ตอนที่ 28: น่าเอ๋อร์ปลุกพลัง, หอกมังกรเงิน, ข่งเหยาสุริยันจันทรา

ตอนที่ 28: น่าเอ๋อร์ปลุกพลัง, หอกมังกรเงิน, ข่งเหยาสุริยันจันทรา 

"พี่ชาย ผู้อำนวยการใจป้ำมากเลย จัดหอพักชั้นยอดให้พวกเรา แถมยังมีสวนขนาดใหญ่ด้วย!"

ผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักรูปต้นไม้โบราณ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาดั่งสายน้ำ อาคารหอพักกว้างใหญ่กินพื้นที่หลายพันตารางเมตร ตกแต่งสไตล์โบราณและสง่างาม อบอวลด้วยกลิ่นหอมสดชื่น การตกแต่งที่เรียบง่ายแต่มีรสนิยมนั้นเป็นเอกลักษณ์ รายล้อมด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์เขียวชอุ่ม แตกต่างจากสไตล์เมืองสมัยใหม่ของเมืองหมิงตูอย่างสิ้นเชิง

โคมไฟอุปกรณ์วิญญาณคริสตัลส่องแสงเจิดจ้าภายใน น่าเอ๋อร์มองซ้ายมองขวา ดวงตาสีม่วงเป็นประกายระยับ

"ดีมากเลย"

เฟิงไจ้ซิงปล่อยพลังจิตสำรวจรอบๆ คิดว่าหลวนหงเฉินช่างทุ่มทุนสร้างจริงๆ

กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ในวิลล่าทำมาจากแก่นแท้ของสัตว์วิญญาณพืชพันปีหลายชนิดบดเป็นผง มันช่วยให้จิตใจสงบและมีสมาธิได้ง่ายระหว่างการทำสมาธิ และยังให้ประโยชน์แก่ร่างกายไม่น้อย

เมื่อคำนึงถึงความอยากอาหารอันมหาศาลของเขา หลวนหงเฉินถึงขั้นจัดรถเข็นอาหารเฉพาะไว้ให้ด้วย

"เมืองหมิงตูมีแง่มุมที่น่าชื่นชมหลายอย่าง เหนือกว่าสื่อไหลเค่อที่เอาแต่ขูดรีดแรงงานนักเรียนเยอะ"

เขาพยักหน้าเงียบๆ ความคิดค่อยๆ แตกแขนงออกไป "สื่อไหลเค่อ... โรงเรียนที่ถูกทำให้เป็นปีศาจของฝ่ายผู้แพ้สงครามยังคงอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ช่างน่าประหลาดจริงๆ"

ตามบันทึกของสำนักกายา หลังจากฮั่วกว้าและราชันย์เทพถังจุติลงมาเมื่อหมื่นปีก่อน ผู้เหลือรอดของจักรวรรดิโต้วหลิงได้ล่องเรือออกไป ค้นพบทวีปใหม่ และยึดครองมันหลังจากจัดการกับชนพื้นเมือง

ทวีปโต้วหลัวสงบสุขอยู่ไม่กี่ร้อยปี ก่อนที่สงครามจะปะทุขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ สำนักกายาเลือกที่จะถอยและปกป้องตัวเอง

ในเวลานั้น สำนักถัง ซึ่งเป็นสำนักอันดับหนึ่งของทวีป และดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นกลางอย่างสื่อไหลเค่อ ยังคงเข้าข้างจักรวรรดิซิงหลัว แต่พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานกระแสธารแห่งกาลเวลาและพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

หลังจากนั้น สื่อไหลเค่อ, สำนักถัง และจักรวรรดิสุริยันจันทราได้เจรจาลับกัน พวกเขาบรรลุข้อตกลงกับจักรวรรดิสุริยันจันทราเพื่อรักษาสถานะของตนไว้ โดยมีเงื่อนไขว่าจะไม่สนับสนุนจักรวรรดิซิงหลัวอีกต่อไป เกลี้ยกล่อมให้ราชวงศ์ซิงหลัวอพยพออกไป และช่วยปลอบประโลมประชาชนหลังจากจักรวรรดิสุริยันจันทราผนวกทวีปเป็นหนึ่งเดียว

