บทที่ 7: ผีสาวตนนี้ลีลาไม่เบา
บทที่ 7: ผีสาวตนนี้ลีลาไม่เบา
เส้นผมสีดำหลายเส้นลอยผ่านหูของหลี่ไพไปข้างหน้า
“นี่มัน... เส้นผม?!”
หลี่ไพมองเส้นผมสีดำที่ลอยอยู่ตรงหน้า ก็ตระหนักได้ทันทีว่าที่อยู่ข้างหลังเขาอาจจะเป็น...
ผีสาวชุดขาวตนนั้น!
นอกจากยัยนั่น จะมีใครอีกที่โผล่มาข้างหลังเขาเงียบๆ กลางทางเดินแบบนี้!
แถมดูจากลักษณะการลอยของเส้นผม...
เธอคงกำลังแนบชิดติดแผ่นหลังเขาอยู่แน่ๆ!
มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกเย็นสันหลังวาบ!
นี่มันโคตรน่ากลัวเลยให้ตายเถอะ!
แผ่นหลังของหลี่ไพชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นในพริบตา
“บ้าเอ๊ย นี่ฉันซื้อเกมจีบสาวมาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?”
“ฆ่าให้ตายฉันก็จะไม่เข้ามาเล่นรอบสองเด็ดขาด!”
หลี่ไพสบถในใจ
ถ้ามองว่านี่เป็นเกมหนีตายสยองขวัญ ก็ต้องยอมรับว่าทำออกมาได้ดีมาก
ทั้งบรรยากาศและสัมผัสทางกายภาพล้วนสมจริงสุดๆ
แต่หลี่ไพไม่มีอารมณ์จะมาเล่นเกมสยองขวัญสมจริงขนาดนี้
ตอนนี้ ในหัวของหลี่ไพมีเพียงความคิดเดียว:
รีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
“หือ? ยัยนี่... ไม่ได้โจมตีฉันนี่นา!”
หลี่ไพเพิ่งนึกขึ้นได้
ถ้าผีสาวชุดขาวคิดจะเล่นงานเขา ด้วยการลอบกัดจากข้างหลังแบบนี้ เขาไม่มีทางป้องกันตัวได้ทันแน่
เหมือนตอนที่เขาเพิ่งขึ้นมาชั้นสอง เธอก็ไม่ได้แตะต้องตัวเขา แถมยังไม่ตามเข้าไปในห้องพักแขกด้วย
ทำไม่ได้? หรือไม่อยากทำ?
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร การที่ผีสาวชุดขาวไม่ลงมือ ก็ช่วยลดทอนความกลัวของหลี่ไพไปได้โข
ในจังหวะนั้นเอง เส้นผมสีดำจำนวนมากก็ห้อยตกลงมาจากเหนือหัวของหลี่ไพ
การที่มันห้อยลงมาจากข้างบนได้ ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว...
“ไม่จริงน่า...”
“เธอปีนขึ้นมาบนตัวฉันเหรอ?”
“นี่กะจะโผล่หัวกลับด้านลงมาจ๊ะเอ๋ข้างหน้าฉันหรือไง?”
หลี่ไพรู้สึกขนลุกซู่
ถ้าเป็นสาวงาม มาในท่า 69 แบบนี้ ก็คงจะฟินไม่หยอก
แต่ยัยนี่มันเป็นผีสาวสุดสยองนะโว้ย!
ต่อให้เธอทำอันตรายเขาไม่ได้ แต่การมาจ้องหน้ากันระยะประชิดแบบนี้มันก็น่ากลัวอยู่ดี!
หลี่ไพรีบหลับตาปี๋
ใช่แล้ว ตราบใดที่ฉันไม่มองเธอ เธอก็หลอกฉันไม่ได้!
แต่วินาทีต่อมา หลี่ไพก็กัดฟันลืมตาขึ้นอีกครั้ง
การหลับตาก็เท่ากับยอมจำนนให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
ถึงผีสาวข้างหลังจะยังไม่ทำอะไรเขา แต่หลี่ไพก็ไม่มั่นใจว่าเธอเป็นพวกเป็นกลางหรือเป็นมิตรกันแน่
นิ้วของหลี่ไพเกี่ยววงแหวนไกหน้าไม้ไว้ เตรียมพร้อมยิงทุกเมื่อ
ลูกดอกเงิน... น่าจะสร้างความเสียหายให้พวกผีสางได้บ้างแหละน่า?
“ฟู่ว...”
