บทที่ 30 นักแสดงกู้เหยียน รูปแบบการโหวตทายาท

โรงพยาบาลเจียงไห่

เคาน์เตอร์ชำระเงินแผนกผู้ป่วยใน

"อะไรนะคะ คุณหมายความว่าค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดที่ฉันค้างไว้ก่อนหน้านี้มีคนจ่ายให้หมดแล้วเหรอคะ?"

หวังอวี้หลานมองพยาบาลสาวที่กำลังเช็คค่ารักษาพยาบาลให้เธอด้วยความตกตะลึง

"ใช่ค่ะ คุณหวัง ในระบบขึ้นว่ายอดค้างชำระทั้งหมดถูกเคลียร์ไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วค่ะ"

พยาบาลสาวยิ้มพลางพยักหน้า เธอเองก็รู้จักครอบครัวคนไข้ห้อง 302 ดี

เพราะอีกฝ่ายนอนรักษาตัวที่นี่มาครึ่งปีแล้ว

ใครๆ ก็รู้สถานการณ์ทางบ้านของเธอดี

ดังนั้น ต่อให้เธอจะจ่ายค่ารักษาไม่ไหว ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ยอมหลับตาข้างหนึ่งมาตลอด

แต่ไม่นึกเลยว่า เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน จะมีผู้ใจบุญมาเคลียร์ยอดหนี้ที่หวังอวี้หลานค้างไว้ให้จนหมด

แถมยังจ่ายล่วงหน้าไว้ให้อีก 2 ล้านหยวนสำหรับการรักษาในอนาคตด้วย

เรียกได้ว่า ครอบครัวหวังอวี้หลานได้พบกับผู้มีพระคุณเข้าให้แล้ว

"นี่... นี่มัน... ฉันขอทราบชื่อคนจ่ายเงินได้ไหมคะ?"

เสียงหวังอวี้หลานสั่นเครือ มือเธอกำเคาน์เตอร์แน่น ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับเธอมานานดูเหมือนจะเบาบางลง

เธอนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีคนใจดีมาช่วยเคลียร์หนี้ก้อนโตให้

หวังอวี้หลานไม่ใช่คนที่จะรับน้ำใจใครโดยไม่ตอบแทน

ขอแค่ตามหาผู้มีพระคุณคนนั้นเจอ ไม่ว่าเขาจะให้เธอทำอะไร เธอก็ยินดี!

พยาบาลสาวทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย ส่ายหน้าตอบ "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณหวัง คนที่อยู่เวรเมื่อกี้ไม่ใช่ฉัน ฉันเลยไม่ทราบว่าใครเป็นคนจ่าย"

"อีกอย่าง... โดยทั่วไปแล้ว ทางเราจะไม่บันทึกชื่อหรือข้อมูลของผู้ที่มาจ่ายเงินแทนหรอกค่ะ"

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ พยาบาลสาวก็นึกขึ้นได้ "อ้อ ผู้ใจบุญคนนั้นยังฝากเงินเข้าบัญชีคุณแม่คุณอีก 2 ล้านหยวนด้วยนะคะ... คุณหวังคะ?"

"เป็นอะไรรึเปล่าคะ?"

พยาบาลมองหวังอวี้หลานที่ยืนแข็งทื่อด้วยความเป็นห่วง

เกิดอะไรขึ้น? มีคนมาใช้หนี้ให้ก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ?

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน... ฉันขอตัวออกไปข้างนอกสักครู่นะคะ"

หวังอวี้หลานได้สติ เธอส่ายหน้า แล้วเดินออกจากโรงพยาบาล พยายามข่มความตื่นเต้นดีใจเอาไว้

มาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล

แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบใบหน้า

หวังอวี้หลานเงยหน้าขึ้น ยกมือบังแดดเล็กน้อย

มองท้องฟ้าสีครามสดใส หวังอวี้หลานเผลอใจลอยไปชั่วขณะ

วันนี้ อากาศดีจัง

และในขณะที่หวังอวี้หลานกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข

บนตึกสูงของโรงพยาบาล

กู้เหยียนยืนหน้านิ่งอยู่หน้าหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่

เขามองลงไปที่หวังอวี้หลานซึ่งกำลังแสดงสีหน้าผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมานาน ด้วยสายตาเรียบเฉย

"มีความสุขเหรอ? เดี๋ยวเธอจะมีความสุขยิ่งกว่านี้อีก"

"ถือซะว่า... เป็นค่าชดเชยที่ฉันพรากบทบาทเดิมของเธอไปแล้วกัน"

กู้เหยียนพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก "ดำเนินตามแผน เตรียมลงมือได้"

คลิก ในตอนนั้นเอง ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

ชายชราท่าทางใจดีในชุดกาวน์ขาวเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารปึกหนึ่ง

เขามองแผ่นหลังของกู้เหยียนที่ยืนอยู่หน้ากระจก

ในหัวพลันนึกถึงภาพของกู้เทียนหมิง ผู้นำตระกูลกู้สมัยยังหนุ่ม

หึๆ สมแล้วที่เป็นลูกชายของคนคนนั้น

กู้เหยียนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาวางโทรศัพท์ลง

พอหันกลับมา ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนสดใส "สวัสดีตอนบ่ายครับ คุณปู่ผู่"

"วันนี้ผมมาเยี่ยมครู แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มาหาคุณปู่นานแล้ว เลยแวะมานั่งเล่นด้วยครับ"

"หวังว่าคงไม่รบกวนนะครับ"

ท่าทีนอบน้อมถ่อมตนของกู้เหยียน ชนะใจผู่ซงหลินได้ในทันที

เขาวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ แล้วเดินมาหากู้เหยียนอย่างเอ็นดู "รบกวนอะไรกัน ปู่ก็ใกล้จะเกษียณแล้ว จะมีงานอะไรให้ยุ่งนักหนา"

