บทที่ 5 ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงน่ารำคาญขนาดนี้นะ!

ณ ห้องหนังสือชั้นสองของตระกูลเหลิ่ง

"จับมือเป้าหมายรักบริสุทธิ์ คะแนน +1"

"จับมือเป้าหมายรักบริสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง คะแนน +2"

"จับมือเป้าหมายรักบริสุทธิ์เป็นเวลานาน คะแนน +3"

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวๆ ในหัวกู้เหยียน คะแนนที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วทำเอาเขาแทบจะตัวลอยด้วยความฟิน

มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่เลว ไม่เลว ถ้าฉันจับมือหยกๆ ของชิงชิวตลอด 24 ชั่วโมง คะแนนไม่พุ่งเป็นพันเป็นหมื่นเลยเหรอ?

ถ้าทำแบบนี้ทุกวัน สักวันฉันต้องเหมาของในร้านค้าระบบเกลี้ยงแน่ๆ?

กู้เหยียนบอกเลยว่า คนเราต้องมีความฝัน เผื่อมันจะเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?

ทางด้านเหลิ่งชิงชิว

แม้ในใจจะมีแผนการบางอย่างแล้ว แต่ก่อนหน้านั้น...

"ฉันจะเริ่มอ่านหนังสือแล้ว กู้เหยียน ปล่อยมือฉันก่อนได้ไหมคะ?"

เหลิ่งชิงชิวยิ้มแหยๆ พูดออกมา แม้ภายนอกเธอจะตอบตกลงคบกับกู้เหยียนแล้ว

แต่นั่นก็เพื่อผลประโยชน์ในการใช้เขา หรือพูดให้ถูกคือใช้ตระกูลกู้ที่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก!

ในสายตาเธอ กู้เหยียนก็แค่ไอ้ทึ่มคลั่งรักคนหนึ่ง ซึ่งเธอน่าจะควบคุมได้ง่ายๆ

ดังนั้น เธอจึงอยากหลีกเลี่ยงการแตะเนื้อต้องตัวแบบนี้ให้มากที่สุด

ใช่แล้ว หลังจากตกลงคบกัน กู้เหยียน ผู้ชายหน้าด้านคนนี้ดันไม่ยอมกลับบ้าน ดื้อดึงจะขึ้นมาดูว่าปกติเธอทำอะไรบ้าง

เหลิ่งชิงชิวผู้เชี่ยวชาญศิลปะการคุมคน รู้ดีว่าเพิ่งตกลงคบกันแล้วไล่เขาไปเลยมันดูไม่งาม เธอเลยยอมให้กู้เหยียนเข้ามาในห้องหนังสือด้วยเพื่อแสดงความจริงใจ

แน่นอนว่าระหว่างนั้น กู้เหยียนฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวเธอบ่อยมาก

โดยอ้างเหตุผลว่า "ผมกลัวคุณมองไม่เห็น เลยช่วยประคองไงครับ"

ฮึ่ม!! ฉันมองเห็นหรือไม่เห็น ต้องให้คุณบอกด้วยเหรอ?!

ฝ่ายกู้เหยียน พอได้ยินคำขอ ก็คิดในใจว่าคะแนนยังปั๊มไม่คุ้มเลย จะให้ปล่อยมือง่ายๆ ได้ไง?

แต่เขาก็กลัวว่าเหลิ่งชิงชิวจะโกรธจนเมินเขาไปเลย ซึ่งนั่นคงแย่ยิ่งกว่า

เขาเลยรีบปล่อยมือแล้วพูดว่า "อ้อๆ ครับๆ"

พอรู้สึกว่าอีกฝ่ายปล่อยมือแล้ว เหลิ่งชิงชิวก็โล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

เธอนั่งลงที่ประจำ ตรงหน้ามีหนังสืออักษรเบรลล์วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ

นี่คือโลกใบเล็กส่วนตัวของเธอ สถานที่ที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจโลกภายนอกและพัฒนาตนเอง

และเป็นที่ที่ห้ามใครเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต

สีหน้าของเธอเคร่งขรึม สมองกำลังประมวลแผนการในอนาคตอย่างรวดเร็ว

"เหลิ่งเหลิง~~"

ขั้นแรก เธอต้องใช้ความรักที่กู้เหยียนมีให้เธอให้เป็นประโยชน์ ค่อยๆ รุกคืบยึดครองกู้กรุ๊ปทั้งหมดด้วยวิธีการของเธอ

"ชิงชิง~~"

ระหว่างนั้น เธอจะแอบสะสมขุมกำลังและตามหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในปีนั้น...

