บทที่ 16 วิธีเพิ่มค่าความชอบของน้องเมีย

ที่โต๊ะอาหาร

เหลิ่งหลิงเอ๋อกินข้าวอย่างไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่

เพราะ...

ที่โต๊ะเดียวกัน กู้เหยียนลากเก้าอี้ไปนั่งข้างเหลิ่งชิงชิว

แล้วก็ใช้ช้อนป้อนเหลิ่งชิงชิวทีละคำๆ

ปากก็พร่ำคำหวานไม่หยุด "ชิงชิว อร่อยไหมครับ?"

เหลิ่งชิงชิวตอบเสียงเรียบ "ก็งั้นๆ"

(อร่อยนะ แต่อยากปากแข็งอ่ะ)

กู้เหยียนพยักหน้า "โอเคครับ งั้นคราวหน้าผมจะทำให้กินอีกนะ"

เหลิ่งชิงชิวไม่พอใจที่กู้เหยียนทึกทักเอาเองว่าเธอชอบกิน เลยย้ำว่า "'งั้นๆ' ก็แปลว่าไม่อร่อยได้เหมือนกันนะ"

"แต่ผมเห็นคุณดูชอบมากเลยนี่ครับ"

"เหอะๆ ภาพลวงตาอะไรทำให้คุณคิดว่าฉันชอบมาก?"

กู้เหยียนทำท่าครุ่นคิด แล้วหัวเราะเบาๆ "คงเพราะคุณชอบเลียริมฝีปากหลังกินเสร็จมั้งครับ?"

"?"

เหลิ่งชิงชิวอึ้ง มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?!

บ้าจริง!

หูเธอแดงระเรื่อ ก่อนจะเหวี่ยงกำปั้นทุบต้นขากู้เหยียน "ไปไกลๆ เลยนะ!"

กู้เหยียนคว้ามือที่ทุบขาเขาไว้ "ฮ่าๆ ชิงชิว ผมรักคุณจัง"

"คุณ! อย่ามาพูดจาเลี่ยนๆ บนโต๊ะอาหารนะ!"

ฉากนี้ทำเอาเหลิ่งหลิงเอ๋อกัดช้อนกรอดๆ "หนอย... หนอยแน่... ไอ้ขยะกู้"

"กล้า... กล้าทำเรื่องแบบนี้กับพี่สาวฉันต่อหน้าต่อตาเลยเรอะ!"

"ไอ้คนสารเลว!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อรับไม่ได้กับภาพตรงหน้า โดยเฉพาะหลังจากเมื่อคืน

เธอรู้ความจริงแล้วว่าทำไมพี่สาวต้องแกล้งทำดีกับกู้เหยียน

ที่แท้...

ทั้งหมดก็เพื่อตระกูลกู้

พี่สาวต้องอดทนอดกลั้นยอมเล่นบทคู่รักหวานชื่นกับกู้เหยียน เพื่อรอจังหวะยึดครองตระกูลกู้

พาตระกูลเหลิ่งกลับสู่ความยิ่งใหญ่!

พี่สาวน่าสงสารเกินไปแล้ว! ต้องเสียสละขนาดนี้เพื่อตระกูลเหลิ่ง!

เหลิ่งหลิงเอ๋อรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า ทั้งที่รู้ว่าพี่สาวขยะแขยงกู้เหยียนจะแย่

รู้ทั้งรู้ว่าฝ่ายนั้นยอมอดทนอดกลั้นและยอมผ่อนปรนต่อหน้ากู้เหยียนเพื่อตระกูล

แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่มองพี่สาวถูกกู้เหยียนลวนลามแบบนี้

ยิ่งคิด ใจของเหลิ่งหลิงเอ๋อก็ยิ่งเจ็บปวด

ถ้าเธอรับเรื่องพวกนี้แทนพี่สาวได้ เธอก็ยอม!