จักรวรรดิซิงหลัวค้นพบและยึดครองทวีปใหม่อย่างเงียบๆ พาพลเมืองบางส่วนและทรัพยากรจำนวนมหาศาลข้ามทะเลไป ทวีปโต้วหลัวจึงเป็นปึกแผ่น

มีน้อยคนนักที่รู้ประวัติศาสตร์ช่วงนี้ สื่อไหลเค่อและสำนักถังพยายามอย่างยิ่งที่จะปิดบังความลับ ทำงานหนักเพื่อลบประวัติศาสตร์อันมืดมนนี้ มีเพียงตระกูลโบราณ สำนักเก่าแก่ และหอจดหมายเหตุหลักของสหพันธ์บางแห่งเท่านั้นที่ยังมีบันทึกอยู่

ต่อมา สื่อไหลเค่อและสำนักถัง เพื่อรักษาอำนาจของตน จึงผลักดันให้จักรวรรดิสุริยันจันทราปฏิรูปเป็นระบอบสหพันธ์ สนับสนุนสมาชิกสภาจากฝ่ายของตน และต่อสู้เพื่อให้เมืองสื่อไหลเค่อมีสถานะปกครองตนเองอย่างอิสระ ซึ่งเป็นสถานะที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

ที่น่าสังเกตคือ ในช่วงเหตุการณ์เปลี่ยนจักรวรรดิเป็นสหพันธ์ หอคอยบรรพชนวิญญาณก็เข้าข้างสื่อไหลเค่อและสำนักถังเช่นกัน

ภายในกลุ่มอำนาจในสภา สื่อไหลเค่อและสำนักถังวางตัวเป็นกลางภายนอก แต่ในความเป็นจริง พวกเขาคือฝ่ายพิราบ

พวกเขาถือทัศนคติต่อต้านและอนุรักษ์นิยมต่อการพัฒนาอุปกรณ์วิญญาณและการทำสงครามกับอีกสองทวีป แต่กลับแอบพัฒนาอาวุธยุทโธปกรณ์ทรงพลังขึ้นมาเอง ขุดเจาะใต้ดินของเมืองเทียนโต้วจนพรุน และค้าอาวุธระหว่างสามทวีป

ในทางตรงกันข้าม หอคอยบรรพชนวิญญาณส่วนใหญ่เป็นฝ่ายเหยี่ยว สนับสนุนการพัฒนาเทคโนโลยีอุปกรณ์วิญญาณและการทำสงครามเพื่อรวบรวมดาวโต้วหลัวเป็นหนึ่งเดียว

ฉันทามติเดียวระหว่างสองฝ่ายคือการสำรวจอวกาศและแสวงหาทรัพยากรเพิ่มเติม

เป็นเวลานับหมื่นปี โรงเรียนวิศวกรรมวิญญาณแห่งราชวงศ์สุริยันจันทราเก็บความแค้นไว้เสมอ ต้องการจะแซงหน้าโรงเรียนสื่อไหลเค่อให้ได้ แต่ด้วยการปฏิรูปสหพันธ์ การแข่งขันโรงเรียนวิญญาณจารย์และวิศวกรวิญญาณระดับสูงทั่วทวีปในอดีตได้กลายเป็นการแข่งขันประลองยุทธ์ทั่วสหพันธ์ ซึ่งโรงเรียนสื่อไหลเค่อไม่เข้าร่วม จึงไม่มีโอกาสได้แข่งขันกัน

"จนถึงทุกวันนี้ เมืองหมิงตูก็ยังได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากฝ่ายสื่อไหลเค่อ การจะถอนรากถอนโคนต้องใช้การกวาดล้างครั้งใหญ่ และงานนี้จะปล่อยให้จ้าวแห่งภูตชั่วร้ายทำไม่ได้..."