"ชิวชิว~~"

ฮึ่ม!! ไอ้ผู้ชายบ้านี่!

ความคิดของเหลิ่งชิงชิวกระเจิดกระเจิงหมดสิ้น เธอหันขวับไปตามเสียง แม้จะมองไม่เห็นอีกฝ่าย

แต่ไม่รู้ทำไม เธอเหมือนจะเห็นใบหน้ากวนประสาทลอยเด่นอยู่ตรงหน้า

กู้เหยียนดีใจมากที่เห็นเหลิ่งชิงชิวหันมามองเขาในที่สุด

เยี่ยม! หนังสือที่เคยอ่านตอนนั้นเรื่อง "ทำไมท่านประธานจอมเผด็จการถึงตกหลุมรักสาวธรรมดาอย่างฉัน~~ อ๋อ เพราะฉันมันน่ารำคาญสุดๆ นี่เอง~~ รักใสๆ วัยทำงานเริ่มแล้วจ้า ♦ ♦ ♦" ไม่ได้หลอกกันจริงๆ ด้วย!!

ตามตำราจีบสาวในเล่มบอกไว้ว่า ขอแค่ทำตัวน่ารำคาญ น่ารำคาญ และน่ารำคาญเข้าไว้ ก็จะเรียกร้องความสนใจจากท่านประธานได้!

ในเมื่อนิยายเขียนไว้แบบนั้น! งั้นที่นี่ก็ต้องใช้ได้เหมือนกัน! เพราะยังไงซะ ที่นี่ก็นับว่าเป็นโลกนิยายได้เหมือนกัน!

"ชิงชิว ผมอยากถามคุณว่า เหลิ่งเหลิง ชิงชิง ชิวชิว คุณชอบให้ผมเรียกอันไหนมากกว่ากันครับ?"

กู้เหยียนกระพริบตาปริบๆ มองเหลิ่งชิงชิว

แม้เขาจะเข้าหาเหลิ่งชิงชิวเพื่อคะแนนและการเอาตัวรอด

แต่เขาต้องยอมรับเลยว่า...

นิสัยและหน้าตาของเหลิ่งชิงชิวมันโดนใจเขาอย่างจัง! ทำให้เขาอดไม่ได้... อดไม่ได้ที่จะอยากมีความรักใสๆ กับเธอจริงๆ

".........."

เหลิ่งชิงชิวถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอคำถามนี้

ชื่อเล่นประหลาดๆ พวกนี้มันอะไรกัน!! ฉันไม่ชอบสักชื่อย่ะ!!

คุณรีบๆ กลับไปได้แล้วไป๊!

"ทำไมเงียบไปล่ะครับ?"

กู้เหยียนแปลกใจเล็กน้อย มองท่าทีนิ่งเงียบของเหลิ่งชิงชิว

วินาทีถัดมา เขาก็นึกขึ้นได้ อ๋อ สงสัยเหลิ่งชิงชิวจะไม่ชอบสักชื่อแน่ๆ

"งั้น..."

กู้เหยียนนึกถึงชื่อเรียกอีกชื่อที่เคยเห็นในนิยายชาติที่แล้ว เขายิ้มแล้วพูดว่า "งั้น ให้ผมเรียกคุณว่า 'เมียจ๋าเบบี๋' ดีไหม?"

?!

อ๊ากกกกก!!!

ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ หัวใจเหลิ่งชิงชิวถึงกับสั่นสะท้าน เธอรีบหันหน้าหนี ไม่ให้กู้เหยียนเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปชั่วขณะ

ฮึ่ม!

บ้าจริง! ผู้ชายคนนี้พูดจาเลี่ยนๆ บ้าบออะไรออกมาเนี่ย!

หน้าเหลิ่งชิงชิวแดงซ่าน นี่มัน นี่มัน นี่มัน!! กล้าพูดคำหวานเลี่ยนน่าขยะแขยงแบบนี้ออกมาได้ยังไง!