"อิ่มแล้ว จะไปโรงเรียนแล้ว!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อทนดูภาพบาดตาบาดใจไม่ไหว เธอสะกดความเศร้าแล้วลุกจากโต๊ะอาหาร

กู้เหยียนได้ยินก็หันไปมองเหลิ่งหลิงเอ๋อที่กำลังเก็บจานชาม "เดี๋ยวสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

?

ทั้งเหลิ่งหลิงเอ๋อและเหลิ่งชิงชิวชะงัก

โดยเฉพาะเหลิ่งหลิงเอ๋อที่ต่อต้านสุดตัว เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง "ไม่อยากให้ไปส่ง! คุณหนูอย่างฉันจะขี่เจ้า 'ป้าเทียนหว่าน' (จ้าวแห่งท้องนภา) ไปโรงเรียนเองย่ะ"

ป้าเทียนหว่าน?

"ไอ้เจ้าลาแก่นั่นน่ะเหรอ?"

กู้เหยียนเคยเห็นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแต่งซิ่งสีฉูดฉาดจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเหลิ่ง

"ลาแก่อะไรกัน! นั่นเขาเรียกว่าป้าเทียนหว่าน!"

"จะบอกให้ ป้าเทียนหว่านวิ่งได้ตั้ง 140 ไมล์เลยนะ!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อคุยโม้

"อ้อ ดัดแปลงรถไฟฟ้าผิดกฎหมาย โดนปรับแถมยึดรถนะรู้ไหม"

กู้เหยียนพยักหน้าแล้วพูดต่อ "วันนี้ฉันจำได้ว่ามีตำรวจจราจรตั้งด่านตรวจอยู่ตรงแยกทางไปโรงเรียนเธอพอดี"

"ขืนขี่ไป รับรองว่าไปจ๊ะเอ๋กับพี่ตำรวจแน่ๆ"

"ถ้าไม่อยากให้ป้าเทียนหว่านของเธอโดนลากไปแยกชิ้นส่วน ก็จงเชื่อฟังแล้วนั่งรถฉันไปโรงเรียนดีๆ ซะ"

เหลิ่งชิงชิวฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย เธอหันไปถามเหลิ่งหลิงเอ๋อหน้านิ่ง "หลิงเอ๋อ พี่จ้างคนขับรถให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมฟังดูเหมือนช่วงนี้เธอขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าผิดกฎหมายนั่นไปโรงเรียนตลอดเลย?"

เหลิ่งหลิงเอ๋อใจหายวาบเมื่อได้ยินน้ำเสียงพี่สาว

ซวยแล้ว ซวยแล้ว เผลอหลุดปาก

ไม่มีทางเลือก เธอจำใจต้องสารภาพ ก้มหน้างุด เสียงอ่อยสุดชีวิต "พี่คะ... ก็หนูอยากประหยัดเงินให้ที่บ้าน... ก็เลยไล่คนขับรถออกไปแล้ว"

กู้เหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ โน้มตัวไปกระซิบข้างหูเหลิ่งชิงชิว "เงินที่ประหยัดได้จากค่าจ้างคนขับ เอาไปลงกับค่าแต่งรถป้าเทียนหว่านหมดแล้วครับ"

เหลิ่งหลิงเอ๋อได้ยินก็ของขึ้นทันที ถลึงตาใส่กู้เหยียน "นาย!!!"

ยังไม่ทันพูดจบ เหลิ่งชิงชิวก็หันขวับมาทางเหลิ่งหลิงเอ๋อ พูดเสียงเย็น "รู้ไหมว่ารถดัดแปลงมันอันตรายแค่ไหน?"

"พี่สั่งห้ามเธอขับรถคันนั้นอีกเด็ดขาด"

พูดจบ เธอก็หันไปบอกกู้เหยียน "จากนี้ไป ให้พี่เขยเธอรับส่งไปโรงเรียนทุกวัน"

เหลิ่งชิงชิวปวดหัวกับเหลิ่งหลิงเอ๋อจริงๆ

เด็กคนนี้ ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ?

