บทที่ 20 เหราซือยวินเริ่มจะทนไม่ไหว

บทที่ 20 เหราซือยวินเริ่มจะทนไม่ไหว

หลี่จือเหยียน: "ตกลงครับ"

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธ นี่คือโอกาสที่จะหาเงินได้ถึง 30,000 หยวน

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การทำภารกิจแบบนี้สักสองสามโหลก็คงง่ายเหมือนกินน้ำ และเขาก็จะกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านได้ในไม่ช้า

เมื่อดูจากราคาบ้านในเมืองว่านเฉิงยามนี้ เขาคงซื้อบ้านหลังใหม่ให้แม่ได้สบายๆ

เหราซือยวิน: "หนูตอบตกลงง่ายจังเลยนะจ๊ะ"

หลี่จือเหยียน: "แน่นอนครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่าจะดูแลคุณเหมือนเป็นแม่แท้ๆ ของผมเลย"

...

ภายในห้องนอน เรียวขาอันอวบอิ่มและงดงามของเหราซือยวินหนีบเข้าหากันเล็กน้อย

เมื่อได้เห็นคำตอบของเด็กหนุ่ม เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ

ครั้งแรกที่เหราซือยวินเห็นหลี่จือเหยียน เธอเพียงมองว่าเขาเป็นแค่คนผ่านทางคนหนึ่ง

เธอแค่หยิบยกเรื่องที่เขาตามจีบกู้ว่านโจวขึ้นมาล้อเล่น แต่ต่อมาเธอกลับพบว่าหลี่จือเหยียนเป็นเด็กที่โดดเด่นมาก

ลูกคนจนมักโตเร็ว เขาหาเงินได้ถึง 50,000 หยวนในวัย 18 ปีจากการเรียนเขียนโปรแกรมด้วยตัวเอง

นี่คือสิ่งที่ลูกชายของเธอไม่มีวันเทียบได้เลย

หลังจากได้สนทนากันหลายครั้งยามนี้เหราซือยวินมีความเอ็นดูหลี่จือเหยียนอย่างจริงจัง มิฉะนั้นเธอคงไม่คิดอยากจะรับเขาเป็นลูกบุญธรรม

เหราซือยวิน: "ตกลงจ้ะ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าติดต่อไปนะ"

"คราวนี้ป้าจะให้คุณป้าหลี่เตรียมซองแดงใบใหญ่ไว้ให้หนูด้วยแน่นอน"

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แชทคุยกันอีกพักใหญ่

กว่าหลี่จือเหยียนจะหลับไปจริงๆ ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน

เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น หลี่จือเหยียนรู้สึกถึงพลังงานที่ล้นเหลือ "มังกรผงาด" ขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อคืนเขาฝันว่าได้นวดให้คุณป้ากู้

เขานวดเธออย่างดุดันและรุนแรง...

แล้วก็มีฉากบางอย่างที่ยากจะบรรยายตามมา

"วัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ ฮอร์โมนควบคุมทุกอย่าง"

"แต่เรื่องแบบนั้นทำได้แค่ในฝันล่ะนะ"

"ทำไมฉากในฝันของฉันถึงเหมือนหลุดออกมาจากหนังญี่ปุ่นพวกนั้นเลยล่ะ?"

เขาสลัดศีรษะ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

จากนั้นจึงไปล้างหน้าล้างตา

เมื่อจัดการตัวเองเสร็จ แม่ของเขาก็จัดเตรียมมื้อเช้าไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

"แม่ครับ แม่ไม่ได้ทำงานล่วงเวลาใช่ไหม?"