เกิดมาตั้งหลายปี เหลิ่งชิงชิวไม่เคยได้ยินคำพูดเลี่ยนๆ ขนาดนี้มาก่อนเลย

"ฉัน... ฉันไม่ชอบสักชื่อ คุณเรียกฉันว่าชิงชิวเหมือนเดิมเถอะค่ะ!"

เหลิ่งชิงชิวรู้สึกเหมือนโดนสายตาร้อนแรงจ้องมองจนทนไม่ไหว ในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา

กู้เหยียนถอนหายใจโล่งอก นึกว่าเมื่อกี้ที่เธอทำท่าตกใจแรงขนาดนั้นจะโกรธซะแล้ว

แต่ดูท่าทางตอนนี้ก็น่าจะโกรธอยู่แหละ แต่คงไม่มากเท่าไหร่

"โอเคครับ ชิงชิว ตอนนี้คุณมีธุระอะไรไหม? หรือเราออกไปเดินเล่นกันดี?"

กู้เหยียนมองเหลิ่งชิงชิวอย่างคาดหวัง ถ้ามัวแต่อุดอู้อยู่ในห้องหนังสือ พูดตรงๆ ว่าเขาคงหาจังหวะทำคะแนนยาก

ได้ยินคำชวนของกู้เหยียน เหลิ่งชิงชิวชะงักไปเล็กน้อย ออกไปเดินเล่น?

ความจริงแล้ว ตั้งแต่ตาบอด เธอก็ไม่เคยออกจากบ้านตระกูลเหลิ่งเลย หรือพูดให้ถูกคือวันๆ ก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือเล็กๆ นี่แหละ

พอลองคิดดู เหมือนเธอจะไม่ได้ออกไปไหนนานมากๆ แล้ว

เพราะในหัวมีแต่เรื่องแก้แค้น

แต่ว่า การออกไปเดินเล่นหรือเที่ยวเล่นมันเสียเวลาเปล่าประโยชน์เกินไป

สำหรับเธอ เวลาคือสิ่งที่มีค่าที่สุด

ดังนั้น

"ฉันไม่ว่างค่ะ ยุ่งมาก"

"ฉันจะอ่านหนังสือ กรุณาเงียบด้วยค่ะ"

เหลิ่งชิงชิวตัดบทเสียงเรียบ แล้วเริ่มลูบอ่านหนังสืออักษรเบรลล์ต่อหน้ากู้เหยียน

เห็นแบบนั้น กู้เหยียนก็ไม่ได้ผิดหวังอะไร

อีกฝ่ายเป็นถึงคนตาบอด แถมยังเป็นตัวละครที่จะกลายเป็นบอสใหญ่ในอนาคต

จะให้มาชอบและเชื่อใจเขาปุปปับเลยมันก็คงจะดูไม่สมเหตุสมผลไปหน่อย

แต่ก็นะ ยังมีเวลาอีกเยอะแยะให้เขาปั่นค่าความชอบ!

"โอเคครับ งั้นผมนั่งดูคุณอยู่ตรงนี้นะ ชิงชิว ชิงชิว คุณไม่รู้หรอกว่าขอแค่ได้เห็นหน้าคุณ หัวใจผมก็..."

ยังไม่ทันที่กู้เหยียนจะพูดจบ เหลิ่งชิงชิวก็หันขวับมามองเขตาเขียวปั๊ด

กู้เหยียนเข้าใจทันที รีบหุบปากฉับ

ไอ้ผู้ชายคนนี้!!

เหลิ่งชิงชิวปวดหัวตุบๆ ทำไมหมอนี่ถึงน่ารำคาญได้ขนาดนี้นะ!

เวลาผ่านไปทีละนาที

กู้เหยียนก็นั่งข้างๆ เหลิ่งชิงชิว พลิกหนังสือดูเล่นๆ แน่นอนว่าอ่านไม่รู้เรื่องสักตัว

ก็มันเป็นอักษรเบรลล์หมดเลยนี่นา

เขามองเหลิ่งชิงชิวที่กำลังใช้นิ้วลูบไล้อักษรเบรลล์อย่างเงียบเชียบ

ตลอดหลายปีมานี้ เธอใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเหรอ?

คอยดูดซับความรู้เพื่อพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่ง สะสมอำนาจ จนกลายเป็นบอสตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด?

สุดยอดจริงๆ สมกับเป็นเป้าหมายรักบริสุทธิ์ของฉัน...