อุตส่าห์จ้างคนขับรถให้ ดันไล่ออกซะงั้น

แถมยังไปเอารถไฟฟ้ามาแต่งซิ่งอีก

กล้าทำเรื่องอันตรายแบบนี้ได้ยังไง!

ดูเหมือนที่ผ่านมาเธอจะตามใจหลิงเอ๋อเกินไปจนเสียคนแล้ว

ถ้า... ถ้าหลิงเอ๋อไปคบเพื่อนไม่ดีข้างนอกล่ะ?

ถ้า... ถ้าหลิงเอ๋อริอ่านย้อมผมทอง เจาะหู ใส่เสื้อผ้าแปลกๆ ล่ะ?

ถ้า... ถ้าหลิงเอ๋อเสียคนไปจะทำยังไง?

เหลิ่งชิงชิวยิ่งคิดยิ่งใจคอไม่ดี

เธอเผลอคว้ามือกู้เหยียนไว้แน่น ใช่แล้ว ให้กู้เหยียนช่วยจับตาดูเธอก็ได้นี่นา

กำลังจะเอ่ยปาก กู้เหยียนก็ตบหลังมือเธอเบาๆ เขาเหลือบมองเหลิ่งหลิงเอ๋อที่หัวทอง เจาะหู ใส่เสื้อผ้าแปลกๆ แล้วปลอบใจเหลิ่งชิงชิว "เดี๋ยวผมช่วยจับตาดูหลิงเอ๋อให้เองครับ"

เหลิ่งชิงชิวได้ยินและรู้ว่ากู้เหยียนเข้าใจความหมายของเธอ ก็ถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นเธอก็ปั้นหน้าเคร่งขรึมใส่เหลิ่งหลิงเอ๋อ "ตกลงตามนี้ ห้ามปฏิเสธ"

เหลิ่งหลิงเอ๋อเห็นพี่สาวโกรธจริง ก็เลิกขัดขืน ก้มหน้าตอบรับอย่างหงอยๆ "ค่ะ"

กู้เหยียนนึกขำในใจ ก็อย่างว่าแหละ จะกำราบเด็กดื้อแบบนี้ มันต้องใช้ระบบอาวุโสข่ม!

มาถึงหน้าบ้าน

เหลิ่งหลิงเอ๋อผมทองสั้น สะพายกระเป๋านักเรียน เดินตามหลังกู้เหยียนมาอย่างไม่สบอารมณ์

รถโรลส์-รอยซ์จอดรออยู่ที่หน้าประตู

ลุงเกายืนอยู่ที่ประตูรถ เปิดประตูให้แล้วโค้งคำนับกู้เหยียนและเหลิ่งหลิงเอ๋ออย่างนอบน้อม "นายน้อย คุณหนู"

"อืม"

กู้เหยียนพยักหน้า

แล้วตบไหล่เหลิ่งหลิงเอ๋อที่ก้มหน้าก้มตา "ไปเถอะ อย่าทำหน้าบูดเลยน่า"

"พี่เขยอย่างฉันทำไปก็เพราะหวังดีนะ รถแต่งซิ่งมันอันตรายจริงๆ"

"อยากให้พี่สาวเธอร้องไห้ขี้มูกโป่งทั้งวันถ้าเธอเป็นอะไรไปงั้นเหรอ?"

เหลิ่งหลิงเอ๋อรู้ดีว่าตัวเองผิดที่ทำเรื่องลับหลังพี่สาว

แต่เธอไม่อยากยอมรับผิดต่อหน้ากู้เหยียน คิดได้ดังนั้น เธอจึงแค่นเสียง "อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน!"