เมื่อเห็นทัศนคติของชาวสื่อไหลเค่อ เฟิงไจ้ซิงรู้ว่าเขาต้องปะทะกับสื่อไหลเค่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในอนาคต และขนาดของความขัดแย้งจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

เขาไม่มีเจตนาที่จะประนีประนอม เมื่อโอกาสมาถึง เขาจะจัดหนักให้สักดอก

"พี่ชาย พี่ชาย สวนสวยจังเลย เราออกไปดูกันเถอะ"

เสียงสดใสของน่าเอ๋อร์ราวกับนกไนติงเกลเรียก ดึงความคิดของเฟิงไจ้ซิงกลับมา

นางดึงแขนเฟิงไจ้ซิง ชี้ไปที่ฉากหิ่งห้อยเต้นระบำด้านนอก รอยยิ้มหวานจับใจบานสะพรั่งบนใบหน้าเล็กๆ

"ตกลง ไปดูกันเถอะ"

รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าของเฟิงไจ้ซิง ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของน่าเอ๋อร์ เขารู้สึกมีความสุขเสมอ

พืชพรรณและดอกไม้ในสวนส่วนใหญ่เป็นสายพันธุ์หายากและแปลกตา ช่วงเวลานี้ช่างพอเหมาะ ฤดูใบไม้ผลิลึกซึ้งดั่งมหาสมุทร หิ่งห้อยเต้นระบำกลางอากาศ เติมเต็มสวนด้วยกลิ่นหอมอบอวล ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนลืมราตรี

น่าเอ๋อร์จับชายกระโปรงวิ่งเล่นอย่างมีความสุขท่ามกลางหมู่ดอกไม้ราวกับเอลฟ์สีเงิน ยากจะบอกว่าดอกไม้สวยกว่าหรือนางสวยกว่ากัน

แสงจันทร์สว่างไสวสาดส่องลงมาที่เฟิงไจ้ซิงและน่าเอ๋อร์ อาบไล้ทั้งพวกเขาและดอกไม้ด้วยแสงสีเงิน โดยเฉพาะผมสีเงินของน่าเอ๋อร์ มันเปล่งประกายระยิบระยับ

ในขณะนี้ เฟิงไจ้ซิงที่กำลังยิ้มให้น่าเอ๋อร์ สังเกตเห็นความผิดปกติ ตาของเขาหรี่ลง พลังจิตที่เหนือกว่าขอบเขตสมุทรวิญญาณทั่วไปแผ่ขยายออกไปทันทีและรวมศูนย์ไปที่น่าเอ๋อร์

"แสงจันทร์กำลังถูกนางดูดซับ และพลังจิตของนางกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว... ข้าเกือบลืมไป ราชามังกรเงินคือบรรพบุรุษของสัตว์วิญญาณสีเงิน สายเลือดนี้สามารถดูดซับแก่นแท้ของแสงจันทร์และเปลี่ยนเป็นพลังธาตุได้..."

เฟิงไจ้ซิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าแสงจันทร์ถูกกลั่นกรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์และผสานเข้ากับร่างเล็กๆ ของน่าเอ๋อร์

หากพลังจิตของเขายังไม่ถึงขอบเขตสมุทรวิญญาณ และเขาไม่ได้เชี่ยวชาญหัวใจแห่งธาตุถึงสามธาตุ ก็คงยากที่จะตรวจจับได้

เฟิงไจ้ซิงไม่ได้ขยับตัวบุ่มบ่าม และไม่ได้เรียกมู่เย่ เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

"หรือว่าเป็นเพราะอาหารที่นี่ดีเกินไป และพลังงานที่ได้รับก็มากเกินพอ ทำให้นางปลุกพลังเร็วขึ้นหนึ่งปี?"

