่งที่เห็นคือดวงตาสีเขียวและสีเหลืองจำนวนนับไม่ถ้วน ลอยเด่นอยู่ในราตีกาล ทุกคู่จับจ้องมาที่หลินเมี่ยว เสียงสัตว์ร้ายคำรามก้องประสานไปกับเสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบพื้น ทุกสรรพเสียงเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาท ภาพตรงหน้าช่างห่างไกลจากความงดงาม แต่มันราวกับนรกอเวจีได้มาเยือนบนโลกมนุษย์

ลองจินตนาการถึงการตั้งแคมป์กลางแจ้ง แล้วจู่ๆ ก็ถูกฝูงสัตว์ร้ายล้อมกรอบดูสิ

หลินเมี่ยวหายใจหอบถี่ พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ ออกไปจากหัว สถานการณ์ของเขาถือว่าดีกว่าผู้เล่นคนอื่นๆ อยู่บ้าง เพราะเขาได้ซื้อยันต์ป้องกันเตรียมไว้แล้ว ตราบใดที่ไม่มีสัตว์อสูรที่มีเลเวลสูงกว่า 20 ปรากฏตัว เขาก็แทบไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย

ที่ขอบด้านในของวงเวทย์ป้องกันเขาวางตะเกียงวิญญาณลง ลูกแก้วล้ำค่าปรากฏขึ้นในมือซ้าย ส่วนมือขวากระชับหน้าไม้เวทมนตร์สีฟ้าน้ำทะเล

หลินเมี่ยวเข้าสู่สถานะพร้อมรบเต็มอัตราศึก

เสียงหอนที่คุ้นหูดังขึ้นเป็นสัญญาณแรกที่ด้านนอกที่พักของหลินเมี่ยว พวกมันคือกลุ่ม 'เพื่อนเก่า' หมาป่าเขียวทุ่งหญ้านั่นเอง

"โบร๋ววว~~"

พริบตาเดียว ดวงตาสีเขียวและเหลืองนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้น แม้จะระบุจำนวนที่แน่ชัดไม่ได้ แต่ดูเหมือนจะไม่น้อยไปกว่าเมื่อตอนกลางวันเลย พวกมันส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ใส่หลินเมี่ยว เดินวนเวียนไปมา ท่าทีลังเล เดี๋ยวรุกเดี๋ยวถอย

"โบร๋ว โบร๋ว~~"

สิ้นเสียงเห่าหอนคล้ายคำสั่งจากจ่าฝูง ลูกหมาป่าสองตัวก็พุ่งทะยานออกจากกลุ่ม ตรงเข้าใส่ร่างของหลินเมี่ยวที่ยืนเด่นอยู่ แน่นอนว่าสิ่งที่รอต้อนรับพวกมันไม่ใช่ซาลาเปาเนื้อนุ่มๆ แต่เป็นพายุศรวารีและก้อนพลังงานน้ำสีฟ้า

"ฟุ่บ~ ฟุ่บ~"

เสียงลูกศรแหวกอากาศพุ่งออกจากหน้าไม้เวทมนตร์ในมือของหลินเมี่ยว ด้วยความเร็วของศรวารี ลูกหมาป่าทั้งสองไม่อาจตอบสนองได้ทัน... หลังจากยิงออกไปสองนัด จิตใจของหลินเมี่ยวก็เกิดความคิดบางอย่าง หน้าไม้เวทมนตร์อีกคันปรากฏขึ้นในมือซ้าย

มันทำได้จริงๆ! ตราบใดที่พลังวิญญาณและการควบคุมของเขาเพียงพอ ดูเหมือนเขาจะสามารถร่ายเวทคู่พร้อมกันได้ แล้วจะมัวมานั่งปาลูกแก้ววิญญาณน้ำทีละลูกทำไม? ใช้หน้าไม้คู่ไปเลยสิ เน้นความเร็วในการโจมตี รัวยิงให้ยับ

ทว่า... สไตล์การใช้หน้าไม้คู่แบบนี้ คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ?