"แต่เสี่ยวกู้ ปู่นึกไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะยังจำคนแก่อย่างปู่ได้"

"ตอนเด็กๆ เธอกลัวปู่จะตาย เห็นปู่ทีไรวิ่งหนีตลอด ก็แหม ในสายตาเด็กๆ ปู่มันก็แค่หมอฉีดยาหน้าดุนี่นา"

ผู่ซงหลินนึกย้อนไปถึงวันวาน กู้เหยียนก็เกิดที่โรงพยาบาลเจียงไห่แห่งนี้นี่แหละ

เผลอแป๊บเดียว โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว

หลายปีมานี้ เขาคอยติดตามข่าวคราวของกู้เหยียนอยู่ตลอด แต่ข่าวที่ออกมามักจะไม่ค่อยดีนัก

อย่างเช่น 'ไอ้ลูกแหง่' หรือ 'ลูกทรพี'

ซึ่งทำให้เขาผิดหวังในตัวกู้เหยียนมาก

แต่พอได้มาเจอตัวจริงในวันนี้ อีกฝ่ายดูไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาลือกันเลย

"แหะๆ ตอนเด็กๆ ผมยังไม่รู้ความนี่ครับ"

"คุณปู่ผู่ยกโทษให้ผมเถอะนะครับ"

กู้เหยียนยิ้มบางๆ พูดจาทักทายตามมารยาท "คุณพ่อผมบ่นถึงคุณปู่ผู่ตลอดเลยครับ แต่ช่วงนี้งานที่บ้านยุ่งมาก"

"ผมเลยถือโอกาสมาเยี่ยมคุณปู่แทนคุณพ่อครับ"

ผู่ซงหลินได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจมาก

ตอนนั้นเอง เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยถามว่า "ว่าแต่ เสี่ยวกู้ ที่บอกว่ามาเยี่ยมครูน่ะ"

"ใช่หวังหลาน ห้อง 302 ที่เธอโทรมาขอให้ปู่ยกเว้นค่ารักษาพยาบาลให้รึเปล่า?"

ผู่ซงหลินพอจะจำคนไข้ห้อง 302 ได้บ้าง

เพราะอีกฝ่ายนอนโรงพยาบาลมาครึ่งปีแล้ว

ค่ารักษาพยาบาลพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังดีที่ลูกสาวของเธอพยายามทยอยจ่ายหนี้ให้

ถึงจะช้าไปหน่อย แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ

อีกอย่าง โรงพยาบาลนี้ก็เป็นของตระกูลกู้ กฎระเบียบเลยไม่ได้เคร่งครัดขนาดนั้น

ช่วยชีวิตคนได้กุศลแรงกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น การให้คนไข้ห้อง 302 รักษาตัวต่อ ก็แค่เพิ่มเตียงมาอีกเตียงเดียว

แถม... ตระกูลกู้ก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้ด้วย

ได้ยินผู้อำนวยการผู่ถาม กู้เหยียนก็ตีหน้าเศร้าทันที

เขาสูรดหายใจลึก สายตาเหม่อมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเศร้าสร้อย เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ใช่ครับ หวังหลานคือครูของผมเอง"

"ผมรู้มาว่าครูประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ต้องนอนโรงพยาบาล สามีก็เสียชีวิตไปแล้ว เหลือแค่ลูกสาวที่เพิ่งเรียนจบไม่กี่ปี ชีวิตลำบากมาก"

"ผมเลยตัดสินใจขอยกเว้นค่ารักษาพยาบาลให้ครูครับ"

"ถือซะว่า... เป็นการตอบแทนบุญคุณที่ครูเคยสั่งสอนผมมา!"

คำพูดของกู้เหยียนทำเอาผู่ซงหลินซึ้งใจน้ำตาซึม

เขาตบไหล่กู้เหยียนด้วยความพึงพอใจและภาคภูมิใจ "เด็กดี! ปู่มองเธอไม่ผิดจริงๆ"

"สมแล้วที่เป็นลูกชายของกู้เทียนหมิง พ่อเธอต้องภูมิใจในตัวเธอมากแน่ๆ"

ผู่ซงหลินมองเด็กหนุ่มที่เติบโตขึ้นตรงหน้า แล้วอดไม่ได้ที่จะโกรธแค้นพวกปล่อยข่าวลือ

เด็กดีขนาดนี้ กลับถูกหาว่าเป็นพวกประจบสอพลอ เป็นลูกทรพี!

มันน่าโมโหจริงๆ! คิดว่าพวกตาแก่อย่างพวกเราตายกันหมดแล้วรึไง?!

"ครับ"

กู้เหยียนพยักหน้า แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

เขากำชับปู่ผู่เป็นพิเศษว่า "อ้อ จริงสิครับ คุณปู่ผอ. เรื่องที่ผมเป็นคนเคลียร์หนี้ให้ อย่าบอกลูกสาวครูหวังเด็ดขาดนะครับ"

"ผมไม่อยากให้มันกระทบความสัมพันธ์ของพวกเรา..."

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

ผู่ซงหลินพยักหน้า ยิ้มอย่างพอใจ "ได้ๆ ปู่จะเก็บเป็นความลับให้"

ไม่ถือตัว ไม่ใจร้อน แถมยังมีความกตัญญู

อืม เป็นเด็กดีจริงๆ

ดูท่า... เมื่อถึงงานรวมญาติประจำปี

คะแนนเสียงเลือกทายาทกู้กรุ๊ปของฉัน ต้องเทให้กู้เหยียนแน่นอน