พูดจบ เธอก็ยัดกระเป๋านักเรียนใส่มือกู้เหยียน แกล้งทำท่าดุ "ถือให้หน่อย ขยะกู้"

กู้เหยียนยิ้มอย่างจนใจ ยัยเด็กนี่ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าทำแบบนี้มันดูไม่น่ากลัวสักนิด "คร้าบๆ ยอมให้หลิงเอ๋อของเราทุกอย่างแหละ"

"แหวะ! ใครเป็น 'หลิงเอ๋อของนาย' ยะ!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อหน้าแดงทำตัวไม่ถูก รีบมุดเข้าไปในรถ

ไอ้บ้าขยะกู้ พูดจาเลอะเทอะตลอด!

พอขึ้นรถ กู้เหยียนบอกลุงเกา "ลุงเกา ไปโรงเรียนมัธยมเจียงไห่"

"ครับ นายน้อย"

รถออกตัว

กู้เหยียนเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลง เริ่มนึกถึงพล็อตเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น

ก่อนอื่น เขาต้องยืนยันเรื่องหนึ่งก่อน

นั่นคือ ตามนิยายต้นฉบับ ทั้งเขา กู้เหยียน เหลิ่งชิงชิว และเหลิ่งหลิงเอ๋อ ล้วนเป็นฝ่ายตัวร้าย

อาจเป็นเพราะระบบ ทำให้กู้เหยียนจำรายละเอียดในนิยายได้แม่นยำมาก ถึงขั้นเห็นเป็นภาพฉากในหัว

และประจวบเหมาะที่ในนิยายต้นฉบับ มีพล็อตเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับเหลิ่งหลิงเอ๋อและกลุ่มพระเอก

และดูจากไทม์ไลน์ของเรื่อง...

ดูเหมือนจะใกล้ถึงจุดเกิดเหตุนั้นแล้ว

เดิมทีมันเป็นแค่พล็อตย่อยๆ เพื่อเปิดตัว 'เสิ่นเทียน' น้องชายของเสิ่นหว่านเอ๋อ

แต่ใครจะไปนึกว่า คนที่ผู้แต่งต้องการเปิดตัวจริงๆ คือน้องสาวของบอสใหญ่สุดในเรื่อง!

และเพราะเหตุนี้เอง ที่นำไปสู่จุดจบอันน่าเศร้าของเหลิ่งหลิงเอ๋อในภายหลัง!

กู้เหยียนไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่

อีกด้านหนึ่ง

เหลิ่งหลิงเอ๋อเอามือเท้าคางพิงขอบหน้าต่างรถ แม้สายตาจะมองออกไปนอกหน้าต่างตลอด

แต่ความจริงแล้ว เธอแอบชำเลืองมองกู้เหยียนด้วยหางตา

เชอะ ไอ้ขยะกู้ ขึ้นรถมาปุ๊บก็หลับปั๊บเลยนะ แต่เช้าเชียว

อ้อจริงสิ เห็นเขาหิ้วถุงกับข้าวมาแต่เช้า คงตื่นเช้ามากสินะ

ถ้าไม่ใช่เพราะนั่งรถคันนี้ ฉันคงลืมไปแล้วว่าเขาเป็นนายน้อยตระกูลดัง

ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายน้อยตระกูลกู้อย่างเขาถึงยอมลดตัวลงมาทำกับข้าวให้พวกเรา

หรือว่า... หรือว่า...

เขาจะชอบพี่สาวฉันจริงๆ?

เหลิ่งหลิงเอ๋อเม้มปาก

แววตาไหววูบ

กู้เหยียนชอบพี่สาวเธอจริงๆ แต่จากคำพูดของพี่สาว...

เป้าหมายสูงสุดของพวกเธอคือยึดครองตระกูลกู้

แต่ถึงตอนนั้น พอกู้เหยียนรู้ความจริง เขาจะรู้สึกยังไง?