ลมเย็นยะเยือกเป่ารดข้างหูของหลี่ไพ
หลี่ไพอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น
ผีสาวตนนี้... ลีลาแพรวพราวใช้ได้เลยนี่หว่า!
เริ่มจะรู้สึกเหมือนเกมจีบสาวขึ้นมานิดนึงแล้ว
ติดตรงที่มันน่ากลัวเกินไป จนความอภิรมย์ของหลี่ไพหดหายไปหมด
ใบหน้าซีดเผือดนั่น หลี่ไพยังจำได้ติดตา
ขืนให้สานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผีสาวตนนี้... หลี่ไพเกรงว่าน้องชายเขาคงไม่ยอมตื่นสู้ศึกแน่ๆ
“ฮิฮิฮิ...”
“ผู้มาเยือนผู้กล้าหาญ กลัวหรือเปล่าคะ?”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูของหลี่ไพ
ความหนาวเหน็บระดับแช่กระดูกทำให้หลี่ไพรู้สึกเหมือนตกลงไปในถังน้ำแข็ง
หลี่ไพไม่ตอบ ค่อยๆ ขยับเท้าก้าวไปข้างหน้า
อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงห้องพักแขกอีกห้องแล้ว
เขาหยุดสำรวจไม่ได้
ยิ่งออกไปจากสถานที่เฮงซวยนี้ได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
“คุณมาเยี่ยม ‘นายหญิง’ เหรอคะ?!”
“ถ้าใช่ล่ะก็...”
“ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ!”
เสียงโหยหวนดังก้องอยู่ในหูของหลี่ไพ
พอได้ยินประโยคนี้ หลี่ไพก็หยุดชะงัก
นายหญิง นั่นหมายถึงคุณหนู ไอหลัวลา หรือโฉมงามผู้บุบสลายคนนั้นไม่ใช่เหรอ?
สิ่งที่อยู่ข้างหลังเขานี่...
รู้อะไรบางอย่างงั้นเหรอ?
ในเมื่อเธอไม่โจมตีเขา งั้นลองฟังสิ่งที่เธอพูดหน่อยจะเป็นไรไป
เผื่อว่าจะเป็น NPC ที่มามอบภารกิจหลักให้!
“คุณเป็นใคร? ต้องการให้ผมช่วยอะไร?”
หลี่ไพแสร้งทำใจดีสู้เสือ ถามกลับไปเสียงเรียบ
“ความจริงแล้ว...”
“ฉันคือเจ้าของที่นี่ เอลอร่า เบท ค่ะ!”
ผีสาวตอบกลับมา
“คุณคือเอลอร่า?!”
หลี่ไพอึ้งไปเลย
เป้าหมายในเกมของเขาคือการปลุกเอลอร่า
นี่เขาเจอตัวจริงเข้าแล้วเหรอ?
“คุณคงเห็นผู้หญิงบ้าที่อยู่ข้างล่างแล้วใช่ไหม?”
“หล่อนเป็นแม่บ้านของฉันเอง”
“หล่อนโลภอยากได้สมบัติของฉัน เลยฆ่าฉัน แล้วก็หั่นศพ...”
“ตอนนี้ ฉันเลยปรากฏตัวได้แค่ในสภาพวิญญาณ”
“ผู้มาเยือนผู้กล้าหาญ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
เสียงของผีสาวยังคงเย็นยะเยือก แทรกซึมเข้ามาในหูของหลี่ไพไม่หยุด
“จะให้ช่วยยังไง?”
หลี่ไพรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน เลยเออออไปตามน้ำก่อน
“ร่างกายของฉันถูกนังผู้หญิงบ้านั่นหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปซ่อนไว้ทั่วบ้านหลังนี้”
“ต้องรวบรวมร่างกายของฉันกลับมาประกอบกันเท่านั้น ฉันถึงจะมีหวังฟื้นคืนชีพ”
“คุณช่วยตามหาร่างกายของฉันให้ครบหน่อยได้ไหมคะ?”
ผีสาวเอ่ยปากขอร้อง
“ตามหาร่างกายให้ครบเหรอ...”
หลี่ไพพึมพำ
นี่มันภารกิจหลักของเขาเลยนี่หว่า!
ต่อให้ผีสาวไม่บอก เขาก็ต้องหาให้ครบอยู่ดี
“ถ้าคุณยอมช่วยฉัน...”