"อ้อ นี่มันหยูจีชัดๆ" เขาคิดในใจพลางมองหน้าไม้ทั้งสองในมือ แต่สถานการณ์ตรงหน้าคือสนามรบ เขาไม่มีเวลามาใจลอย

หมาป่าเขียวทุ่งหญ้าระดับลิ่วล้อทั้งสองตัวมีเลเวลแค่ 2 น่าจะเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่วัน จ่าฝูงเห็นว่าลูกน้องของมันทำอะไรไม่ได้ จึงส่งเสียงหอนสั่งการอีกครั้ง ทันใดนั้นฝูงหมาป่าทั้งหมดก็กรูเข้ามาจากความมืดมิด

ทว่าหลินเมี่ยวหาได้หวาดกลัวไม่ เขาก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในม่านแสงป้องกัน กวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ฝูงหมาป่าเขียวทุ่งหญ้ากลุ่มนี้มีประมาณ 25 ตัว และไม่มีตัวไหนเลเวลเกิน 10 เลย

การโจมตีจากสองมือของเขาดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ศรวารีถูกยิงออกไปไม่ขาดสาย หมาป่าตัวที่โดนคมศรต่างส่งเสียงร้องโหยหวน

"โบร๋ว โบร๋ว~~"

ฝูงหมาป่าตะกุยใส่ม่านแสงอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บหน้าของพวกมันกระแทกเกราะป้องกันจนเกิดเสียงดังทึบๆ หลินเมี่ยวสังเกตเห็นว่าพลังงานของม่านแสงลดลงเร็วกว่าปกตินิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก คงเป็นเพราะสัตว์อสูรส่วนใหญ่มีเลเวลอยู่แค่ 3-5

สมกับที่เป็นยันต์ป้องกันที่รับมือได้ถึงระดับสัตว์ร้ายขั้น 2 เลเวล 20

เมื่อมั่นใจว่าม่านแสงคุ้มกันได้แน่แล้ว หลินเมี่ยวก็เริ่มปลดปล่อยพลังโจมตีเต็มสูบ พร้อมกับค่อยๆ ทดลองไอเดียที่ผุดขึ้นในหัว หน้าไม้เวทมนตร์ในมือทั้งสองเปลี่ยนรูปร่างไปมา บางครั้งเป็นหน้าไม้ บางครั้งกลายเป็นก้อนน้ำ

อาชีพ 'ผู้ควบคุมวารี ' ดูเหมือนจะไม่ใช่อาชีพสายเวทมนตร์แบบดั้งเดิม เพราะสกิลของอาชีพเวททั่วไปมักเป็นความเสียหายธาตุ และสกิลจะหายไปเมื่อหมดฤทธิ์ ตัวอย่างเช่น สกิลธาตุไฟอาจจุดไฟเผาวัตถุ แต่เมื่อสกิลหมดเวลา ธาตุไฟจะหายไป เหลือเพียงเปลวไฟธรรมดาที่ถูกจุดติดขึ้น

แต่ทักษะหลักของผู้ควบคุมวารี อย่าง 'วิชาสร้างวารี' นั้น เป็นการเรียกใช้น้ำบริสุทธิ์จากธรรมชาติจริงๆ

จากพื้นฐานวิชาสร้างวารี: กลเม็ดระดับศูนย์ 'ปืนฉีดน้ำขนาดเล็ก' หลินเมี่ยวได้เรียนรู้วงเวทย์พื้นฐานที่ง่ายที่สุด วงเวทย์สำหรับปืนฉีดน้ำแบ่งออกเป็นสามชั้น: ฐานล่างเป็นวงเวทย์ประเภทแปรธาตุ ชั้นกลางเป็นข่ายอาคมสำหรับยิง และชั้นบนเป็นอาคมรูปแบบการเติบโตของธาตุ

เพียงแค่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย เขาก็สามารถสร้างวงเวทย์ที่มีผลลัพธ์แตกต่างกันได้ และหลินเมี่ยวพบว่าเขาไม่ต้องกลัวผลกระทบจากการร่ายเวทล้มเหลวเลยแม้แต่น้อย เพราะวงเวทย์ของ 'วิชาสร้างวารี: กลเม็ดระดับศูนย์: ปืนฉีดน้ำขนาดเล็ก' นั้นถูกวาดขึ้นภายในมวลน้ำของวิชาสร้างวารี

ดังนั้นเขาสามารถปรับแต่งและเรียนรู้บนตัวน้ำได้โดยตรง อย่างมากที่สุดหากล้มเหลว มวลน้ำก็แค่ไม่เปลี่ยนสภาพเป็นเวทมนตร์...