เหลิ่งหลิงเอ๋อจินตนาการไม่ออกเลยว่ากู้เหยียนจะใจสลายขนาดไหนวินาทีที่รู้ความจริง

ไม่ ไม่ ไม่

เหลิ่งหลิงเอ๋อสูดหายใจลึก แววตาเหม่อลอย

ยังไงซะ... ยังไงซะ เขาก็ดันทุรังจะชอบพี่สาวฉันเอง ช่วยไม่ได้!

สมน้ำหน้าแล้วถ้าจะโดนยึดตระกูลกู้ทีหลัง!

เหลิ่งหลิงเอ๋อแอบสะกดจิตตัวเอง

แต่ทว่า วินาทีถัดมา

"ว่าแต่ หลิงเอ๋อ เหมือนเธอจะชอบมอเตอร์ไซค์มากเลยนะ"

"ถ้าครั้งนี้สอบติดมหาลัย พี่เขยคนนี้จะซื้อมอเตอร์ไซค์ให้เป็นของขวัญ เอาไหม?"

"ขอแค่สอบติด เรื่องทำใบขับขี่ ซื้อมอเตอร์ไซค์ พี่เขยจัดการให้หมด บริการแบบ One-stop service เลย"

กู้เหยียนพูดจบ ภารกิจเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือเพิ่มค่าความชอบของน้องเมียสักหน่อย

ไม่งั้น เดี๋ยวเกิดเธอไปทำอะไรข้างนอกแล้วไม่บอกเขา

งานจะเข้าเอาได้

พอเหลิ่งหลิงเอ๋อได้ยินข้อเสนอของกู้เหยียน ก็อึ้งกิมกี่ทันที

เขารู้ได้ไงว่าฉันชอบมอเตอร์ไซค์?

"ทำไม ไม่อยากได้รางวัลเหรอ?"

"หรือคิดว่าตัวเองจะสอบไม่ติด?"

กู้เหยียนเห็นเหลิ่งหลิงเอ๋ออึ้ง ก็อดไม่ได้ที่จะแซวเล่น

เหลิ่งหลิงเอ๋อได้สติ หันขวับมาอย่างร้อนรน "ใคร! ใครสอบไม่ติด!"

"ฉันแค่กลัวว่าถึงตอนนั้นนายจะผิดคำพูดต่างหาก!"

กู้เหยียนโบกมือ "พี่เขยอย่างฉันดูเหมือนคนไม่มีตังค์รึไง?"

"ต่อให้เธอไม่ชอบรุ่นที่มีขายตามท้องตลาด อยากได้มอเตอร์ไซค์สั่งทำพิเศษ พี่เขยก็สั่งมาส่งให้เธอได้ภายในวันเดียวนะจะบอกให้"

ฟังคำพูดพวกนี้

สมองของเหลิ่งหลิงเอ๋อก็เข้าสู่ภาวะสับสนวุ่นวายสุดขีด

แง้! แง้! อ๊ากกก!!

พี่คะ!! เราเปลี่ยนวิธีไปยึดตระกูลกู้ด้วยวิธีอื่นไม่ได้เหรอ?!

แบบนี้! แบบนี้มันทำหนูรู้สึกผิดต่อมโนธรรมในใจนะ!!

เหลิ่งหลิงเอ๋อคิด อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

เวลาผ่านไปช้าๆ

ไม่นานนัก

โรงเรียนมัธยมเจียงไห่

การปรากฏตัวของรถโรลส์-รอยซ์ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน

"ว้าว! ลูกคนรวยที่ไหนย้ายมาเนี่ย?"

"แม่เจ้า โรงเรียนโทรมๆ แบบนี้มีคนรวยขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ?"

"เกิดอะไรขึ้น? นักเรียนใหม่เหรอ?"

นักเรียนจำนวนมากหยุดดูและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ทันใดนั้น

คลิก!