ความคิดแวบเข้ามาในหัว เฟิงไจ้ซิงนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เขาอยากจะหัวเราะทั้งน้ำตา

"ช่างเถอะ ข้าจะพยายามปกปิดให้ดีที่สุด"

เฟิงไจ้ซิงหยิบไข่มุกเรืองแสงออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนออกไป พลังจิตไร้ขอบเขตครอบคลุมโลกใบนี้ทันที ราวกับสร้างโลกทางจิตใบใหม่ขึ้นมา

นี่คือสมบัติที่ฮั่นเทียนอี้มอบให้ โดยอ้างว่าสามารถปิดกั้นการตรวจสอบทางพลังจิตทั้งหมดได้ เฟิงไจ้ซิงไม่รู้ว่าของสิ่งนี้จะปิดกั้นการรับรู้ของยอดฝีมือบางคนได้ไหม แต่ก็คุ้มที่จะลอง

"ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง"

เฟิงไจ้ซิงใช้ไข่มุกของฮั่นเทียนอี้รวบรวมแสงจันทร์ ดึงดูดแสงจันทร์เข้ามามากขึ้น ซึ่งส่องลงมาที่น่าเอ๋อร์ราวกับลำแสงสปอตไลท์สีเงิน

ภายใต้การส่องสว่างของแสงจันทร์ รัศมีจางๆ ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบจากร่างของน่าเอ๋อร์

เหลือง, เขียว, แดง, น้ำเงิน, ม่วง, ทอง, เงิน—เจ็ดสีสลับกันกะพริบ

ทันใดนั้น ร่างของน่าเอ๋อร์ก็สั่นสะท้านเล็กน้อย หลังจากรัศมีเจ็ดสีกะพริบอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เริ่มผสานเข้าไปที่กลางหว่างคิ้วของนาง ผ่านไปนาน นางจึงกลับมาสงบนิ่งในที่สุด

แสงจันทร์ยังคงอยู่ รัศมีนุ่มนวลบนร่างของน่าเอ๋อร์จางหายไป และร่างบอบบางของนางก็ค่อยๆ โตขึ้น

อาการสั่นหายไป ลมหายใจของนางกลับมาสม่ำเสมอ แต่คิ้วขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังฝันร้าย

ทันใดนั้น แสงสีเงินคมกริบวาบขึ้นในฝ่ามือของน่าเอ๋อร์ และหอกยาวสีเงินก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง ร่างกายของนางก็สูงขึ้นอีกสองสามนิ้วด้วย

"พี่ชาย หนูคิดว่าหนูปลุกวิญญาณยุทธ์ได้แล้ว! มาดูเร็วเข้า หอกของน่าเอ๋อร์ใช่วิญญาณยุทธ์ไหมคะ? เหมือนมีเสียงบอกน่าเอ๋อร์ว่ามันชื่อ หอกมังกรเงิน"

น่าเอ๋อร์ลืมตาสีม่วงขึ้นอีกครั้ง สายตาเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เฟิงไจ้ซิงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ตรวจสอบหอกมังกรเงินอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วแก้ไขความเข้าใจให้นาง

"มันเป็นวิญญาณยุทธ์จริงๆ แต่น่าเอ๋อร์ หัวหอกวิญญาณยุทธ์ของเจ้ามันยาวเกินไป มันควรเรียกว่า 'ซัว' (อาวุธคล้ายหอกยาว) มากกว่า"

หอกมังกรเงินยาวกว่าสิบสองฟุตและเรียวบางมาก ตลอดด้ามหอกเรียวมีเกล็ดสีเงินละเอียด เป็นรูปหกเหลี่ยม ประณีตและสม่ำเสมอมาก

หอกยาวเล่มนี้มีหัวหอกเพียงด้านเดียว และความยาวของหัวหอกกินพื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของหอกทั้งเล่ม หัวหอกเป็นรูปทรงกรวยโดยรวม มีร่องทั้งหมดสิบสองร่อง

หัวหอกยาวหนึ่งในสามของความยาวทั้งหมด—หอกบ้าอะไรเนี่ย?

"โอ้ ก็ใกล้เคียงแหละน่า! น่าเอ๋อร์มีวิญญาณยุทธ์แล้ว น่าเอ๋อร์ก็เป็นวิญญาณจารย์ได้แล้วสิคะ!" น่าเอ๋อร์พูดอย่างดีใจสุดขีด แก้มป่องสีชมพูเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"อื้ม น่าเอ๋อร์ต้องเป็นวิญญาณจารย์ที่ยอดเยี่ยมแน่นอน"

เฟิงไจ้ซิงลูบหน้าผากน่าเอ๋อร์และพูดพร้อมรอยยิ้ม "พรุ่งนี้ พี่ชายจะพาน่าเอ๋อร์ไปหอคอยบรรพชนวิญญาณ เราจะเลือกภูตวิญญาณที่ดีที่สุดให้"

"ฮิๆ พี่ชายดีที่สุดเลย น่าเอ๋อร์จะไม่มีวันลืมพี่ชายเลย" น่าเอ๋อร์กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข

"พูดจาอะไรแบบนั้น..."