"วิชาสร้างวารี: กระสุนมังกรน้ำ"

"วิชาสร้างวารี: ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง"

ทันใดนั้น หัวใจของหลินเมี่ยวก็เบิกบาน เขาเริ่มสนุกกับการต่อสู้ เปลี่ยนรูปร่างของน้ำด้วยวิชาสร้างวารีไปเรื่อยๆ นี่ไม่ใช่คาถาที่มีอยู่จริง แต่เป็นการที่หลินเมี่ยวทดลองประยุกต์และแปลงสภาพวิชาสร้างวารีด้วยมือของเขาเอง

ในขณะที่ร่ายเวท เขาก็คอยสังเกตข้อความแจ้งเตือนจากระบบไปด้วย

"มันได้ผลจริงๆ ด้วย สกิลเล็กๆ ที่แปลงมาจากวิชาสร้างวารีก็สามารถกระตุ้นพาสซีฟ 'พลังแห่งวารี' ได้"

[ระบบ: คุณใช้สกิล: ??? ไม่สร้างความเสียหายแก่หมาป่าเขียวทุ่งหญ้า หมาป่าเขียวทุ่งหญ้าเข้าสู่สถานะ 'เปียกปอน']

[ระบบ: ลักษณะอาชีพของคุณ 'พลังแห่งวารี' ทำงาน ความชำนาญสกิล: ??? +1]

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนที่ตรงกับความคิดของเขาเป๊ะๆ นั่นหมายความว่าหลังจากพยายามเรียนรู้ด้วยตนเองนับครั้งไม่ถ้วน เขาสามารถเรียนรู้สกิลเวทมนตร์ใหม่ถอดด้ามโดยใช้วิชาสร้างวารีเป็นแกนหลักได้

บางครั้ง กระสุนมังกรน้ำจิ๋ว, ละอองน้ำเล็กๆ, นกวารีตัวน้อย หรือเสาน้ำขนาดย่อม ฯลฯ เมื่อพุ่งเข้าใส่ตา จมูก ปาก และจุดอ่อนอื่นๆ ของหมาป่าพวกนี้ ก็มักจะสร้างผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงเสมอ

[ระบบ: คุณใช้สกิล: ??? สร้างความเสียหายเวทมนตร์แก่หมาป่าเขียวทุ่งหญ้า หมาป่าเขียวทุ่งหญ้าสูญเสียพลังชีวิตจำนวนหนึ่ง]

[ระบบ: ลักษณะอาชีพของคุณ 'พลังแห่งวารี' ทำงาน คุณได้เรียนรู้สกิลใหม่]

"โอ้ สำเร็จแล้วแฮะ"

เมื่อเห็นเวทมนตร์บทใหม่ปรากฏขึ้นบนแผนผังทักษะ หลินเมี่ยวก็รีบกดเข้าไปดูทันที

[วิชาสร้างวารี: กลเม็ดระดับศูนย์: วิชากระสุนน้ำ (สามารถตั้งชื่อได้)]

เงื่อนไขอาชีพ: ผู้ควบคุมวารี

เงื่อนไขการร่าย: วิชาสร้างวารี Lv1

โหมดการร่าย: ควบคุมด้วยมือล้วน

สูตรการร่าย: สลักวงเวทย์ลงในก้อนน้ำของวิชาสร้างวารี ก้อนน้ำจะถูกยิงออกไป สร้างความเสียหายเวทมนตร์จำนวนเล็กน้อยแก่เป้าหมายแรกและทำให้ติดสถานะ 'เปียกปอน'

นี่ก็นับเป็นกลเม็ดระดับศูนย์เช่นกัน และวงเวทย์สำเร็จรูปนั้นเรียบง่ายกว่าปืนฉีดน้ำขนาดเล็กก่อนหน้านี้เสียอีก เพราะใช้โครงสร้างเวทเพียงชั้นเดียว ซึ่งก็คือข่ายอาคมสำหรับยิงนั่นเอง