กู้เหยียนก้าวลงจากรถ ท่วงท่าสง่างามและสุภาพ บวกกับหน้าตาหล่อเหลาขั้นเทพ เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงฮือฮาจากฝูงชนได้ทันที

"ว้าว! หล่อมาก! นี่มันลูกคนรวยหล่อรวยครบสูตรเลยนี่นา!"

"ซี๊ด! ดาราชายเบอร์นี้มาทำอะไรที่โรงเรียนเราเนี่ย?"

"เกิดอะไรขึ้น? มาถ่ายหนังเหรอ?"

"ไม่รู้สิ แต่พี่สุดหล่อคนนั้นสะพายกระเป๋านักเรียนด้วยนะ หรือจะเป็นนักเรียนโรงเรียนเราจริงๆ?!"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน กู้เหยียนเดินอ้อมไปที่ประตูรถฝั่งข้างๆ

แล้วเปิดประตู พลางก้มหน้าพูดอะไรบางอย่าง ครู่ต่อมา...

เหลิ่งหลิงเอ๋อก้าวลงจากรถ กระชากกระเป๋านักเรียนจากมือกู้เหยียนอย่างถือดี

แล้วถลึงตาใส่เขา "คราวหน้าอย่าทำตัวเด่นขนาดนี้ได้ไหม?!"

พูดจบ เธอก็รีบจ้ำอ้าวเข้าโรงเรียนไป

กู้เหยียนมองตามหลังเธอไปอย่างจนใจแล้วยักษ์ไหล่ "ปากไม่ตรงกับใจชัดๆ เด็กหนอเด็ก"

เขายิ้มแล้วโบกมือให้ฝูงชนรอบๆ

ท่ามกลางเสียงเชียร์เกรียวกราว เขากลับขึ้นรถ

และทันทีที่นั่งลง รอยยิ้มบนริมฝีปากก็จางหายไปเล็กน้อย

แทนที่ด้วยความเย็นชา

เอาล่ะ ได้เวลาที่ฉันจะไปตัดไฟแต่ต้นลมกับพล็อตเรื่องในอนาคตแล้ว

คิดได้ดังนั้น เขาพูดว่า "ลุงเกา ไปซิงฮุย KTV"

"ครับ นายน้อย"

.....

.....

ภายในโรงเรียน

เหลิ่งหลิงเอ๋อที่เมื่อกี้แกล้งทำหน้าดุ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหน้าฟินสุดขีด

อิอิ~ อิอิ~~

ฮ่าๆๆๆ!! คนมองเต็มเลย! รู้สึกเป็นนางพญาชะมัด!!

ฮิฮิ!! ฮิฮิ!!

เหลิ่งหลิงเอ๋อบอกเลยว่าเกิดมาไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน!

ถึงตอนขี่ป้าเทียนหว่านจะมีคนมองเยอะเหมือนกัน แต่สายตาพวกนั้นไม่มีความอิจฉาเลยสักนิด!

แต่เมื่อกี้ที่หน้าโรงเรียน คนเยอะขนาดนั้น! แถมสายตาแต่ละคนอิจฉาตาร้อนผ่าว!

ฮ่าๆ! สะใจโว้ย!

และตอนนั้นเอง

กลุ่มเด็กสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด สะพายกระเป๋านักเรียน ก็วิ่งกรูเข้ามาหาเหลิ่งหลิงเอ๋อ

ต่างพากันถามเซ็งแซ่ "พี่หลิงเอ๋อ! พี่หลิงเอ๋อ! นั่นแฟนพี่เหรอ? มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ใช่ๆ หล่อมาก แถมดูเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ! ดีกว่าพวกผู้ชายในห้องเราเป็นไหนๆ!"