เมื่อมองดูลูกชาย โจวหรงหรงรู้สึกจริงๆ ว่าลูกรักของเธอเปลี่ยนไปจากเดิมมาก

ยามนี้เขารู้ความมากกว่าแต่ก่อนเยอะนัก

"เปล่าจ้ะ"

แม้โจวหรงหรงจะอยากทำงานล่วงเวลาเพื่อหาเงินเพิ่มเพียงใด

แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าลูกชายกำลังจับตามองเธออยู่ หากเธอขืนไปทำงานล่วงเวลา เขาคงจะไม่สบายใจแน่ๆ

"ดีแล้วครับแม่ ตอนนี้ผมหาเงินเองได้แล้ว แม่ก็ทำงานไปตามปกติเถอะครับ ถ้าแม่ไม่อยากทำ ผมก็จะเลี้ยงแม่เอง รอผมเก็บเงินได้อีกสักพัก ผมจะซื้อบ้านหลังใหม่ให้แม่"

"พวกเราจะไม่ต้องอยู่บ้านเช่าหลังนี้อีก ที่นี่ไม่มีแม้แต่ลิฟต์"

"ต้องเดินขึ้นลงบันไดทุกวันมันไม่สะดวกเลยครับ"

เมื่อมองดูลูกชายที่กำลังคุยโว โจวหรงหรงก็มองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภูมิใจ

เจ้าเด็กคนนี้ จินตนาการล้ำเลิศขึ้นเรื่อยๆ เชียว

อายุแค่ 18 ก็คิดจะซื้อบ้านในเมืองว่านเฉิงเสียแล้ว

ทว่าเธอก็มิได้ดับฝันหรือบั่นทอนกำลังใจของลูกชาย

"จ้ะ งั้นแม่จะรอดูหนูหาเงินก้อนโตมาซื้อบ้านให้แม่นะ"

"ถึงตอนนั้น แม่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องหาเมียให้หนูด้วย"

...

เวลาประมาณสิบโมง หลี่จือเหยียนได้รับข้อความจากเหราซือยวิน

เหราซือยวิน: "หนูอยู่ไหนจ๊ะ? เดี๋ยวป้าไปรับ บริษัทคุณป้าหลี่อยู่ไกลหน่อย"

หลังจากหลี่จือเหยียนส่งที่อยู่บ้านให้เขา

เขาก็รอให้เหราซือยวินมารับ

เมื่อรถเอาดี้ เอหก มาจอดที่ใต้ตึก เหราซือยวินก็ก้าวลงมาจากรถแล้วโบกมือให้หลี่จือเหยียนที่มองลงมาจากหน้าต่าง

"หลี่จือเหยียน!"

"คุณป้าเหราครับ ผมกำลังลงไป"

เมื่อลงมาถึงข้างล่าง หลี่จือเหยียนมองดูเหราซือยวินผู้ทรงเสน่ห์และรู้สึกว่าเธอคือ "รถคันใหญ่" ในทุกความหมายของคำ

โดยเฉพาะหน้าอกของคุณป้าเหรา มันช่างอวบอิ่มจนเกินบรรยาย

จะมีอะไรซ่อนอยู่ข้างในนั้นมากเพียงใด คงมีเพียงผู้ที่ได้สัมผัสจริงเท่านั้นถึงจะบอกได้

"คุณป้าเหราครับ"

หลี่จือเหยียนก้าวเข้าไปกุมมืออันเนียนนุ่มดุจหยกของเหราซือยวินเบาๆ สัมผัสนั้นยากจะอธิบายจริงๆ

มันแตกต่างจากคุณป้ากู้โดยสิ้นเชิง

เมื่อมองไปที่หน้าอกอันอิ่มเอิบของเธอ หลี่จือเหยียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำล้อเลียนของหลี่เม่ยเฟิ่งเรื่องที่จะให้คุณป้าเหราให้นมเขา

ผู้หญิงคนนั้นพูดจาไร้ขอบเขตจริงๆ แต่เขาก็แอบชอบความตรงไปตรงมานั้นอยู่บ้าง

"หลี่จือเหยียน ไปกันเถอะจ้ะ ป้าเปิดแอร์รอไว้ให้แล้ว"

เมื่อเห็นหลี่จือเหยียนอาศัยอยู่ในย่านเก่าๆ ที่ดูทรุดโทรม เหราซือยวินก็ยิ่งรู้สึกสงสารและชื่นชมเขามากขึ้นไปอีก

เด็กคนนี้ต้องลำบากและใช้ความพยายามมากเพียงใด ถึงจะเรียนรู้การเขียนโปรแกรมจนเก่งกาจได้ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้?