เฟิงไจ้ซิงถอนหายใจในใจ เขาไม่ได้ทำจากไม้หรือหิน หลังจากอยู่ด้วยกันมาสองปี จะไม่ให้มีความรู้สึกผูกพันได้ยังไง

ในทะเลจิต พยัคฆ์เทพปีกสวรรค์ตัวสั่น สีหน้าแสดงความประหลาดใจ

"น้องสาวของเสี่ยวเฟิงจื่อนี่เหลือเชื่อจริงๆ นางควบคุมธาตุได้มากกว่าเปิ่นหวางอีก และสายเลือดนางก็แข็งแกร่งเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ หรือว่านางจะเป็นสัตว์วิญญาณแสนปีแปลงกายมา..."

"เอ๊ะ? มนุษย์ที่แข็งแกร่งมากพุ่งออกมาจากใต้ดิน?"

พยัคฆ์เทพปีกสวรรค์รีบเตือนเฟิงไจ้ซิงทันที "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ของที่เจ้าโยนไปดึงดูดตัวเป้งเข้าให้แล้ว แข็งแกร่งกว่าตาเฒ่ามู่อีก"

รูม่านตาของเฟิงไจ้ซิงไหววูบ เขาเรียกไข่มุกสมบัติจิตกลับมาทันที

ในพริบตา ชายชราปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ ตรงหน้าเฟิงไจ้ซิงและน่าเอ๋อร์

เขาสูงสง่า สวมชุดคลุมลายน้ำ-ไฟ-สุริยัน-จันทรา ดวงตาเป็นประกาย เค้าโครงหน้ายังพอเห็นเค้าความหล่อเหลาในวัยหนุ่ม

"ข้าได้ยินเจ้าหนูหงเฉินโม้มานานแล้วว่ามีเด็กหนุ่มมาที่โรงเรียนของเรา ดูท่าสายตาเขาจะไม่ค่อยดีนะ ชัดเจนว่ามีอัจฉริยะตั้งสองคน"

ชายชรายิ้ม สายตาสะท้อนภาพศิษย์พี่และศิษย์น้องที่น่าประทับใจ

เฟิงไจ้ซิงรู้ฐานะของอีกฝ่าย จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อคารวะ "ผู้น้อยในนามของอาจารย์มู่เย่และอาจารย์เจิ้นฮัว ขอคารวะท่านพรหมยุทธ์สุริยันจันทราครับ"

"เจ้าเป็นศิษย์ของเจิ้นฮัวหรือ?"

สีหน้าของข่งเหยาเปลี่ยนไป รอยยิ้มกว้างขึ้น "ช่างบังเอิญจริงๆ ไม่ต้องกลัว แม้ตาแก่คนนี้จะไม่ค่อยออกจากบ้าน แต่ก็ไม่กินคนหรอก"

"เดิมทีข้านึกว่าเพื่อนเก่ามาเยี่ยมกะทันหัน แต่กลายเป็นนักเรียนของโรงเรียนเราซะนี่"

ข่งเหยามองทั้งสองด้วยสายตาเป็นประกาย และกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เจ้ามีอาจารย์แล้ว ตาแก่คนนี้จะไม่แย่งของใคร แต่ข้าสนใจแม่หนูน้อยข้างหลังเจ้ามาก เจ้าจะยินยอมให้นางมาบำเพ็ญเพียรกับตาแก่คนนี้ไหม?"

"ตาแก่คนนี้พอมีบารมีในโรงเรียนและทั่วทั้งสหพันธ์อยู่บ้าง ถ้าโชคดีหน่อย ข้าอาจปั้นพรหมยุทธ์ขีดสุดขึ้นมาได้สักคน"

จบตอน