เด็กสาวคนหนึ่งพูดเวอร์วัง "นั่นมันเจ้าชายในฝันชัดๆ! มีรถหรูรับส่ง เหมือนเจ้าหญิงเลยอ่ะ!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อฟังแล้วเพลินดี แต่ก็เขินมาก เพราะกู้เหยียนไม่ใช่แฟนเธอ

เธอเลยกระแอมเบาๆ แล้วแกล้งทำเสียงขรึม "ไม่ใช่แฟนสักหน่อย เขาแค่ดื้อจะมาส่งฉันเมื่อเช้านี้เอง"

พอได้ยินแบบนั้น

สายตาของพวกสาวๆ ก็ยิ่งเป็นประกายด้วยความอิจฉาและคาดหวัง "พี่หลิงเอ๋อ พี่จะบอกว่าพี่สุดหล่อคนนั้นไม่ใช่แฟนพี่เหรอ?"

"งั้น... งั้นพวกเราก็มีโอกาสสิ?"

"พี่หลิงเอ๋อ พี่ไม่ชอบเขาเหรอ?"

"พี่ว่าหนูพอไหวไหม?"

?

เหลิ่งหลิงเอ๋อค่อยๆ มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในหัว ถึงกู้เหยียนจะไม่ใช่แฟนเธอ...

แต่เมื่อไหร่จะถึงตาพวกหล่อนมิทราบ?

แถมพอเห็นพวกนี้พยายามหาทางจะเป็นแฟกู้เหยียน เหลิ่งหลิงเอ๋อก็รู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ

เธอเลยแค่นเสียงแล้วพูดว่า "เลิกฝันกลางวันได้แล้วย่ะ นั่นพี่เขยฉัน เขาแต่งงานกับพี่สาวฉันแล้ว!"

พอได้ยินแบบนั้น

สายตาทุกคนก็ฉายแววผิดหวังทันที "อะไรกัน... ที่แท้ก็พี่เขย"

"ใช่แล้ว จะบอกให้นะ พี่เขยกับพี่สาวฉันรักกันม๊ากมาก!"

"พวกเธอห้ามคิดไม่ซื่อเด็ดขาด!"

เหลิ่งหลิงเอ๋อเตือน พวกบ้านี่เรื่องอื่นไม่เก่ง แต่เรื่องผู้ชายนี่ไวกันจริง!

แต่เธอก็ไม่นึกว่าเสน่ห์ของขยะกู้จะแรงขนาดนี้

ดูท่าฉันต้องจับตาดูเขาแทนพี่สาวให้ดีๆ แล้วล่ะ อย่าให้ไปหว่านเสน่ห์เรี่ยราดที่ไหน!

เหลิ่งหลิงเอ๋อรู้สึกว่ามีภาระอันยิ่งใหญ่ตกอยู่ที่บ่าทันที!

"อ้อ จริงสิ ได้ข่าวว่าแฟนใหม่ของเสี่ยวอี้เป็นเจ้าของ KTV เลิกเรียนวันนี้เราไปร้องเพลงกันไหม?"

"เสี่ยวอี้บอกว่า เพื่อนๆ ของเธอไปร้องฟรีได้เลยนะ!"

"วันนี้เธอก็ลาหยุดไปหาแฟนแต่เช้าแล้วด้วย!"

ตอนนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งก็เสนอขึ้นมา

"เอาสิ เอาสิ พี่หลิงเอ๋อ ไปไหม?"

"ไปกันเถอะ ไปร้องเพลงกัน"

"ได้ยินว่ามีผลไม้จานใหญ่แถมฟรีด้วยนะ"

ทุกคนยกมือเห็นด้วยกันพรึ่บพรั่บ

เหลิ่งหลิงเอ๋อในฐานะหัวหน้ากลุ่มย่อมไม่ขัดศรัทธา

แต่... ก่อนลงรถ กู้เหยียนบอกว่าจะมารับตอนเย็นนี่นา

ทำไงดีล่ะ?

โอ๊ย! ช่างมันเถอะ! ถึงเวลาค่อยว่ากัน!

คิดได้ดังนั้น เหลิ่งหลิงเอ๋อก็พยักหน้า "จัดไป!"