ทั้งคู่ขึ้นไปบนรถ หลี่จือเหยียนมองดูเหราซือยวินคาดเข็มขัดนิรภัย

เข็มขัดนิรภัยนี่ช่วยเน้นรูปร่างได้ดีจริงๆ ตอนนี้หลี่จือเหยียนพอจะกะขนาดที่แท้จริงของเหราซือยวินได้แล้ว

ดีพลัส (D+) แน่นอนว่าต้องเป็นดีพลัส

แม้คุณป้ากู้ที่มีขนาด 36D จะน่าประทับใจมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับคุณป้าเหรา ก็ยังนับว่ามีความแตกต่างกันอยู่พอสมควร

"หลี่จือเหยียน หนูอาศัยอยู่กับคุณแม่สองคนเหรอจ๊ะ?"

เหราซือยวินชวนคุยขณะขับรถ

"ครับคุณป้าเหรา"

"ปกติคุณแม่คงไม่ค่อยมีเวลาดูแลหนูเท่าไหร่ใช่ไหมจ๊ะ?"

"ไม่หรอกครับ แต่ผมเข้าใจท่านนะ มันลำบากมากที่คุณแม่ต้องทำงานตัวคนเดียวเพื่อพยายามซื้อบ้านให้ผม ผมเห็นใจท่านมากครับ เลยอยากจะหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของแม่"

เหราซือยวินรู้สึกจมูกจิก แถบน้ำตาจะไหลออกมา

เธอทนไม่ได้จริงๆ เวลาเห็นเด็กที่ยากจนแต่กตัญญูและรู้ความเช่นนี้

"ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ หลี่จือเหยียน"

"คราวนี้ป้าจะให้คุณป้าหลี่จัดซองแดงหนักๆ ให้หนูแน่นอน"

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถเอาดี้ เอหก ก็มาจอดที่หน้าตึกจินจื่อ

ตึกนี้มีออฟฟิศของบริษัทมากมาย รวมถึงบริษัทของหลี่เม่ยเฟิ่งด้วย

"ไปกันเถอะ ดูสิ คุณป้าหลี่มารอรับหนูที่ข้างล่างแล้วนะ เขาเองก็ชื่นชมหนูมากเลยล่ะจ้ะ"

หลี่จือเหยียนมองดูหลี่เม่ยเฟิ่งที่หน้าตาธรรมดาแล้วรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย

หากคุณป้าหลี่สวยกว่านี้สักนิดก็คงจะดี

แต่ก็นั่นแหละ ผู้หญิงวัยกลางคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่ได้หน้าตาดีนักหรอก ยิ่งเป็นปี 2010 ด้วยแล้ว ไม่เหมือนปี 2024 ที่ผู้หญิงวัยกลางคนส่วนใหญ่ดูแลตัวเองและแต่งตัวเก่งมาก หลายคนชอบ "สาวใหญ่" ก็เพราะสาวใหญ่ในปี 2024 นั้นรักษาความงามและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ได้ดีจริงๆ

สาวใหญ่ระดับพรีเมียมอย่างกู้ว่านโจวหรือเหราซือยวินนั้น

ในความเป็นจริงแล้วถือเป็นส่วนน้อยอย่างยิ่ง

การที่มีสาวใหญ่ที่สง่างามหลายคนรายล้อมเขาเช่นนี้ ก็นับว่าโชคดีมหาศาลแล้ว คนส่วนใหญ่ทั้งชีวิตอาจจะไม่ได้เจอแม้เพียงคนเดียว

"ไฮ!"

"หลี่จือเหยียน เจอกันอีกแล้วนะ"

หลี่เม่ยเฟิ่งเห็นหลี่จือเหยียนและเหราซือยวินเดินมาด้วยกันจึงร้องทัก

"พวกเธอสองคนดูสนิทกันดีนะ!"

"หลี่จือเหยียน บอกป้าหน่อยสิ ยัยเหราเขาแอบให้นมหนูหรือยังจ๊ะ?"

"อิ่มไหมล่ะ?"

แม้แต่หลี่จือเหยียนในยามนี้ก็ยังรู้สึกยากจะรับมือกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ

เขาได้สัมผัสถึงความ "ห่าม" ในคำพูดของเธอเข้าให้แล้ว