“เมื่อฉันฟื้นคืนชีพเมื่อไหร่ คุณอยากจะทำอะไรกับฉัน... ก็ได้ทั้งนั้น!”
ผีสาวยังคงเป่าลมรดหูหลี่ไพต่อไป
หลี่ไพขนลุกซู่ไปทั้งตัว
อยากทำอะไรก็ได้...
ในที่สุดก็วกกลับเข้าสู่เส้นทางเกมจีบสาวสักทีสินะ!
เริ่มจะเอาจริงแล้วสิ!
แต่การปูเรื่องก่อนหน้านี้มันจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อยไหม!
หลี่ไพกำลังจะตบปากรับคำ แต่จู่ๆ ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว
เดี๋ยวนะ!!!
มีบางอย่างผิดปกติ!!!
หลี่ไพจำรูปถ่ายของคุณหนู ไอหลัวลา ในห้องรับแขกชั้นล่างได้แม่น
ผมบลอนด์ดัดลอน ทรวดทรงองค์เอวอวบอัดสุดยอด
แต่ผีสาวตนนี้...
ผมดำตรงแด่ว แถมอกยังแบนราบเป็นไม้กระดาน
ถึงหลี่ไพจะไม่มีความรู้เรื่องผีสางเทวดา แต่ตามหลักตรรกะแล้ว ผีคนตายมันก็ต้องหน้าตาเหมือนตอนมีชีวิตสิ!
เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเปลี่ยนจากสาวผมบลอนด์ลอนสลวย มาเป็นสาวผมดำตรงทื่อแบบนี้!
ถึงแม้จะย้อมสีผมหรือเสริมหน้าอกได้ แต่คำอธิบายนั้นมันก็ฟังดูแถจนสีข้างถลอกเกินไป
ยัยนี่มีปัญหาแน่
หลี่ไพตื่นตัวขึ้นมาทันที
“เรื่องช่วยคุณน่ะไม่มีปัญหาหรอกครับ”
“แต่บ้านหลังนี้ใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าร่างกายของคุณกระจัดกระจายไปอยู่ตรงไหนบ้าง”
“แถมผมยังมือเปล่า ถ้าไปเจอผู้หญิงข้างล่างนั่นเข้า คงไม่มีปัญญาไปต่อกรด้วยหรอก”
หลี่ไพไม่แสดงความหวาดระแวงออกทางสีหน้า
ผีสาวตนนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกมาดีแน่ๆ แต่ในเมื่อยังพอใช้ประโยชน์ได้ ก็ขอเกาะกระแสไปก่อน พยายามอย่าเพิ่งแตกหักกันตอนนี้จะดีกว่า
“เรื่องนั้นฉันรู้”
“ในห้องที่คุณเพิ่งเดินออกมา มีหัวของฉันอยู่”
“ส่วนในห้องนี้ มีขาซ้ายของฉัน”
“ขาขวากับลำตัวน่าจะอยู่ที่ชั้นสาม”
“ส่วนแขนทั้งสองข้าง น่าจะอยู่ที่ชั้นหนึ่งทั้งหมด”
ผีสาวอธิบายตำแหน่งชิ้นส่วนร่างกายของเธอ
หัวใจของหลี่ไพพองโต รีบจดจำข้อมูลเหล่านั้นไว้ในใจเงียบๆ
รู้ตำแหน่งชิ้นส่วนแบบนี้ การเก็บแต้มความคืบหน้าการสำรวจก็ง่ายขึ้นเยอะ!
ขอแค่แต้มครบ 50% เมื่อไหร่ เขาจะรีบชิ่งหนีไปจากสถานที่เฮงซวยนี่ทันที!
ส่วนภารกิจหลักจะสำเร็จหรือไม่ หลี่ไพไม่สนหรอก
“ส่วนนังผู้หญิงบ้าที่ชั้นหนึ่งนั่น...”
“หล่อนรับมือยากหน่อยก็จริง”
“แต่วางใจเถอะ หลังเที่ยงคืนหล่อนไม่กล้าขึ้นมาข้างบนหรอก”
“คุณสามารถไปรวบรวมชิ้นส่วนอื่นก่อนได้อย่างสบายใจ”
“ส่วนเรื่องแขน...”
“พอคุณรวบรวมชิ้นส่วนอื่นครบแล้ว ค่อยขึ้นไปดูที่ ชั้นบน”
“ข้างบนนั้นดูเหมือนจะมีของดีที่พอใช้ประโยชน์ได้อยู่”
ผีสาวกล่าวต่อ